Ημεροδρoμιο

2009-11-26T22:47:00.002+02:00

- Θέλω να φύγουμε μαζί απόψε...
- Γιατί, θές παρέα για τον δρόμο;

2006-11-27T15:51:00.001+02:00

Στο προηγουμενο επεισόδιο του Changes το σκεφτόμουν ακόμα.
Τώρα πια απεφασίσθη.

Από δώ κι εμπρός θα τα λέμε εδώ >> Ημεροδρόμιο in Wordpress

(Το παρόν ιστολόγιο δεν θα καταστραφή.
Θα μείνει ως έχει μέχρι νεωτέρας.)

Τα λέγαμε Blogger...
Adios!

Κουβεντιάζοντας στον Διάδρομο...για το Παράλληλο

2006-11-27T10:53:00.000+02:00

- Δεν είμαι σίγουρος οτι αντιλαμβάνομαι τον παραλληλισμό σου.
- Μα παραλληλισμός δεν σημαίνει μόνο να δώσεις τα σημεία επαφής,
αλλά και την απόστασή τους.

Beastie Boys - Girls
(This link will expire in 7 days)

Αφάνταστος

2006-11-27T00:20:00.000+02:00

Μια κηδεία δεν είναι παρά μια τελετή για την απουσία. Ό,τι απουσιάζει, ό,τι λείπει από μια κηδεία είναι το πιο σημαντικό. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τα ποιήματα: αυτό που δεν γράφηκε και δεν διαβάστηκε αλλά μόνο σημάνθηκε είναι το μυστικό σ' ένα ποίημα. Ό,τι κείται μπροστά στα μάτια σου δεν είναι παρά ένα μικρό παράθυρο σε ένα μεγάλο κι αχανές πεδίο σαν τον φακό σε μια κλειδαρότρυπα που μας αφήνει να βλέπουμε ορισμένα μόνο πράγματα μέσα στο δωμάτιο. Τα υπόλοιπα μόνο τα φανταστούμε μπορούμε.

Η φαντασία για τους περισσότερους είναι πεδίο ελεύθερίας. Νοιώθουν οτι μπορούν ν' ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν στον γαλαξία οποιουδήποτε κόσμου επιθυμούν, ή ακόμα κι από κόσμο σε κόσμο, μόνο με την απόλυτη ελευθερία της επιθυμίας τους. Τους θαυμάζω. Τους βλέπω να προχωρούν πετώντας και τσαλακώνοντας ό,τι δεν τους χρειάζεται, με μια σιγουριά και αυτοπεποίθηση που με αφήνει μουγγό, και ξέρω πως μάταια προσπάθησα μια εποχή να γίνω σαν κι αυτούς.

Στη χώρα της φαντασίας πολύ σπάνια έκανα βήμα χωρίς χίλιους δισταγμους, δισταγμούς που με βάραιναν και μού 'διναν πάντα ένα αίσθημα αδυναμίας. Τα αντίρροπα που η φαντασία απελευθερώνει τα νοιώθω να με τραβούν το καθένα σε διαφορετική κατευθύνση, δυνάμεις με αντίθετη φορά όλωσδιόλου διαλυτικές. Γιατί, κάθετι μού μοιάζει να έχει την αξία του κι η διάθεση να τα κυνηγήσω όλα για να δω που βγάζουν, κάνει πολλές φορές τα διλήμματα ανυπόφορα. Όποια σύνθεση αδύνατη.

Στη χώρα της φαντασίας να στέκομαι μονίμως στον προθάλαμο.
Στα ποιήματα, ν' αναζητώ την φαντασία των άλλων.
Και στις κηδείες συνειδητοποιώ κάθε φορά πως φαντασία μου έχω ονομάσει τις φανταστικές ιστορίες των άλλων.

Συντριβή

2006-11-24T21:07:00.000+02:00

Λένε πολλοί πως τα πιο σημαντικά περιστατικά στη ζωή τους, εκείνα που σημάδεψαν τη ψυχή τους και διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα τους, τον εσωτερικό τους κόσμο είναι πράγματα μικρά, πολύ μικρά: μια εικόνα, ένα τραγούδι, μια ταινία, μια απειροελάχιστη στιγμή που χτύπησε μια μυστική χορδή μέσα τους.

Τους πιστεύω. Νομίζω...

Ήταν 28 Ιουλίου του 1999 την πρώτη φορά που κόντεψα να χάσω τη ζωή μου. Βράδυ, κι η θερμοκρασία στο Παρίσι ήταν στους 38 βαθμούς με την υγρασία κοντά στο 40% - ατμόσφαιρα αποπνιχτική. Είχαμε βγεί με τον Carlos και την κοπέλα του τη Liz στους δρόμους από το μεσημέρι για να πάμε σε όσο το δυνατόν περισσότερες από τις συναυλίες που φιλοξενούνταν στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης στα πλαίσια εκείνου του τριήμερου φεστιβάλ. Κατά τις 12 τα μεσάνυχτα καταλήξαμε έξω από το Pompidou στους Noir Desir. Στην πλατεία Stravinsky και στους δρόμους ολόγυρα, κοντά στις 150,000 - το αδιαχώρητο. Προσπαθούσαμε θυμάμαι να πλησιάσουμε όσο γινόταν πιο κοντά στην σκηνή περπατώντας πιασμένοι χέρι-χέρι για να μην χαθούμε στο πλήθος. Όσο προχωρούσαμε όμως τόσο πιο δύσκολο γινόταν να πάμε παραπέρα. Ήμουν τελευταίος, στη μέση ο Carlos και πρώτη η Liz που όλο και κάποιο πέρασμα έβρισκε για να κάνει ένα βήμα πιο μπορστά και να μας τραβήξει κι εμάς. Το στρίμωγμα κάποια στιγμή έγινε αφόρητο. Είμασταν λίγο πριν τη μέση της πλατείας μα η Liz δεν έλεγε να σταματήσει κάπου. Συνέχιζε να ψάχνει ανοίγματα, να θέλει να φτάσει ακόμα παραπέρα.

Το χέρι μου που κρατούσε τον Carlos είχε τεντώσει. Στο επόμενο βήμα που έκανε η αλυσίδα μας έσπασε. Του φώναξα να σταματήσει. Δεν με άκουσε. Βρέθηκα να στέκομαι πίσ' απ' την πλάτη ενός θεόρατου τύπου, χωρίς να μπορώ να κινηθώ ούτε δεξιά ούτε αριστερά ούτε μπρος ούτε πίσω. Μόνο τον λαιμό μου κατάφερνα να κουνήσω, κι αυτόν όχι πάντα χωρίς να κουτούλήσω το κεφάλι κάποιου που στεκόνταν γύρω μου. Λίγες στιγμές μετά όλο το πλήθος της πλατείας αρχίζει να γίνεται ένα κύμα που φούσκωνε πότε προς τα δεξιά και πότε προς τ' αριστερά.

Νοιώθω τότε τα πόδια μου να μην πατάνε στη γή.
Είμαι στον αέρα.
Συμπιεσμένος πάνω σε άλλα ανθρώπινα σώματα.
Ο θώρακας κι η πλάτη μου αισθάνομαι οτι θα γίνουν ένα.
Συνθλίβομαι.
Δεν μπορώ ν' ανασάνω.
Αρχίζω να ζαλίζομαι εφιαλτικά.
Θέλω να φωνάξω βοήθεια.
Μα ίσα που ανοίγει το στόμα μου.
Δε σκέφτομαι τίποτα.
Μόνο αγκομαχώ να πάρω την επόμενη ανάσα.
Τα βλέφαρα μου ανοιγοκλείνουν ασταμάτητα.
Χρειάζομαι οξυγόνο.
Δεν αντέχω άλλο.
Παραδίνομαι.
Το τέλος μου...

...

Όταν άνοιξα τα μάτια μου ήμουν στην πλάτη του Charles. Είχε γυρίσει να με βρεί. Όταν με αντίκρυσε στο πλήθος ήμουν ημι-λιπόθυμος. Με τα τεράστια χέρια του με είχε άρπαξει, με σήκωσε, με φόρτωσε στην πλάτη του κι άρχισε με μπουνιές και βρισιές να ανοίγει δρόμο προς την έξοδο της πλατείας.

Έζησα.

Για την Sophia, δεν υπηρχε σήμερα το μεσημέρι κανένας Carlos να της ανοίξει τον δρόμο πίσω στη ζωή.

Αυτό το τραγούδι ήταν το δικό της.

Sοphia L.
(1951-2006)

Νoir Desir - Le Vent Nous Portera

(This link will expire in 7 days)

Μεθοδος ζωής

2006-11-23T22:09:00.000+02:00

Είμαι τόσο κουρασμένος που ούτε τα σχόλια στο πρηογούμενο ποστ δεν έχω το κουράγιο να απαντήσω. Θέλω να κοιμηθώ ξανά βαθειά μετα 62 ώρες στο γραφείο με 8 ώρες σκόρπιες ώρες ύπνου κάπου μεταξύ πατώματος και καρέκλας.

Ωστόσο, θα κάνω το ποστοχρέος μου και θα κάνω copy paste έναν δεκάλογο γραμμένο πριν κάτι χρόνια για κείνες τις περιόδους που με αγωνία ζητας έναν για μπούσουλα στη ζωή.

Μέθοδος Ζωής σε Ώρες Κρίσης

Να κάνεις τίμια εκείνο που η συνείδησή σου ορίζει ως χρέος απέναντι στην ΌΠΟΙΑ ομάδα μπορεί να θεωρείς οτι ανήκεις (οικογένεια, φίλοι, σχέση, δουλειά...). Η συνείδηση κοινού χρέους είναι καλή βάση για να στηρίξεις το άτομο σου μέσα στη θύελλα.

Ό,τι αναποδιά κι αν σου τύχει, να κρατάς καλά την ατομική σου αξιοπρέπεια, και τούτο κατά πρώτο λόγο για να μη στερήσεις τον εαυτό σου από τη μόνη σίγουρη ευχαρίστηση που σου απομένει.

Να βοηθάς, όσο περνά από το χέρι σου, τους ανθρώπους. Χωρίς τη ζεστασιά της ανθρώπινης αλληλγεγγύης, η ψυχική ζωή ξεραίνεται και χάνει την αξία της. Να μη γελιέσαι όμως πως κάνεις κάτι σπουδαίο ή πως σου χρωστά κανείς την παραμικρή ευγνωμοσύνη.

Να διατηρείς πάντα μέσα σου μια περιοχή που δεν την φτάνει η μανία του κόσμου και όπου σαν τελειώνεις με τα χρέη σου και τους εξωτερικούς σου αγώνες, θα μπορείς όποτε θες να ξαναβρίσκεις τον δαίμονα.

Να μην αφήνεις με καμμία δικαιολογία να σου καταπατήσουν αυτήν την περιοχή, ούτε να στερηθείς τις λίγες ώρες απόλυτης ελευθερίας που σου χρειάζονται για να γυρνάς κάθε τόσο εκεί και να γίνεσαι ο πιο βαθύς, ο πιο αληθινός εσύ. Από κει θα αντλείς πάντα δύναμη αστείρευτη, παρηγοριά, ισορροπία και περιφρόνηση, ανάλογα με τις ανάγκες σου σε κάθε περίσταση.

Να συνεχίζεις αδιάκοπα τη δουλειά που θεωρείς ως τον κύριο προορισμό σου στον κόσμο. Να καταγίνεσαι ψύχραιμα με δάυτην, να τη σκεφτεσαι, χωρίς να φοβάσαι τις μεγάλες ή μικρές προθεσμίες - κάνε σαν να είχες μπροστά σου μια ζωή ειρηνική, σίγουρη και απερίσπαστη.

Οι άλλοι να σε νοιώθουν πάντα πως είσαι δυνατός. Όχι με βαναυσότητα αλλά με πολλή λεπτότητα και οξυδέρκεια ψυχολογική, χωρίς να θίγεις. Να νοιώθουν τη δύναμή σου και οτι μπορουν να στηριχτούν σε σένα αν παραστεί ανάγκη.

Να έχεις το θάρρος της αντιπάθειας. Ξαλάφρωνε την εσωτερική σου ζωή από τούτο το βάρος που θά 'χες, αν την καταπίεζες - είναι δηλητήριο της ψυχής. Διώχνε ανθρώπους απο γύρω σου, παρουσίες δυσάρεστες κι οχληρές.

Μάθε να διαβάζεις και να γράφεις.

Να θυμάσαι πάντα πως Έρωτας και Θάνατος μετέχουν σ' ένα παιχνίδι αμοιβαιότητας, un jeu de reciprocite.

Good night and Good luck...

Πλοκή

2006-11-22T15:26:00.000+02:00

Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου επικράτησε στην αίθουσα σιωπή. Για μια στιγμή την άφησα να σταλάξει στα πρόσωπα και τα έδρανα. Με μαύρο μαρκαδόρο έγραψα σε ακροστοιχίδα στην αριστερή άκρη του πίνακα τις εισαγωγικές παρατηρήσεις και τα θεωρητικά εργαλεία. Με κοκκινο, στην δεξιά, τα χαρακτηριστικά του προβλήματος. Στάθηκα στη μέση. Αν σήκωνα και άπλωνα τα χέρια μου ανάμεσα τους, θα έμοιαζα με εσταυρωμένο πάνω στο work space.

Let the show begin...

Στο τέλος, κάποιος ρώτησε αν είναι τυχαίο που η ακροστοιχίδα στα αριστερά βγάζει τη λέξη Π-Λ-O-K-H και στα δεξιά Θ-Α-Ν-Α-Τ-Ο-Σ. Άκουσα τον εαυτό μου να απαντά πως όλες οι πλοκές τείνουν σε ένα τέλος. Αυτή είναι η φύση τους: πολιτικές δολοπλοκίες, συνωμοσίες μυστικών υπηρεσιών, ερωτικές ιστορίες, αφηγηματτικές πλοκές, σκετς σε παιδικά παιχνίδια. Φτάνει κανείς ολοένα πλησιέστερα σε ένα είδος θανάτου κάθε φορά που στήνεται μια πλοκή - ένα συμβόλαιο θανάτου που πρέπει οι εμπλεκόμενοι να υπογράψουν, τόσο εκείνος που συνέλαβε την πλοκή στο μυαλό του όσο και εκείνος τον οποίο στοχεύει.

Όταν έμεινα μόνος, αναρωτήθηκα αν ήταν αλήθεια όλ' αυτά, γιατί τα είπα, αν βγάζαν νόημα...

Ήταν ακριβώς την επόμενη στιγμή που ο σκεπτικισμός μου χασμουρήθηκε κι αποκοιμήθηκε στην πολυθρόνα του.

Sex Pistols - Pretty Vacant
(This link will expire in 7 Days)

Γενάρης '89, Στουρνάρη

2006-11-21T16:09:00.000+02:00

Θυμάστε, "κύριοι";
Ελπίζω πως ναι.

New Model Army - 51st State
(This link will expire in 7 days)

Aπορία

2006-11-21T02:11:00.000+02:00

Από πότε, μπλόγκερ, το linkblog έγινε συνώνυμο του σχόλιου και το αντικατέστησε;

Αρμονία

2006-11-20T11:07:00.001+02:00

Tο πρωι περπάτησα ως την τράπεζα. Ήθελα να ελέγξω το υπόλοιπο του λογαριασμού μου. Έβαλα την κάρτα στη σχισμή, πληκτρολόγησα τον μυστικό κωδικό και ακολούθως πίεσα το κουμπί δίπλα στην ανάλογη εντολή. Ο αριθμός που εμφανίστηκε στην οθόνη ανταποκρινόταν στις προβλέψεις μου. Ένα κύμα ανακούφισης κι ευγνωμοσύνης με διαπέρασε: το τραπεζικό σύστημα είχε στιγμιαία ευλογήσει την ζωή μου. Στο αναγραφόμενο νούμερο αντανακλόταν η συμπαράσταση και η αποδοχή του. Ανταπέδωσα με ένα χαμόγελο κι ένα βαθυ αίσθημα αυτοικανοποίησης που δεν σχετιζόταν διόλου με το ύψος του λογαριασμού. Η επαφή μας διακόπηκε ξαφνικά όταν μού τράβηξε την προσοχή ένας υπάλληλος της τράπεζας που συνοδεύομενος από δύο ένοπλους φρουρούς διέσχισε τον προθάλαμο των αυτόματων μηχανημάτων κρατώντας στα χέρια δυο μεγάλους χαρτοφύλακες. Τον παρακολούθησα από τη θέση που στεκόμουν ως τη στιγμή που έφτασε σ' ένα θωρακισμένο όχημα. Ξαναστράφηκα μετά στο μόνιτορ του ΑΤΜ, πήρα πίσω την κάρτα μου και την τοποθέτησα στην πρώτη τσέπη του μόλεσκιν. Χτύπησα φιλικά το μηχάνημα στο πλάι σε ένδειξη σύμπνοιας με το δίκτυο, το κύκλωμα ασφαλείας, τη ροή των πραγμάτων και κατηφόρισα προς το γραφείο.

Rage Against the Machine - Bullet in the Head
(This link will expire in 7 days)

Τέλος γαρ πράξις τις εστί

2006-11-18T21:34:00.000+02:00

Aς γράψουμε λοιπόν αληθινά κείμενα.

Pearl Jam - State of "Respect" and Trust
(This link will expire in 7 days)

Τα 2 Μ

2006-11-18T14:02:00.000+02:00

To sing you must first open your mouth. You must have a pair of lungs and a little knowledge of music. It is not necessary to have an accordion, or a guitar. The essential is that I want to sing. Then this is a song.

Η. Μiller

Refused - New Noise

(This link will expire in 7 days)

Υ.Γ. Για τα "συντρόφια"

2006-11-17T15:29:00.000+02:00

ΑULA, μέρες σαν και τούτες καλή ώρα. Οκτώ η ώρα το βράδυ σε κρίσιμη συνέλευση που έχει ξεκινήσει από τις δέκα το πρωί. Ο καπνός απ' τα τσιγάρα έκει γίνει σα βαρειά κουρτίνα όταν και μόνο η ανάσα από 1,500 άτομα κάνει την ατμόσφαιρα αποπνιχτική. Νηστικοί και ξεθεωμένοι, μόνο με καφέδες και στριφτά. Δεν το κουνά όμως κανείς να φύγει. Αν αποφάσιζες εκείνη τη στιγμή, λίγο πριν τη ψήφοφορία, να πεταχτείς να φέρεις καμμια προμήθεια, υπήρχε περίπτωση όταν επέστρεφες οι γορίλες στις πόρτες να μη σε αφήναν να ξαναμπείς. Δυο τρείς όμως κάπως το κανόνισαν (κινητά τότε δεν υπήρχαν) και ήρθε ένα ντελιβερι με σουβλάκια. Καθόταν λοιπόν δυο τρια σκαλάκια πιο κάτω από μένα ένας εξ αυτών. Μάλλον καλό παιδί ήταν από το λίγο που τον είχα δει να περιφέρεται κατά καιρούς σε κάτι τραπεζάκια. Με το σουβλάκι του ανα χείρας, έριχνε κάτι δαγκωματιές που με ζάλιζαν. Η μυρωδιά από το κοτόπουλο μου είχε σπάσει τα ρουθούνια μαν και στο στομάχι μου, διαμαρτυρία κανονική. Μαζεύω όσο θάρρος και θράσος είχα λοιπόν και τον ρωτάω:

- Τί έγινε "σύντροφε"; Στους αγώνες μαζί και στο σουβλακι μόνοι;
κι εκείνος με κόβει από πάνω ως κάτω και μου απαντά:

- Σε συθήκες καπιταλισμού "σύντροφε" έχουμε εφαρμογή των κανόνων της ελευθερης αγοράς.
και μου κλείνει το μάτι

- Αει στο διάολο "σύντροφε"!
ανταπάντησα. Από μέσα μου.

Ανδρική Κλεοπάτρα...

2006-11-17T13:30:00.000+02:00

...σήμερα. Από καναπέ σε καναπέ. Ποτέ δεν έχω πάει στη δουλειά τη μέρα του Πολυτεχνείου. Χριστουγέννα, Πάσχα, 28η και 25η, πρωτομαγιά, πάω - κανένα πρόβλημα. Αλλά σήμερα μαν, και κάθε χρόνο από τότε που έφυγα από Ελλάδα, δεν το κουνώ από το πι-σι αν δεν μου πέμψουνε ρεπόρτο από Αθήνα για το τί γίνεται ή τι έγινε στην πορεία. Ε, ναι...περιμένω ν' ακούσω για κανά μπάχαλο.

Όχι ρε, δεν τα γουστάρω τα μπάχαλα. Για την ακρίβεια δεν τα γουστάρω μία. Χουλιγκανισμός έχει καταντήσει η φάση - άσε που σε ένα μεγάλο βαθμό δεν ξέρεις και ποιος μπαχαλοποιεί την κατάσταση: αναρχικοί, "αναρχικοί" ή η μοντέρνα έκδοση της ΕΣΑ; Quel bordel, mon Dieux! Να γυρνάς γύρω γύρω το κεφάλι σου και να μην ξέρεις αν τον διπλανό σου, αυτόν με τον οποίο περπατάς στο δρόμο καταμεσής της πορείας μπορείς να τον πείς σύντροφο (με την μετα-κυριολεκτική έννοια της λέξης) ή αν αποκαλώντας τον έτσι, την αμέσως επόμενη στιγμή ο καλύτερος σου φίλος θα 'ναι εκείνο το βιβλιαράκι στην κωλότσεπη με τα δικαιώματα του συλληφθέντος.

Όχι, λοιπόν, δεν τα γουστάρω τα μπάχαλα. Αλλά θέλω να 'μαι ειλικρινής μαζί σου. Όταν βλέπω τα ΚΝΑΤ να έχουν βάλει έναν κάτω και να τον κτυπάνε με δοκάρια στη Στουρνάρη ή τέσσερις πράσσινες παρέα με ενστόλους της ΕΚΑΜstel να βγάζουν το άχτι τους σε μια εικοσάχρονη, κάτι σκιάζεται μέσα μου. Αγριεύομαι.

Και δεν αγριεύομαι τόσο με όσους τα κάνουν αυτά. Αυτοί τόσο νου κουβαλούν στην κεφαλή τους - τόσα κάνουν. Με τους άλλους τρελλαίνομαι, όσους στέκουν στον περίγυρο. Με όλους αυτούς που πάνε να μου πλασάρουν ερμηνεία, να μου βάλουν τα πράγματα στο κουτάκι του για να το ταξινομήσουν μετά στην ντουλάπα της προσωπικής και ιδεολογικής τους ιστορίας. Κι επειδή μια προέκταση τούς φεύγει από δω, κάτι ενέργειες κι αποφάσεις τούς περισσεύουν από κει, αποφασίζουν και πετάνε τα γεγονότα στο κρεβάτι του Προκρούστη: κόβουν, τεμαχίζουν, ράβουν, επανασυναρμολογούν μέχρι να ταιριάξει το πράγμα στα μέτρα τους, τη θεωρία τους, το modus vivendi τους.

Και φτάνεις στο τέλος να έχεις από τη μια την εκδοχή Καππα Καππα Εεεεμ - μάς - ξέφυγε - εκείνο - το - κείμενο -κλανιά - του Ριζοσπάστη, μια εκδοχή των σημερινών bon viver "επωνύμων"- εμείς - ξεπουλήσαμε - ένα - Πολυτεχνείο. - Εσύ - τί - ξεπουλάς - σήμερα; - Τον - καναπέ - σου; και τέλος μια εκδοχή όλων εκείνων που σήμερα τους διαβάζω να γράφουν με ύφος χιλίων Φουκουγιάμα "Το Πολυτεχνείο Απέθανε".

Δικαίωμα τους. Στην κρίση, έχουν όλοι δικαίωμα. Στην υποκρισία όμως, κανείς. Αλλά σου λέω πράγματα που τα ξέρεις ήδη από τη δεκαετεία του '50 και του'60 όταν στη Γαλλία στα πλαίσια τως συζητήσεων περί Νέας Κριτικής κατέδειξαν κάποια μυαλά Ανθρώπων πως Ιστορία=Λογοτεχνία. Στην Ελλάδα βέβαια έφτασε το motto από κάποιους πνευματικούς μας ταγούς κάπως αλοιωμένο, αλλά αυτά ας τα αφήσουμε για κάποια άλλη στιγμή.

Σου λεγα λοιπόν για κείνους που ερμηνεύουν τη μέρα. Θα τους έχεις δει φαντάζομαι στην Τι-Βί σου. Όλες οι τάσεις σ' ένα πάνερ και στη μέση ο δημοσιογρίφος, να κάνει την κρίσιμη ερώτηση:

- Ποιό το επίκαιρο μήνυμα του Πολυτεχνείου;

Με τις απαντήσεις που κάθε χρόνο ακούω έχω γελάσει, έχω κλάψει, έχω θυμώσει, έχω βρίσει, έχω...έχω...έχω... Γιατί για να μιλήσεις για την επικαιροποίσηση ενός γεγονότος που συνέβη προ τριων δεκαετειών, αναγκαία συνθήκη είναι να έχεις καταλάβει και συναινθανθεί τι έγινε εκείνη τη μέρα, να υπάρχει έστω ένα αποτύπωμα μέσα σου όλων όσων διαδραματίσθηκαν εκείνη τη βδομάδα, έστω ένας σπόρος που να γονιμοποίησε μια σκέψη δική σου, ένα συναίσθημα, κάτι μωρέ! ΚΑΤΙ! Κι εγώ, αυτό το κάτι περιμένω στα λόγια σου να το δω. Γιατί εσένα που μιλάς και ήσουν μέσα στην καρδιά των γεγονότων και τα έζησες από πρώτο χέρι και δεν στα διηγήθηκαν δευτεροτρίτο, σε έχω ψηλά. Ήσουν εκεί και μόνο να σκύψω το κεφάλι μου μπορώ μπροστά σου. Και ξέρεις, μαν, τι με εκπλήσσει; Οτι αυτό το κάτι, ενώ το βρίσκω ανάγλυφο σε άρθρο του Γεωργουσόπουλου για τα βιντεάκια πεολειχίας στα σχολεία (κι ας μη συμφωνώ - το βλέπω, όμως, κάτω από τις λέξεις) σε αυτούς τους κυρίους, μαν, δεν το βρίσκω. Δεν ξέρω αν υπήρχε ποτέ. Σίγουρα, θέλω να πιστεύω, θα 'ταν αλλιώς πριν χρόνια. Μα σήμερα δεν το βλέπω. Και σφίγγεται η καρδιά μου, μα το Θεό...Κι αν με τούτους μουδιάζω, με τους άλλους εδώ στα μπλογκ μειδιάζω.

Γιατί ξέρεις τι διαβάζω στο 60% των ποστ από χθες και σήμερα; Τον ίδιο διάλογο (με άλλα λόγια) ένος σούπερ άνετου και μιας σούπερ άνετης σε ένα μπάρ:

Σουπερ άνετη: Σε γουστάρω.
Σούπερ άνεοτος: Πού και πότε;
Σούπερ άνετη: Άστο, το κούρασες.

Πάω να τσεκάρω τα μέιλ μου.
Σ' αφήνω.

Τί; Όχι ρε...Από μένα "κήρυγμα" για το Πολυτεχνείο δεν θ' ακούσεις - τελεία και -

Κουρελού

2006-11-17T00:28:00.000+02:00

Τα Χριστούγεννα τα προσμένεις κάθε χρόνο με χαρά, κι ας σου φέρνουνε οι μέρες αυτές τελικά κάποια μελαγχολία. Σαράντα μέρες πριν το Πάσχα (ή έστω την Μεγαλοβδομάδα) νηστεύεις για να 'σαι καθαρός τη μέρα της Λαμπρής. Την Πρωτομαγιά τη βρίσκεις κάπως γραφική. Εκείνο το "εργατική" που τη συνοδεύει και την πολιτικοποιεί κάπως σου θολώνει την γιορτή της άνοιξης και τη γλυκα των λουλουδιών. Προτιμάς την Πρωταπριλιά με τις πλάκες, τ' αστεία και τις γκάφες της ημέρας ή την Καθαρά Δευτέρα και τον χαραετό με τον χαλβά και τις λαγάνες. Ο 15αύγουστος σε βρίσκει σε γιορτές, σε πανηγύρια να προσκυνάς την εικόνα της Παναγιάς. Την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου νοιώθεις περηφάνια - η Αντίσταση στον κατακτητή. Ενοχλείσαι με την άγνοια των νέων για την επανάσταση της 25ης Μαρτίου. Σε κάθε ευκαρία μιλάς στα παιδιά για το δράμα της Κύπρου και την τραγωδία των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Με ευαισθησία ακούς στην τηλεόραση και συζητάς ζωηρά για τη μέρα κατά του AIDS, υπέρ της προστασίας του Περιβάλλοντος κι εξανίστασαι κατά την Παγκόσμια ημέρα κατά της πείνας στον Τρίτο Κόσμο. Γελάς, αν δεν μελαγχολεις, με βιντεάκια που παίρνεις κάθε μέρα, ιδιαίτερα αν έχουν στιχομυθίες σαν και τούτη

- Η αλήθεια είναι στο λόγο του Θεού.
- Όχι πατέρα. Η αλήθεια είναι στους Sex Pistols!

Σε κάθε επέτειο του γάμου σου νοσταλγείς. Γεμάτος θλίψη, προσέρχεσαι στο μνημόσυνο φίλου αγαπημένου ή συγγενή. Στη γιορτή σου το σπίτι ανοίγει. Στα γενέθλια, ο κόσμος όλος σου ανήκει εκτός κι αν η κατάθλιψη σου χτυπήσει το κουδούνι. Νοιώθεις να ματαιοπονείς όταν κάθε τέσσερα χρόνια προσέρχεσαι να ψηφίσεις για δήμαρχο, νομάρχη, βουλευτή, κόμμα, κυβέρνηση αλλά ποτέ στο τέλος κάθε μήνα δεν ξεχνάς να πληρώσεις τον λογαριασμό της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, την ΕΥΔΑΠ, τις δόσεις απ' τις κάρτες και τα δάνεια. Κάθε χρόνο προσπαθείς να 'σαι ακριβής στο φόρο που σου αναλογεί και γλυκαίνεσαι με κάθε επιστροφή. Κάθε Ιούλης είναι μέρα μνήμης του θριάμβου της Πορτογαλίας και από φέτος, και καθε Σεπτέμβρη, θα θυμάσαι τα παιδιά της εθνικής.

...

Δεν ξέρω πόσες ακόμα μέρες έχεις σημαδέψει στο καλεντάρι σου.

Ξέρω όμως πως για μένα όλες οι παραπάνω μέρες μαζί, κι ακόμη περισσότερες, συμπυκνωμένες, είναι σήμερα.

Κι ας είναι πια αυτή η μέρα κουρελού.

Γι αυτό,

Και αν δεν μπορείς να κάμεις τη μέρα όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστραφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

(photo: Nassos Kappa)

Φλόγα

2006-11-16T03:01:00.000+02:00

Η χαμηλή φλόγα τρεμόπαιζε στον αναπτήρα της.

Έτσι είναι η ζωή μου...
του είπε,

κι εκείνος σήκωσε τον δικό του αναπτήρα,
τον έφερε πάνω από τον δικο της,
κι ελευθέρωσε το αέριό του στη φλόγα της...

Stop it

2006-11-16T01:20:00.000+02:00

Τurning into something
I can't cope with not having

Stop, Stop it
I put my hands up

and ask that you stop

Do I need to be in love
I'm lost when it's just me
with only a hope to make
you happy enough to stay

Return the words, the looks I give you
like they're falling out of me
Seconds change and at the end
your face is inerasable

True, I need to be in love
I'm lost when it's just me
with only a hope to make
you happy enough

Do I need to be in love
what is there otherwise from loving
just takes a face
to make everything else erase

Stop, stop it
Could I put my hands up
and ask that you stop

Το κομμάτι παίζει ακατάπαυστα εδώ
κι εδώ >> οσμ

Vincent Price Rapping

2006-11-15T12:40:00.000+02:00

To τραγούδι του Michael Jackson που σήμερα όλοι αναγνωρίζουν ως Τhriller ο στιχουργός του, Rod Temperton, το είχε αρχικά τιτλοφορήσει Starlight. Στο τέλος του κομματιού είχε την ιδέα να προσθέσει ένα talking section ερμηνευμένο από μια φωνή που θα ήταν αναγνωρίσιμη από το ευρύ κοινό. Η σύζυγος του παραγωγού του Τhriller, του αλησμόνητου στην ιστορία της δισκογραφίας Quincy Jones, έτυχε να γνωρίζει τον Vicent Price και τελικά η πρόταση συνεργασίας έγινε τρείς μόλις μέρες πριν την ηχογράφηση του τραγουδιού.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν την παραμονή, οι Jones και Temperton αποφάσισαν πως για τις ανάγκες της συμμετοχής του Price ο στιχουργός θα προσέθετε δυο ή τρείς επιπλέον στροφές στο τέλος του κομματιού, τις οποίες συμφώνησαν να παραδώσουν στον Price την επόμενη μέρα, στις 2 το μεσημέρι οπότε ήταν και προγραμματισμένο να μπεί στο στούντιο. Ο Temperton έπεσε εκείνο το βράδυ να κοιμηθεί με σκοπό να ασχοληθεί με τη σύνθεση την επόμενη μέρα. Είχε ξεχάσει ωστόσο το ραντεβού του με τον Άγγλο εκδότη του για το επόμενο πρωί, ένα ραντεβού που κράτησε ως τις 12:20 το μεσημερί.

Οι στίχοι για το session του Price, όσο τρελλό κι αν ακούγεται, γράφτηκαν εν όσω περίμενε στην αυλή του σπιτιού του το ταξί που θα τον μετέφερε στα στουντιο της Epic και κατά τη διάρκεια της κούρσας. Εκείνη τη μίαμισυ ώρα γράφτηκαν τρείς στροφές που η φωνή του Price τις έκανε συνώνυμες του Thriller, του πιο επιτυχημένου (εμπορικά) τραγουδιού στην ιστορία της μουσικής.

Απο τις τρεις αυτές στροφές εν τέλει στον δίσκο χρησιμοποιήθηκαν μόνο οι δύο. Όλο, ωσόσο, το πραγματικά εξαιρετικό rapping με τη βαθειά φωνή του Vincent Price το βρίσκεις στο παρακάτω αρχείο.

Vincent Price - Rapping in Thriller

(This link will expire in 7 days)

Spoofing - Part III (of III)

2006-11-15T02:34:00.000+02:00

Ι. Έλληνας blogger;
II. A.I.

III. Posting Macht Frei

Εδώ και κάτι χρόνια η μόδα του black-light έχει επανακάμψει. Καταστήματα που πουλάνε νοσταλγία αναφέρουν πως οι αγορές λαμπτήρων αυτού του τύπου, που κάνουνε τα δόντια να μοιάζουνε λευκόχρυσα και την πιτυρίδα στους ώμους με το πρώτο χιόνι στον δρόμο, σημειώνουν τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια συνεχή limit up. Και ακριβώς όπως η ψυχεδέλεια στα εναπομείνατα τοιχοκολημμένα πόστερ του Peter Max από τη δεκαετεία του '60 δεν αποκαλύπτεται σε συνθήες κανονικού φωτισμού, με τον ίδιο τρόπο και τα αστέρια είναι αόρατα στα μάτια όσων καθισμένοι δίπλα στο παράθυρο ενος εστιατορίου τρωνε το μεσημερινανό τους...κι έτσι και ο Χ επεδίωκε να κρατήσει διάφανη τη νευρικότητα του όταν άκουσε μπαίνοντας στο γραφείο τον Ε να τον χαιρετά λέγοντας

- Καλώς τον Σκιά!

Όσο κι αν προσπάθησε ωστόσο, ο Ε δεν ήταν για το αστέρι της νευρικότητας του τίποτε λιγότερο από έναν κατασκότεινο ουρανό.

- Δηλαδή... Εμ, πώς...; Είναι καιρός που...
- Μισό λεπτό αγαπητέ. Τελειώνω το διάβασμα του τελευταίου σου ποστ για την συναυλία του Nick Cave που θα πήγαινες απόψε, και μιλάμε αμέσως μετά.

Ο Χ ένοιωσε να γίνεται ξανά o φοιτητής που περιμένει από τον επόπτη του να αξιολογήσει το τελευταίο του proposal και να αποφανθεί αν αξίζει να δουλευθεί παραπάνω ή αν η θέση του είναι μια για πάντα στο νεκροταφείο των φιλόδοξων μεν, ανεφάρμοστων δε ιδεών.

Ο Ε έγειρε πίσω στην καρέκλα αναστέναξε βαθειά.

- Τί; Τόσο χάλια είναι; ρώτησε σα κρινόμενος ο Χ.
- Δεν έδωσες στο ποστ το σημαντικότερο απ' όλα. Το γυρόφερες, αλλά τελικά δεν το 'πες. Τουλάχιστον τα ελληνικά μου, αν δεν τα έχω ξεχάσει εντελως, αυτό μου λένε.
- Και ποιό είν' αυτό, boss;
- Οτι η μουσική και τα τραγούδια του Cave σού είναι αφόρητα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι αφόρητα τα τραγούδια και η μουσική μιας μπάντας που αποτελείται από κρατουμένους στρατοπέδου συγκέντρωσης, από ένα joy division. Γιατί, η Α είναι η Τρεμπλίνκα σου κι εσύ ο κρατούμενός της.
- Βoss, μην αρχίσουμε πάλι την ίδια κουβέντα για την Α. Τα 'χουμε πει τόσες φορές και δεν έχει νόημα πια. Άλλωστε έχουμε πολύ σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε και να συζητήσουμε...
Μα για πες μου, πού ξέρεις εσύ για το μπλογκ μου;
- Φρόντισε το spoofing να το μάθω ΚΑΙ αυτό. Ο καλός μας δράστης βλέπεις, άφησε αμέτρητα ίχνη ηλεκτρονικής δραστηριότητας στο ιντερνετ τόσο πριν όσο και μετά την απόπειρα του να εισβάλλει στο δίκτυο μας. Από μπλογκ σε μπλογκ ήταν για έξι ώρες συνεχώς. Έκανε κάποια στιγμη και ένα ποστ 4 γραμμών και μετά αποχώρησε.
- Έλληνας είναι;
- Μόνο σε ελληνικά μπλογκ μπήκε. Θες κι άλλη απόδειξη;
- Όχι. Μου αρκεί. Έχει μπλογκ; Ξέρουμε ποιος είναι;
- Φυσικά αγαπητέ. Όσο έλειπες ήταν εδώ ο ΗW και μας έφτιαξε το χρονόγραμμα των κινήσεων και το προσωπικό του ιστόγραμμα.
- Να ρίξω μια ματιά; Είμαι πολύ περίεργος να δώ ποιος είναι.
- Περιέργεια για λάθος πράγμα έχεις!
- Τί εννοείς πάλι, boss;
- Οτι το να βρεθεί ποιος είναι πίσω από το spoofing, με την προχειρότητα που έγινε, ήταν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο - ήδη από στιγμή σε στιγμή περιμένω και τα πραγματικά του στοιχεία και τον τόπο διαμονής του σε Ελλάδα και Αγγλία...
- Ωχ, είναι και φοιτητής στην Αγγλία;! Κατάλαβα...
- Όχι δεν κατάλαβες, αγαπητέ...Γιατί, συνεχίζω, το πρόβλημα δεν είναι ποιος είναι αλλά πως θα τον σταματήσουμε από το να επαναλάβει. Ήδη όπως κι εσύ διαπίστωσες το Β12 είναι σε ετοιμότητα. Είμαστε σε θέση να τον κατηγορησουμε για κατασκοπία και αύριο το πρωι η ΜΙ5 να είναι έξω από την πόρτα του και μέσα στη βδομάδα να καταδικάζεται σε φυλάκιση 12 χρόνων στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αλλά το ερώτημα που θα πρέπει να σε απασχολεί είναι: θέλουμε να δούμε κάτι τέτοιο να συμβαίνει;
- Προφανώς και όχι.
- Έχουμε την ίδια άποψη περί του θέματος, αγαπητέ.
- Αλλά σε αυτήν την περίπτωση τι μπορούμε να κάνουμε;
- Χαίρομαι που αρχίζεις να μιλάς τη γλώσσα του προβλήματος και να μην κρατάς στάση αγράμματου.
- Χα! Κάτι μου θυμίζει αυτό...
- Δεν μπορέι παρά να με χαροποιεί η ανάμνήμη σου...

Τη φράση του διέκοψε ο ήχος από το κουδούνισμα του εσωτερικού τηλεφώνου. Ο Ε πήρε ένα κομμάτι χαρτί και άρχισε να σημειώνει πάνω του αριθμούς και γράμματα, ενώ ο Χ ξαναδιάβαζε το πρωινό του ποστ. Είχε δίκιο ο Ε. Η Α ήταν χρόνια τώρα η δική του Τρεμπλίνκα κι αυτός ο κρατούμενος της. Μόνο που, αντίθετα με το αντίστοιχο, αληθινό κολαστήριο, δεμοφύλακας δεν υπήρχε πουθενά και οι πύλες του στρατοπέδου ήταν ορθάνοικτες ν' αποχωρήσει οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμούσε. Αν δεν έπαιρνε την απόφαση να δρασκελίσει το κατώφλι της προσωπικής του φυλακής δεν ήταν σίγουρα από αδυναμία ή φόβο να δοκιμάσει ξανά το παιχνίδι της συνενοχής με κάποια άλλη γυναίκα, αλλά γιατί αν κάποια στιγμή ένοιωθε το κέντρισμα της νοσταλγίας τότε δεν θα θυμόταν ποτέ ξανά, έστω και νοερά, τον δρόμο να ξαναγυρίσει σε τούτα τα μέρη της μνήμης. Η έξοδός του από το στρατόπεδο θα ήταν μη αναστρέψιμη - χωρίς πια πισωγύρισμα. Κι αν η αδυναμία ανάμνησης του πόνου σημαίνει τη λυτρωση, η αδυναμία ανάμνησης της ομορφίας είναι ακρωτηριασμός - και ήδη του λείπαν κάμποσα μέλη.

- Ορίστε, αυτά είναι τα στοιχεία του. Μόλις μου τα μετέφρε ο Κ. Σου λέει τίποτα το όνομά του;
- Όχι...τίποτα απολύτως.
- Πολύ ωραία. Ξέρεις, το να διαχειριζεσαι ζήτηματα που αφορούν πρόσωπα με τα οποία υπάρχει προσωπική σχέση δεν βοηθά σε τέτοιες υποθέσεις.
- Εννοείς οτι...;
- Ακριβώς! Από δω κι εμπρός το πρόβλημα περνά στα χέρια σου. Μπορείς να το χειριστείς εν λευκώ όπως πάντα - σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Όσο για τον Κ, θα τον αναλαβω εγώ. Έχω μάθει πια πως να τους μανουβράρω τέτοιους φανατικούς.
- Πολυ καλά boss. Θα τη βρώ τη λύση.
- Αυτό ήθελα ν' ακούσω από σένα...Λοιπόν, θα τα ξαναπούμε την Δευτέρα στο συμβούλιο, εντάξει; Αν χρειαστείς κάτι, επικοινώνησε μαζί μου.
- Καλό βράδυ boss και...σ' ευχαριστώ.
Για όλα...
- Έι, μεταξύ μας; Δεν πρέπει...
Καληνύχτα!
- Καληνυχτα.

Ο Χ έμεινε μόνος στο γραφείο. Στο μυαλό του γύρισαν διάφορες σκέψεις και σκαρφίστηκε ακόμη περισσότερες μεθόδους αντιμετώπισης του ανυποψίαστου μπλογκερ. Καλό θα ήταν να τον πρειδοποιήσει με ήρεμο τρόπο για το τι συμβαίνει. Γιατί, έπαιζε το κεφάλι του κορώνα-γράμματα με τα τερτίπια του. Ωστόσο το baby sitting και η νουθεσία ενός τέτοιου άνθρωπου δεν είναι απλή υπόθεση - δεν είναι απλή υπόθεση γι' ανθρωπους πολύ ωριμότερους, υποτίθεται, απ' αυτόν!

Πώς να εξηγήσει κανείς τα αυτονόητα;!

Τον κυρίευσε μια στιγμιαία αποστροφή. Αμέσως μετά έκανε log in στο μπλογκ του, κλικ στο create post κι έγραψε στην περιοχή του τίτλου:

Spoofing, huh? Well...

Μετάλλαξη

2006-11-14T12:23:00.000+02:00

Aπό το κατάστρωμα έβλεπα την προκυμαία να χάνεται...
Tο νησί να γίνεται καράβι.

Thom Yorke - Black Swan
(This link will expire in 7 days)

Spoofing - Part II (of III)

2006-11-12T21:16:00.000+02:00

Ι. Έλληνας blogger;
II. Α.Ι.

Καθισμένος στη θέση του στο τραίνο της επιστροφής έριχνε κλεφτές ματιές σε τρείς κοπέλες που βρίσκονταν διαγώνια απέναντί του. Οι δυο απ' αυτές συζητούσαν έντονα μεταξύ τους ενώ η τρίτη, που ήταν και η λιγότερο ελκυστική, τις παρακολουθούσε αμίλητη γυρνώντας το κεφάλι πότε στη μία και πότε στην άλλη σαν να παρακολουθεί λεκτικό τέννις. Στην εφηβεία του είχε βρεθεί πολλές φορές στη θέση της. Ίσως γι αυτό να είχε καταλήξει κάποια στιγμή "ωμοφοβικός". Είχε αναπτύξει την αλεργία του παρηγορητή τόσο απέναντι σε γυναίκες που ψάχναν για κατανόηση γέρνοντας πάνω σ' έναν ανδρικό ώμο όσο κι απέναντι σε άνδρες που ψάχναν "φίλους" είτε για να γαντζωθούν από πάνω τους είτε γιατί αναζητούσαν νέους αυλικούς. Παρ' όλ' αυτά, ποτέ δεν είχε διστάσει να προσφέρει τον ώμο του. Σπάνια το έκανε ευθύς εξ αρχής από κάποιο συναίσθημα. Τα αισθήματα του ήταν αποδεδειγμένα βραδυφλεγή. Όλα ξεκινούσαν, μάλλον ως άσκηση, άσκηση κατανόησης - κι αν ένοιωθε στην πορεία κάτι να κεντρίζεται μέσα του, ίσως και να ξεκινούσε και η ροή αισθημάτων αλλά τούτο γινόταν σχετικά αργά και λίγοι δείχναν την απαιτούμενη υπομονή.

Στους τρόπους αυτόυς είχε ασκηθεί από το πρώτο του boss, όπως έλεγε τον επόπτη του τον Ε, που μόλις τον πρώτο μήνα συν-εργασίας είχε γυρίσει και του 'χε πει κατάμουτρα

- Αγράμματος, φυσικά! Αφού δεν είστε σε θέση, κε Χ, ούτε να διαβάσετε ούτε να γράψετε!

- Μα τι λέτε; Θα ΄μουν διδακτορικός φοιτητής σας αν δεν ήξερα γραφή κι ανάγνωση;
- Δεν εννοώ αυτό, κε Χ. Εννοώ οτι δεν είστε σε θέση να "διαβάσετε", να κατανοήσετε την φύση και την υφή μιας κατάστασης κι ενός πρόβλήματος, κι ακολούθως να "γράψετε", να εκφραστείτε στη γλώσσα του προβλήματος και να το λύσετε. Είστε τραγικά αυτοδίδακτος.

Ήταν. Και αν δίπλα στον Ε έμαθε κάτι, ήταν ακριβώς αυτό: να διαβάζει και να γράφει απ' την αρχή. Πέντε χρόνια μετά, για χάρη του και μόνο, συμφωνούσε ν' αφήσει την καινούργια του δουλειά στην ΙΒΜ για να δουλέψει ξανά μαζί του. Τον είχε, θυμόταν, καλέσει στο εξοχικό του και συζητούσαν:

- Δηλαδή στην ουσία θα δουλεύω...για τις μυστικές υπηρεσίες;!;
- Θα δουλεύεις για μένα.
- Κι εμμέσως γι' αυτές.
- Ο στρατός, αγαπητέ μου, έχει αναλάβει την οικονομική στήριξη μιας ιδέας που απλά κανείς άλλος δεν θα τολμούσε χρηματοδοτήσει.
- Μα το επενδυτικό κεφάλαιο πολλών εταιρειών είναι απείρως μεγαλύτερο του στρατού.
- Σκέψου όμως το ρίσκο στο τρέχον οικονομικό περιβάλλον. Όταν κανείς σοβαρός ερευνητής δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί στο διοικητικό συμβούλιο μιας ισχυρής εταρείας για τα αποτελέσματα μιας τέτοιας δουλείας, μοιραία τo ένστικτo αυτοσυντήρησης της εταιρείας τίθεται σε ετοιμότητα και συναγερμό. Τα κεφάλαια για τα οπόια συζητάμε είναι τεράστια και το περιθώριο αποτυχίας καταλυτικό στη λήψη της απόφασης. Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι παιχίδι με τη φωτιά, αγαπητέ. Το να καείς είναι το πλέον φυσικό.
- Η Honda, όμως, πετυχε να κατεσκευάσει το πρώτο ανθρωποειδές...
- ...ξοδεύοντας 12 χρόνια, 180 δις γιεν και παρουσιάζοντας εν τέλει για διαφημιστικούς λόγους έναν άχρηστο τενεκε 130 κιλών που περπατά και χαιρετά τα μίντια. Αγαπητέ, ξεχώρισε μέσα στο μυαλό σου την Τεχνητή Νομημοσύνη από τη Ρομποτική. Εμείς συζητούμε, εδώ, για το πρώτο: Τεχνητή Νοημοσύνη είναι σκέψη, λόγος: δηλαδή γλώσσα και λογικό σύστημα. Αυτό έχουμε στα χέρια μας ως backstage pass για την ανθρώπινη νοημοσύνη κι εκεί θα πρέπει να εστιάσουμε αν θέλουμε να πετύχουμε κάτι στέρεο.
Εχεις δεί μήπως το Lost in Translation;
- Ναι...
- Ε λοιπόν όλα στη ζωή, και στην δική μας έρευνα, είναι ζήτημα Μετάφρασης. Εκεί χάνονται όλοι: στην μετάφραση του εσωτερικού, μιας σκέψης και Λογικής Δομής σε ένα κώδικα που μοιράζεσαι με τον αποδέκτη, εν προκειμένω με μια υπολογιστική μονάδα...και ακολούθως, στην αποτύπωση της δομής σε φωνητικό περιεχομένο. Το μυστικό, λοιπόν, είναι να μη χαθείς στη Μετάφραση σπό το ένα interface στο άλλο. Και πάνω σε αυτό έχω κάποιες καλές ιδέες. Λοιπόν, θα το σκεφτείς ή θα συνεχίσεις να απασχολείσαι με τα του στρατου;

Δεν χρειάστηκε να σκεφτεί τίποτα παραπάνω. Είχε ήδη στο μυαλό του αποδεχτεί την προσφορά του Ε. Για το μόνο που έδειξε να δυσανασχετεί ήταν για κείνο το έγγραφο περι αυστηρής εχεμύθειας που του ζητήσαν να υπογράψει κάτι δικηγόροι του στρατού και το γεγονός οτι από δω κι εμπρός θα δούλευε στα κτήρια της στρατιωτικής ακαδημίας, που θύμιζαν περισσότερο στρατόπεδο παρά Ακαδημία.

Το τραίνο ελάττωνε ταχύτητα μπαίνοντας στον σταθμό. Σηκώθηκε να φορέσει το σακκάκι του ρίχνοντας άλλη μια ματιά στο μερος που κάθονταν τα τρία κορίτσια νωρίτερα. Η αμίλητη κοπέλα ζήτησε από τις άλλες δύο να την περιμένουν ώσπου να γυρίσει από την τουαλέτα για να αποβιβαστούν όλες μαζί. Μέχρι όμως να κλείσει την πόρτα της τουαλέτας πίσω της, οι άλλες δύο είχαν μάζεψει τα πράγματά τους στα γρήγορα και τρέχοντας στήθηκαν με αγωνία μπροστά στην έξοδο. Φαίνονταν ν' ανυπομονούν για το άνοιγμά της προτού τις ξαναναζητήσει η ασχημούλα της παρέας μετά την τουαλέτα της. Με το που σταμάτησε το τραίνο κι η πόρτα άνοιξε, πήδηξαν στην αποβάθρα κι άρχισαν να τρέχουν προς το κτήριο του σταθμού.

Ο Χ περνούσε και το δεύτερο μανίκι του σακκακιού στο χέρι του, όταν από την τουαλέτα το ανεπιθύμητο μέλος της παρέας εμφανίστηκε . Στα χαμένα, έψαχνε με το βλέμμα τις φίλες της μέσα στο βαγόνι. Ο Χ κινήθηκε προς το σημείο που στεκόταν.

- Ψάχνεις τις φίλες σου; τη ρώτησε όσο πιο ζεστά μπορούσε.
- Ναι, μήπως τις είδατε;
- Αποβιβάστηκαν πριν ένα-δυο λεπτά και τράβηξαν κατά τον σταθμό.

Το κορίτσι άφησε το κορμί του να πέσει απογοητευμένα στο κάθισμα του τραίνου.

- Έι...θα τις βρείς. Θα σε περιμένουν σίγουρα λίγο πιο κάτω...
μα κείνη δεν του αποκρίθηκε.

Μπορούσε σχεδόν να νοιώσει την θλίψη της. Δεν ήθελε να την αφήσει μόνη, αλλά δεν μπορούσε και να μείνει μαζί της. Ο Κ κι ο Ε τον περίμεναν στο γραφείο. Δεν του πήγαινε όμως η καρδιά. Ένοιωθε να αποσυντονίζεται, εκείνος, ο πολύπειρος ωμοφοβικός, μπροστά στην στεναχώρια ενός παιδιού. Γιατί τα παιδιά είναι παιδιά επειδή δεν έχουν ακόμα συστημοποιήσει κι εκτός δομών το μυαλό του μπλόκαρε. Τα παιδιά είν' ελεύθερα και "τραγικά αυτοδίδακτα", χωρίς το διάμεσο καμιάς συμπαγούς λογικής δομής, όλωσδιόλου α-νόητα.

- Δεσποινίς..
- Ναι;
- Στεναχωριέστε;
- Μμ...
- Χμ, ξέρετε τι κάνω εγώ όταν στεναχωριέμαι;
- Τί;
- Γράφω ένα ποστ και το ξεχνώ.
- Είστε μπλογκερ;
- Απ' τους α-νόητους..
- Χα!

Όταν μπήκε στο ταξί για την "ακαδημία" η κουβέντα τους γυρνούσε ακόμα στο μυαλό του.
Θα 'πρεπε αναπόφευκτα να μιλήσει για τα ελληνικά μπλογκ με τον Ε.
Γιατί το spoofing φαινόταν αν μη τι άλλο να έχει γίνει ανοητα - δυνατά κι ΕΛληνικά.

Spoofing - Part I (of III)

2006-11-12T00:48:00.000+02:00

Ι. Έλληνας Blogger;

Χέρια στο πρόσωπο, μάγουλα χλωμά, ανάσα πνιχτή και κοφτή. Η γυαλάδα πάλευε να δέσει στα μάτια του, να γίνει καθρέφτης. Το τραγούδι που ήχουσε στην πλατεία της μεγάλης σάλας μιλούσε για δυο χείλη βυσσινιά που γυρεύαν να ξεδιψάσουν σ' ένα στόμα. Έφερε στο νου του τα δικά της, όπως τα βλεπε εκείνο το μεσημέρι ξαπλωμένος δίπλα της να συσπώνται καθώς έτριζε τα δόντια στον ύπνο της. Τα είχε, θυμόταν, σκουπίσει με τα ακροδάκτυλά του και κείνα ανοίξαν βγάζοντας μια ανάσα που στ' αυτιά του ακούστηκε σαν τον επιθανάτιο ρόγχο ενός ονείρου - ή τουλάχιστον έτσι τον έκανε το τραγούδι να πιστεύει.

Βούλιαξε ακόμα πιο βαθειά στο κάθισμά του. Το τραγούδι έσβυσε στα χείλη του μαυροντυμένου πενηντάρη μέσα σ' ένα αργόσυρτο χαμήλωμα της φωνής σαν κύμα σε απάνεμο κόλπο. Ακολούθησαν δυνατά χειροκροτήματα. Ένοιωσε να δονείται. Το σημείο της καρδιάς του παλλόταν δυνατά. Πανικοβλήθηκε. Νόμισε οτι παθαίνει καρδιακό επεισόδιο. Έβαλε το χέρι του πάνω από το μέρος της κι ένοιωσε στην εσωτερική τσέπη του σακκακιού του το κινητό του να κτυπά. Μειδίασε και ανακουφίστηκε συνάμα. Το τράβηξε έξω, κοίταξε την κλήση:

Κεραυνοβολήθηκε.

Ήταν δικό του το νούμερο που τον καλούσε - το τηλέφωνο του γραφείου. Μέχρι να συνέλθει από την έκπληξη, η κλήση στο κινητό είχε σταματήσει. Προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβάινει. Στο γραφείο, Παρασκευή βραδυ δεν είναι ποτέ κανείς εκτός απ' αυτόν. Πρίν προλάβει να κάνει δευτερη σκέψη, το κινητό ξανάρχισε να δονείται στο χέρι του. Ταράχτηκε κι ανασηκώθηκε από τη θέση του. Ζητώντας τη μία συγγνώμη μετά την άλλη προχώρησε γρήγορα σκυφτός κατά μήκος της σειράς προς το διάδρομο πατώντας απρόσεχτα πότε το δάπεδο και πότε σε παπούτσια χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει ποιων.

Ανηφόρισε με μεγάλα βήματα προς την κορυφή της πλατείας νοιώθοντας τα πόδια του να βουλιάζουν στην παχειά κόκκινη μοκέτα. Πριν προλάβει καν να βγεί έξω στο φουαγιέ του Μεγάρου, πάτησε το κουμπί της αποδοχής κλήσης και με φωνή που την έκανε να ακούγεται από πολύ σοβαρή έως κι απειλητική, απάντησε:

- Παρακαλώ.
- Ο κύριος Χ; ακούστηκε επίσημα μια φωνή από την άλλη άκρη του τηλεφώνου.
- Μάλιστα. Με ποιόν ομιλώ παρακαλώ;
- Κ, γραφείο Β12.

Όταν ακούς γραφείο Β12, δέκα και μισυ, βράδυ Παρασκευής, δύο τινα μπορούν να συμβαίνουν: είτε σε λιγότερο από μισή ωρα θα βρίσκεσαι στο γραφείο της Στρατιωτικής Εισαγγελείας να σου απαγγέλονται κατηγορίες κατασκοπίας είτε υπάρχει κάποιου είδους εξωτερική "επίθεση" στο δίκτυο. Κι αν είναι το δεύτερο, η ευχή που όλοι κάνουν είναι να πρόκειται για κάποιο παιδαρέλι χάκερ που δεν ξέρει καν τι ψάχνει. Διαφορετικά, αν πρόκειται για κάποιον που σκοπό έχει να υποκλέψει δεδομένα που έχουν αποθηκευθεί εκεί ώστε η δουλειά να γίνεται πιο εύκολη και ελέγξιμη, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

- Τί θα μπορούσα να κάνω για σας κε Κ;
- Προ μισής ώρας κάποιος αποπειράθηκε να εισβάλει στο τοπικό δίκτυο μέσω της IP σας κε Χ.
- Της δικής μου;;
- Μάλιστα.
- Αδύνατον!
- Κι όμως. Θα σας παρακαλούσα να έρθετε αμέσως από δω. Το ζήτημα είναι σοβαρό δεδομένου οτι και πριν δύο εβδομαδες είχαμε το ίδιο προβλήμα πάλι με το domain σας.
- Ξέρετε, είμαι εκτός πόλεως.
- Το ζήτημα επείγει κε Χ.
- Καλώς. Θα είμαι εκεί σε μια ώρα.
- Θα σας περιμένουμε με τον κο Ε.
- Πολύ καλά.

"Σκατά! Τι ήθελε κι ο Ε εκεί; Τόσο σοβαρό ήταν; Και ποιος ανισόρροπος παίζει με την IP μου;"

Παρέλαβε από το βεστιάριο την τσάντα του και άνοιξε τη βαρειά πόρτα της εξόδου. Από μέσα ακούγονταν ξανά χειροκροτήματα. Κοίταξε την είσοδο της σάλας απ' όπου λίγο πριν είχε βγεί. Δεν πρόλαβε να την καληνυχτίσει. Κι εκείνη θα τον περίμενε - μέσα στα τραγούδια που αγαπούσε να την ψάξει - μιαν άλλη φορά.

Ένα παγωμένο ρεύμα αέρα τον κτύπησε στο πρόσωπο και τον ξύπνησε απότομα. Κάτεβηκε τα σκαλιά και με γρήγορα βήματα διέσχισε το πλακώστρωτο μέχρι να βγεί στη λεωφόρο. Είχε ένα καταραμένο κρύο που τρυπούσε τα κόκκαλά του και περνούσε βαθειά μέσα του. Μια έσφιγγε τις χούφτες των χεριών του και μια έτριβε τη μια μέσα στην άλλη. Στάθηκε στην άκρη του πεζοδρομίου. Διέκρινε από μακρυά ένα ταξί. Τέντωσε το χέρι σαν τροχονόμος κάνοντας του νόημα να σταματήσει.

- Στον Κεντρικό Σταθμό, ψέλλισε.
- Περάστε, αποκρίθηκε ο οδηγός.

Πέρασε τη ζώνη ασφαλείας και κούρνιασε στο πίσω κάθισμα προσπαθώντας να ζεσταθεί. Τί μπελας κι αυτός βραδυάτικα! Κι έλεγε πως θα ξέκλεβε τούτο το σαβατοκύριακο για τον εαυτό του. Προσπαθούσε να ξαναφέρει στο νου του την κουβέντα με τον Κ. Μα ποιος διάβολος θα μπορούσε να παίζει τέτοια παιχνίδια; Τί να 'ψαχνε να βρεί άραγε; Οπωσδήποτε ήταν κάποιος άσχετος. Γιατί αν ήξερε που πάει να μπλέξει και με τι έχει να κάνει αφενός θα το σκεφτόταν δυο φορές και θα εγκατέλειπε την ιδέα και αφετέρου, αν προχωρούσε, δεν θα στόχευε σ' ενα local network μια συγκεκριμένη IP όπως τη δική του αλλά θα προσπαθούσε να βρει κάποιο backdoor. Ερασιτεχνισμοί...

"Ερασιτεχνισμοί;!;!"

Το αίμα πάγωσε στις φλέβες του.
Όχι, δεν μπορεί!
Δεν θα 'θελε ούτε να το σκέφτεται.
Άλλωστε δεν είχε δώσει σε κανέναν τους ποτέ αφορμή.
Κι αν ήταν;
Α - πο - κλεί - ε - ται!
Κι αν;
ΑΝ!;
Αν ήταν όντως κάποιος έλληνας μπλογκερ;

Spoofing, huh? Well...

2006-11-11T14:06:00.000+02:00

[pause κι επανέρχομαι]

[δεν τελειώσαμε]
-

Musik Macht Frei

2006-11-10T11:59:00.000+02:00

Αν έπρεπε να πιάσω κουβέντα σε κανένα κορίτσι στις αποβάθρες κάποιου σταθμού τραίνων μάλλον θα της μιλούσα για την Ιαπωνία. Ξέρεις, στις ταξιδιωτικές οδηγίες για τη χώρα του Ανατέλοντος Ηλίου περιλαμβάνεται η σημείωση πως σε περίπτωση τελέσεως της πράξεως της αυτοκτονίας δια της πτώσεως στις ράγες είτε του αστικου είτε του υπεραστικού δικτύου, η οικογένεια του θύματος θα επιφορτιστεί με τα έξοδα καθαρισμού των ράγων. Παρανοϊκό or not;

Η αλήθεια είναι πως στην Ιαπωνία θα ήθελα να πάω μια μέρα. Όχι για τους Σαμουράι και τους νίντζα. Ούτε για τον πολιτισμό της. Ούτε καν για να βολτάρω στο αχανές νυχτερινό Τόκιο καταγράφοντας στη μνήμη σκηνές δράσης της Γιακούζα. Θέλω απλά, μαν, να πατήσω έστω και μια φορά το χώμα της χώρας που ζεί ο Τακέσι Κιτάνο...κι έπεσαν οι μόνες ατομικές βόμβες με ανθρώπινα θύματα. Έχω, βλέπεις, την ιδέα πως το πυρηνικό ολοκαύτωμα μαζί με το σκέτο, το μη πυρηνικό, είναι ό,τι φριχτότερο έχει συλλάβει και εκτελέσει το ανθρώπινο μυαλό στους αιώνες των αιώνων.

Έγινε μια μέρα και βρέθηκα στην Τρεμπλίνκα, καλοκαίρι του 2003. Με είχε διαπεράσει ένα τέτοιο ρίγος που όμοιό του δεν είχα νοιώσει ούτε στην κηδεία πλησιέστατου συγγενικού προσώπου. Σ' εκείνο τον χώρο συνειδητοποίησα πως τελικά ναι, δεν πρέπει να 'μαστε παρα ένα ακόμα στάδιο στην εξελικτική πορεία του πιθήκου προς τον άνθρωπο (και λέγοντας το αυτό ξέρω καλά πως διατελω ύβρη προς τους πιθήκους, αλλά με τος πιθήκους δεν λύνω τις διαφορές μου με μηνύσεις αλλά μ' εξηγήσεις - πιο τίμιο). Έβλεπα κάτι επισκέπτες στην Τρεμπλίνκα να βγάζουν χαμογελαστοί αναμνηστικές φωτογραφίες στους θαλάμους αερίων, στους πύργους δίπλα στον περιμετρικό φράχτη και στο προαύλιο και με 'πιανε, μαν, αυτό το αίσθημα αηδίας κι απέχθειας. Είχα νοιώσει ν' αναγουλιάζω αλλά με συνέφεραν ο J. κι ο A.για καλή μου τύχη.

Δεν έχω φωτογραφίες να σου δείξω. Κι αν είχαν οι άλλοι, πάλι δεν θα τις ανέβαζα. Κάτι τέτοια μέρη δεν είναι για μένα τουριστικές ατραξιόν αλλά κάτι σαν τους Αγ. Τόπους των χριστιανών ή τη Μέκκα των μουσουλμάνων: ένας τόπος εξαγνισμού. Είναι για να πας και να διαισθανθείς τη φρίκη, να γίνεις κι εσύ κάτωχρος σαν να 'χεις πιεί καθάρσιο, μπας και φύγει λίγο από πάνω σου αυτός ο τσαμπουκάς, η αγριότητα κι η αλλαζονεία που κουβαλάς - μπας και ταπεινωθεί λίγο το μέσα σου όχι γονατίζοντας μπροστά σε κανένα Θεό ή σε καμμιά αγία εικόνα, αλλά μπροστά στο Τερατώδες, στο απόλυτό του. Γιατί στέκοντας μπροστά του, ίσως σου δειχθούν οι διαστάσεις του τερατώδους μέσα σου κι ίσως έτσι μάθεις για σένα κάτι που ως σήμερα αγνοείς ή κάνεις πως αγνοείς κρυβόμενος πίσω από άλλοθι "Καλού" κι "Ευγένειας". Και στην Τρεμπλίνκα, για μένα τουλάχιστον, δεν υπήρχε ούτε ουτε θάμνος ούτε κλαδάκι ούτε και δάκτυλο για να με κρύψει.

...

Ξεκίνησα να σου λέω λοιπόν για τα τραίνα γιατί σημερα θα κάνω ένα είδος Trainspotting. Όχι, δεν θα με μπάσουν σε κανένα τραίνο για να με μεταφέρουν σε κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης (τουλάχιστον όχι ακόμα) ούτε κι έχω σκοπό ν' αυτοκτονήσω. Θα ταξιδέψω μόνο κάτι χιλιόμετρα και να βρεθώ στο Μέγαρο Μουσικής μιας πόλης όπου σήμερα θα εμφανιστεί ο Nick Cave - άνευ των Bad Seeds. Μόνο με το πιανάκι του και τέσσερα έγχορδα.

Δεν είμαι κανένας μεγάλος θαυμαστής του Cave, μη φανταστείς. Ξέρω άλλους που θα έπρεπε να 'ταν σήμερα στη θέση μου. Τον Cave μέσα μου τον έχω πολύ άσχημα. Ήταν αγαπημένος μιας γυναίκας με την οποία μερικά πράγματα δεν πήγαν καλά κι έκτοτε κάθε φορά που τον ακούω κάνουν pop-up από τη ντουλάπα της μνήμης μου διάφορες άσχημες εικόνες. Θα πάω πάραυτα για ψυχοκατακλυσμική, ας πούμε, θεραπεία. Το ποστ του Μοτοσακού το τύπωσα ήδη και θα το πάρω μαζί μου - κάτι σαν φυλαχτό δωρισμένο από φίλο ένα πράγμα- και θα κρατώ αν χρειαστεί σημειώσεις στο περιθώριο για να αλλαξει ο μέσα ρυθμός σε περίπτωση που αρχίσει να σκύβει το κεφάλι.

Ίσως σου πω κάποια στιγμή τις εντυπώσεις μου. Προς το παρόν σε αφήνω για να πατήσω το σαπούνι στην μπανιέρα (να ανέβω στο τραίνο ντε!), να βρεθώ για λίγο στον αέρα (το ταξίδι - αχ, δεν με παρακολουθείς!) πριν σκάσω ζαλισμένος στον πάτο της μπανιέρας (άφιξη στον νέο κόσμο άλλης πόλης). Πλάκα θα ΄χει.

Πάω.
Τα λέγαμε.
Jean Jack Tigana

(κοινώς, την έκανα..)

White Stripes - Blue Orchid
(This link will expire in 7 days)

Ρυθμός και Ρύθμιση

2006-11-09T12:40:00.000+02:00

Τα τελευταία έξι-εφτά χρόνια μένω εκτός Ελλάδος. Παρακολουθώντας από δω τόσα χρόνια τη ζωή της, μπορώ να πω με κάποια βεβαιότητα πια πως η αρρώστια στην γωνιά αυτή του κόσμου είναι καθαρά πνευματική. Και μιλάω για την Ελλάδα γιατί όπως σου 'πα και σε προηγούμενο ποστ έχω απο ιδιοσυγκρασία την τάση να περιορίζομαι και να μη μου αρέσει να θολώνω τα πράγματα ιεραρχώντας τα σε παγκόσμιες κατάταξεις.

Ένα από τα συμπτώματα της αρρώστιας αυτής είναι, για παράδειγμα, να παρακολουθώ τον πρώτο δημοσιογράφο, τον πρώτο μπλογκερ, τον πρώτο πολιτικό ή εκδότη να θέλει να λύσει προβλήματα στο πόδι. Έτσι βλέπω πως μια εφημερίδα επειδή βρίσκεται στην κορυφή της κυκλοφορίας, θέλησε ή παρασύρθηκε να γίνει πνευματικός ταγός δημοσιεύοντας μια επιστολή ενός δήθεν 13χρονου ή ένας εκδότης, που στάθηκε δίχως άλλο στην πρωτοπορία της προβολής της εν Ελλάδι μπλογκόσφαιρας, θεώρησε πως θα ήταν θετική συνεισφορά για το μέλλον της μπλογκοκοινωνίας μια αυτορρύθμιση.

Κι αναρωτιέμαι αν αυτές τις δύο περιπτώσεις θα μπορούσα να τις αποκαλέσω προδοσία του πνεύματος. Γιατί για μένα η προδοσία του πνεύματος συνίσταται στο πλάγιασμα με την ματαιοδοξία και την υστερία να καταχωρηθούμε στο βιβλίο της ιστορίας σε κάποιο κεφάλαιο (αν όχι σε τούτο, σε κείνο αλλίως βολεύομαι και στ' αλλο - κάπου χωράω): προδοσία του πνεύματος, όταν άνθρωποι ασχολούνται χωρίς πίστη με ζητήματα και προβλήματα. Τα αποτέλεσματα αυτής της προδοσίας τα βλέπεις και στα μπλογκ. Ω ναι! Αγοραίες υστερίες κι ευθιξίες πίσω και κάτω από τη μπούρκα μικροατικής "ευαισθησίας". Μια Βαβέλ κησσόρων. Πρόσφατα, βλέπω επίσης πολλούς να ισχυρίζονται και να προφητεύουν οτι θα αλλάξει η όψη μας επειδή η ιδέα της αυτορρύθμισης δεν προχωρά και άλλους να μιλούν για ανησυχίες με τον ίδιο τρόπο που θα παραγγελναν μια μερίδα γύρο στο οβελιστήριο της γειτονιάς τους. Λες και ξεχνούν οτι ο θάνατος δεν υπάρχει στον θάνατο αλλά στην ζωή.

Ειλικρινά δεν έχω ιδέα πως ζει και πορεύεται καθένας από τους μπλογκερ στην προσωπική του ζωή. Δεν έχω ιδέα πως εντυπώνεται μέσα του το σάρωμα κάθε αξίας και ο κατήφορος που ορισμένα πράγματα έχουν πάρει. Έχω όμως, ειλικρινά, σιχαθεί τους εύκολους ανθρώπους κι όταν σχεδόν ανά ώρα περίπου χρειάζομαι να κάνω διακοπή έστω και δεκαλέπτου από τη δουλειά και μπαίνω στην μπλογκόσφαιρα να διαβάσω ποστ, έχω την εντύπωση πως περπατώ σε μια πεδιάδα στρωμένη νεκρά ψοφήμια...

...και πιάνεται αλήθεια σου λέω η ψυχή μου. Γιατί μας δίδεται πρώτη φορά η ευκαιρία να κάνουμε κάτι ξεχωριστό ξεγράφοντας κάθε μορφή διανοουμενίστικης δοσοληψίας κι εξάρτησης, να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα πίστης σε κάτι γνήσια διαφορετικό, κι εμείς ψάχνουμε παρασυρμένοι από κάποιο ψυχόρμητο σύμπλεγμα τον "προστάτη": ψάχνουμε ν'ανήκουμε κάπου, με τον ίδιο τρόπο που "ανήκει" κάποιος στην οικογένεια, σε μια σχέση, σε μια ομάδα, σε μια παράταξη, όπου τα πράγματα φαίνονται σίγουρα μόνο και μόνο γιατί υπάρχουν απαντήσεις του τσιτάτου. Πάμε, μ' άλλα λόγια, ν' αντικαταστήσουμε τη μια κατεστημένη θεωρητικοποίηση με μια άλλη, τρέχοντας πίσω από το δισκοπότηρο της περιγραφής τα πράγματα είν' απλά ξεχνώντας τι σημαίνει δύσκολη απλότητα. Διάβασα κάπου τις προάλλες μια φράση που ταιριάζει νομίζω απόλυτα σε αυτά που θέλω να πω:

βλέποντας ο ένας τον άλλον, πάνε οι τυφλοί στον Άδη

Δεν λέω νομίζω κάτι καινούργιο σε πολλούς. Δεν έλειψαν άλλωστε ποτέ τα επιχειρήματα που θα στηρίξουν αυτά που γράφω εδώ αφού η κατάσταση είναι τόσο γενική και γνωστή που ακόμα και τούτο το ποστ θα μπορούσε κανείς να πεί πως φλυαρεί κι ανακυκλώνει. Αυτό όμως που μας έλειψε, κι είμαι πεπεισμένος γι αυτό, είναι οι φυσιογνωμίες και οι προσωπικότητες. Και δεν εννοώ μ' αυτό καμμια πατρωνική φιγούρα αλλά την φυσιογνωμία και την προσωπικότητα τη δική σου - εσένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές - και τη δική μου που τις γράφω. Γιατί, διάολε, έχω βαρεθεί να κρύβομαι πίσω από Gestalt πλασαρισμένες θεωρήσεις του εαυτού μου από τρίτους, όταν το μόνο που χρειάζομαι είναι η τίμια συνείδηση της επάρκειας μου σε κάτι και της ανεπάρκειας μου σε κάτι άλλο.

Θα κλείσω με ένα αγαπημένο σχήμα λόγου.

Στο περίφημο εντιτόριαλ, γράφεται:

(...)μπορείς να ποστάρεις την ώρα που αυνανίζεσαι(...)

Μου έκανε λοιπόν πάντα εντύπωση όταν αυνανίζομαι πως τη στιγμή του σπασμού (και δεν εννοώ την απλά οργανική λειτουργία, που μοιάζει με καθάρσιο) έχω πάντα την αίσθηση μιας απειροελαχιστης στιγμής διακοπής της ύπαρξής μου. Είμαι κομμένος μονοκόμματα στα δύο: μισός από τη μια μεριά στο βασίλειο των λέξεων, ανοικτός, και από την άλλη, μισός μέσα στη ζωή, ολοκαίνουργιος.

Και πείτε μου τώρα: αν νοιώθω με τουτόν τον τρόπο αυτήν την μονοκόμματη διακοπή μου, μπορείτε εσείς ή κάνεις άλλος πνευματικά να με "ρυθμίσει";

Κουβεντιάζοντας στον Διάδρομο...για την Αργώ

2006-11-09T04:07:00.000+02:00

- Τη λαχτάρα μου να την ακούσω τη λέω Αργώ.
- Εύχομαι να περάσει τις Συμπληγάδες των γραμμών.

John Martyn - Small Hours
(Utube Video)

Κρυφό Απουσιολόγιο

2006-11-08T00:58:00.001+02:00

McFly,
MacManus,
M. Hulot,
Πάνος,
Averel,
Hobgoblin
Lefty...

Προαισθάνομαι
οτι δεν δεν θα κρατήσω ποτέ το ίσο μέσα μου.
Κι ίσως κάποτε οι εκκλήσεις που απευθύνω σε όσους αποχωρούν,
να μην είναι παρα εκκλήσεις στον εαυτό μου.

Neil Young - Cortez the Killer
(This link will expire in 7 days)

Μust Read

2006-11-07T18:38:00.000+02:00

Εκτός από την ιστορία του Αργύρη και κατά καιρούς ποστ του Ολντ Μπόυ, δεν έχω παραπέμψει ποτέ ξανά σε κείμενο. Σήμερα όμως έπεσα πάνω σε αυτό το εξαιρετικό ποστ του Old Skipper, που δικαίως πιστεύω θα έπρεπε να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους για την συμπυκνωση των αληθειων που εμπεριέχει.

Ιντερνετομάγαζο "τα 3 αδέρφια"

Για σχόλια στο ποστ του Σκιπερ στη σχετική κουβέντα.

Ελευθερία έκφρασης: Φράση-ναυάγιο

2006-11-07T12:36:00.000+02:00

Θεωρητικά, κανείς δεν αμφιβάλλει:
Οι εικόνες και οι λέξεις είναι περιορισμένες. Ίδιες.
Καθένας μπορεί να τις δουλέψει.

Εκείνο που δεν μπορεί καθένας να διαθέσει
είναι αυτο που βρίσκεται τριγύρω τους
και τις κάνει ζωντανές.

Και για κάθε τί ζωντανό
υπάρχει πάντα μια αντίθετη ροπή,
που ζητά που ζητά να το δεί φιμωμένο και νεκρό.

Αποτύγχάνουμε καθημερινα στο Τεστ Ωριμότητας,
φίλε Raresteak

Η ομάδα του ήλιου

2006-11-06T23:52:00.000+02:00

Πήρε απο το πακέτο ένα τσιγάρο. Με την άκρη της γλώσσας του σάλιωσε τη ραφή του ως την μέση. Άδειασε τον καπνό σε δυο κολλημένα χαρτάκια κι άναψε το υπόλοιπο μισό. Πάνω από τον απλωμένο καπνό ράνισε μερικα καφετιά τρίμματα από ένα αλουμινόχαρτο. Το σήκωσε προσεχτικά και το γύρισε κάμποσες φορές ανάμεσα στα δάκτυλά του πριν το φέρει κοντά στο στόμα για να υγράνει την κόλλα.

Η φλόγα του αναπτήρα έσβυσε και από το μισάνοιχτο στόμα του βγήκε μια σκοτεινή λωρίδα καπνού. Έγειρε πίσω κι ακούμπησε την πλάτη του στον τοίχο. Στη δεύτερη τζούρα το κορμί του ένοιωσε να μηρμυγκιάζει κάνοντας έναν παρατεταμενο σπασμό. Αυτή τη φορά ξεφύσηξε τον καπνο σαν να τον ξερνούσε. Όρθωσε το κεφάλι του ξανά και το βλέμμα του άρχισε να κάνει ελλειπτικες περιφορές στο σκοτεινό δωμάτιο χαζευοντας τις σκιές που έγραφαν τα πράγματα πάνω στο γραφείο του στον απέναντι τοίχο. Σε μια στιγμή, το βλέμμα του σταμάτησε στα βιβλία της σχόλής. Αραδιασμένα το ένα πάνω στο άλλο χρησίμευαν πια ως βάση στα τέσσερα-πέντε από κείνα τα αναμμένα αλουμινένια κεράκια που είχε αγοράσει προχθές από το σούπερ μάρκετ.

- Αυξων αριθμός τζούρας 4. Ολογράφως: τ-ε- τόνος-σ-σ-ε-ρ-α...

είπε ξέπνοα και χαμογέλασε αυτοσαρκαστικά. Με το τηλεκοντρολ ενεργοποίησε την κασέτα στο στερεοφωνικό. Οι πρώτες νότες από το Pink Moon σύρθηκαν στο δωμάτιο. Το κεφάλι άρχισε να το νοιώθει βαρύ. Πέφταν εύκολα οι σφυγμοί του τώρα τελευταία που κάπνιζε πια συχνά.

Τίναξε με το δάκτυλό του την κάφτρα κι άφησε το υπόλοιπο τσιγάρο στο τασάκι. Το κορμί του χαμήλωσε πάνω στο κρεβάτι και χάζεψε από κείνο το ύψος τους δείκτες του ρολογιού πάνω στο κομοδίνο. Του φάνηκε πάλι πως είχαν ξανάσταματήσει. Βδομάδες τώρα καταλάβαινε τον χρόνο πως περνούσε μόνο από τα νύχια του που μεγάλωναν, τα γένια του που μάκραιναν και το μαύρο που τελείωνε.

Βυθίστηκε σε μια ζάλη...έπεφτε μεσ' στο τούνελ του χρόνου και τούτη τη φορα ξεβράστηκε...

...πιτσιρικάς, καθσιμένος μπροστά την τηλεόραση, όταν ήταν ακόμα ασπρόμαυρη, να βλέπει ποδόσφαιρο. Ήταν Ολυμπιακός θυμόταν. Επειδή ήταν κι ο μπαμπάς. Μια μέρα όμως αγοράσαν έγχρωμη. Συνειδητοποίησε τοτε για πρώτη φορά, πως ο Ολυμπιακός φορούσε κόκκινα. Και σιχαινόταν το κοκκινο - είχε αλλεργία στο χρώμα αυτό. Ήταν το χρώμα του αίματος, του δικού του αίματος που έβγαινε με πόνο απο τα πόδια και τα χέρια του όταν είχε παραπατήσει και πέσει από τον πίσω φράχτη του παιδικού σταθμού. Εκείνη τη μέρα που μπήκε στο σπίτι τους η έγχρωμη τηλεόραση, έγινε ΑΕΚ. Η ομάδα του ήλιου, όπως συνήθιζε να λέει αργότερα στους φίλους του στο σχολείο.

Όταν χρόνια μετά βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων κι έμαθε πως πέρασε στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, ο ενθουσιασμός του δεν ήταν μόνο γιατί ένοιωθε πως θα έκανε πια την τρέλλα τους με τους υπολογιστές, ούτε τόσο για τη φοιτητική ζωή μακρυά από το σπίτι, μόνος πια, αλλά για το γηπεδάκι όπως το ΄λεγε χαϊδευτικά...Το γηπεδάκι όπου επιτέλους θα μπορουσε να πηγαίνει για να βλέπει την ομάδα του ήλιου...

...την ομάδα που ήταν ντυμμένη στα κίτρινα - στο ίδιο χρώμα με τα λυτά κορδόνια των παπουτσιών του που είχε κολλήσει να κοίτα ώρα τώρα πλάι στην μπαλκονόπορτα. Τα ίδια εκείνα παπούτσια φορούσε και τη μέρα που ανηφόριζαν όλοι μαζί οι Αεκτζήδες σε πορεία για το ΟΑΚΑ συνοδεία αστυνομίας για τον εκτός έδρας αγώνα με τους βάζελους.

Στην Κηφισσίας το μπλοκ τους το σταμάτησαν απέναντι από το μαιευτήριο.

- Τί εγινε ρε; Γιατί σταματήσαμε;

ρώτησε τον Χ, τον κολλητό του από την πρώτη μέρα στη σχολή.

- Είναι οι βάζελοι πιο πάνω δεν τους βλέπεις;
- Σε 2 ώρες ξεκινά το παιχνίδι, δεν πιστεύω να μας κάνουν κανά χουνέρι όπως την άλλη φορά...

...

Μια ώρα αργότερα, βάζελοι" και χανούμια κυνηγιόντουσαν στα στενά απέναντι από το Στάδιο. Ποδοβολητά παντού, πέτροπόλεμος, μολότωφ, φωτιές, μηχανάκια, δακρυγόνα από τους ματατζήδες, σειρήνες περιπολικών. Πεδίο μάχης. Από την τρεχάλα είχε λαχανιάσει. Η ατμόσφαιρα αποπνιχτική. Δεν μπορούσαν ν' ανασάνουν. Σε μια στιγμή ο Χ του 'πε πως πάει ως τη γωνία ενός στενού που βρίσκόντουσαν να δεί αν ήταν ελεύθερος ο δρόμος από μπάτσους και βάζελους μήπως και μπορέσουν να βγουν ξανά προς το στάδιο. Σε λίγο θα ξεκινούσε το παιχνίδι κι αυτοί ήταν ακόμα έξω. Κρίμα να χάσουν το ματς. Ο Χ χάθηκε πίσω από το στενό, μα αργούσε να γυρίσει. Φοβήθηκε τότε, θυμόταν, μήπως τον τσιμπησαν τίποτα αστυνομίες. Έτρεξε κατα κει και στρίβοντας κι εκείνος τη γωνία τον είδε πεσμένο κάτω στα 50 μέτρα δίπλα στο πεζοδρόμιο κι ένας νεαρός τύπος με πράσινη φανέλα να τον κτυπα επαναλαμβανόμενα στο σώμα και το κεφάλι μ' ενα σιδερένιο κουβά.

Καρφώθηκε στη θέση του σαστισμένος. Τόσο καιρό σε επεισόδια πάντα τη γλύτωνε τρέχοντας και παρακολουθώντας από μια σχετική απόσταση ασφαλείας. Τώρα όμως δεν ήταν έτσι. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, την αμέσως επόμενη στιγμή πήρε φόρα και τρέχοντας έπεσε με όλη του τη δύναμη πάνω στον άγνωστό νεαρό. Πέσαν κι οι δυο κάτω. Από ένστικτο έκανε να σηκωθεί γρήγορα, πριν απο κείνον, είτε για να αμυνθεί είτε για να εκμεταλλευτεί το ξάφνιασμά του. Πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο. Ήταν ο μόνος όρθιος όμως. Ο Χ συνερχόταν σιγά σιγά. Ο πρασινοφορεμένος όμως τύπος ήταν ακόμα πεσμένος. Πλησίασε από πάνω του. Ήταν αναίσθητος δίπλα στη γωνία του πεζοδρομίου. Τον τράβηξε διστακτικά από τη φανέλα. Λίγο πάνω από το λαιμό του είχε ένα αρκετά μεγάλο σημάδι από το πέσιμο. Με την άκρη του ματιού του είδε τον Χ να έχει πια ανασηκωθεί.

- Καλά είσαι ρε;
- Ναι λίγο ζαλισμένος μόνο. Μου την έπεσε το αρχίδι από πίσω - ούτε που τον πήρα γραμμή.
- Ρε Χ... τούτος δε σαλεύει...

Σειρήνες. Στην άκρη του δρόμου φάνηκε μια διμοιρία.

- Πάμε μαλάκα..Μπάτσοι!
- Κι αυτός;
- Θα τον βρούνε και θα τον κοιτάξουν οι μπάτσοι. Πάμε μαλάκα!
- Μα...
- ΠΑΜΕΕΕΕ!!

ειπε και τον τράβηξε από το φλάι.

...

Τις επόμενες μέρες, στις αθλητικες εφημερίδες πρώτη είδηση ήταν ο 19χρονος Γ. Δ. από την Κ. που στα επεισόδια που σημειώθηκαν πριν την έναρξη του αγώνα τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα και τη σπονδυλική στήλη. Θα έμενε για πάντα το κορμί του σε αναπηρική καρέκλα. Από παράλυση στα κάτω άκρα. Ο δράστης του τραυματισμού αναζητούνταν αλλά οι ελπίδες να βρεθεί λίγες έως ελάχιστες.

Πήρε στα χέρια το σβυσμένο τσιγάρο κι άναψε το υπόλοιπο.

Γι αυτόν δεν θα 'γραφε ποτέ καμμιά εφημερίδα και δεν θα μιλούσε κανένα δελτίο.
Κι ας είχε μείνει κι εκείνος παράλυτος.
Στην πλευρά της ψυχής του.
Από φόβο,
και τύψεις,
κι ενοχή.

Θρέμμα

2006-11-06T15:56:00.000+02:00

Between the conception
And the creation
Between the emotion
And the response
Falls the shadow

Πες πως, ώρες ώρες,
από ιδιοσυγκρασία,
έχω μια ροπή προς τον περιορισμό

Funkadelic - Maggot Brain
(This link will expire in 7 days)

Good Night and Good Luck

2006-11-05T14:26:00.000+02:00

Επειδή τα μπλογκ τα βλέπω ως...

...Παγίδα στιγμών,
Προσωπικό συμπέρασμα,
Αναβολή ομολογίας,
Διακριτικό φλέρτ,
Τέστ ωριμότητας,
Ανάγκη να ξεμάθεις,
Μessage in a bottle,
Καθρέφτης πάνω από το νιπτήρα,
Αναμνηστική καρτ ποστάλ,
Φεστιβάλ ήχων και μουσικής,
Εξώρυξη ονείρων,
Σφύριγμα αγαπημένου σκοπού,
Αναπάντητη μεσ' στη νύχτα,
Ροή συνείδησης,
Άμυνα περί πάτρης,
Συναπάντημα,
Μάθημα διαλόγου,
Ποίηση της στιγμής,
Άσκηση αισθήσεων,
Τσιγάρο στη σκοπιά,
Χάρτινο καραβάκι απο bit,
Μαυροντυμένος άνδρας,
Μονικό παραλήρημα,
Χημικές αντίδρασεις στοιχείων,
Σύνταξη κρυφού Ευαγγελίου,
Ψηλό καπέλο,
Μισάνοιχτη πόρτα,
Καρέκλα επικοινωνίας,
Διωγμένη επιθυμία,
Κρυφοκοίταγμα πάνω απ' τον ώμο,
Μακρές σιωπές,
Μπυράλ με λεμόνι,
Γλυκεία κούραση,
Καλλιέργεια Αισθητικής,

Συνομιλία με το χρυσόψαρο στη γυάλα με το υγρό μπαταρίας...

Όλες οι παραπάνω γελοίες σκέψεις μαζί
και καμμία εξ αυτών...

Να ευχηθώ
καλή τύχη σ' όσους αποχωρούν
και καλή συνέχεια σ' εμάς που μένουμε.

The Cranberries - Ridiculous Thoughts
(This link will expire in 7 days)

Ω αδερφέ μου, πού ήσουν;

2006-11-05T02:08:00.000+02:00

Με τον αδερφό μου δεν έχουμε μεγάλη διαφορά ηλικίας. Μόνο 13 μήνες μεγαλύτερος είμαι. Και δεν είναι τυχαίο. Οι δικοί μου, βλέπεις, το 'χαν από τη στιγμή που παντρεύτηκαν αποφασίσει οτι τα παιδιά τους θα είναι πλησίον μεταξύ τους ηλικιακά, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να μεγαλώσουν μαζί, να παίξουν μαζί, να αναπτύξουν κοινά βιώματα και να μοιραστούν όσο το δυνατόν περισσότερες κοινές εμπειρίες, προβλημστισμούς κι ανησυχίες. Με άλλα λόγια έτσι θα δένονταν, πίστευαν, περισσοτερο.

Αυτό βέβαια ήταν η μία, η αγγελική πλευρα, του νομίσματος. Δεν θα μπορούσαν, φαντάζομαι, να υποψιαστούν εκείνη τη στιγμή, όντας νέοι και τυλιγμένοι σ' ένα ερωτοσύννεφο, την ύπαρξη και της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού στην όλη ιστορία. Ως τα 15 -16 μου χρόνια δεν θυμάμαι να υπήρχε σημείο πάνω στο δικό μου ή το σώμα του αδερφού μου που να μην έχει μελανιάσει. Περιστατικά να αφηγηθώ άπειρα: από το να με κυνηγάει με ένα κουζινομάχαιρο στο σπίτι και να το καρφώνει με δύναμη πάνω στην κλειστή πόρτα που πίσω της είχα αμπαρωθεί ή να δοκιμάζει πάνω μου λαβές του Mr. Perfect από το WWF έως να τον κλωτσάω με δύναμη στην πλάτη και να παλεύουμε για ώρα πριν μας χωρίσει κάποιος μεγαλύτερος.

Όχι οτι λείψαν ποτέ οι καλές στιγμές. Αμέτρητες. Μπορώ να λέω ιστορίες για τα πρώτα μας τσιγάρα, για τα πορνοπεριοδικά που διαβάζαμε κάτω από δεντρα στο χωριό, για κρυψώνες που φτιάχναμε και που τις φρουρούσαμε με ακόντια και τόξα, για μια 40ήμερη τιμωρία που φάγαμε απ΄τους δικούς μου, όταν με τα ΒΜΧ φορτωθήκαμε κάτι σακκίδια και κινήσαμε να τους εγκαταλείψουμε, λέει, στα 12, για... για... για... τελειωμό δεν έχει η λίστα.

Παραλείποντας τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές της εφηβείας, που ακόμα και σήμερα μου φέρνουν γέλια και δάκρυα, θέλω να φτάσω στα χρόνια της συγκατοίκησης, εν Αθήναις, φοιτητές πια. Είχε συμβεί τότε μια ελεεινή παρεξήγηση μεταξύ μας που είχε πεισμώσει και τους δυο τόσο πολύ που κανείς δεν έπαιρνε την απόφαση να κάνει πίσω. Για έξι μήνες ζούσαμε σ' ενα δυαράκι σα φαντάσματα χωρίς να ανταλάσσουμε κουβέντα. Ανάλογα με το πρόγραμμα της σχολής του, ο ένας περίμενε τον άλλο να φύγει τοο πρωί από το σπίτι για να ξεμυτίσει απ' το δωμάτιό του και να φτιάξει καφέ. Τα μεσημέρια ο καθένας έτρωγε στο δωματιό το δικό του ξεχωριστό φαγητό που είχε μαγειρέψει, ενώ τα βράδυα υπήρχε η σιωπηρή συμφωνία πως αν κάποιος άνοιγε την τηλεόραση, τούτο σήμαινε οτι θα παρακολουθούσε μόνος του χωρίς την παρουσία του άλλου. Αν τύχαινε δε να διασταυρωθούμε στο διάδρομο, το βλέμμα στρεφόταν αλλού αποφεύγοντας να εντάξει τη σιλουέτα του άλλου φαντάσματος στο οπτικό του πεδίο. Οι μόνες φορές που απευθύναμε τον λόγο μεταξύ μας ήταν οι περιπτώσεις των τηλεφωνημάτων. Ήταν θυμάμαι κωμικοτραγικό να παίρνει κάποιος κοινός γνωστός ή συγγενής τηλέφωνο και να ρωτάει για το έτερο φάντασμα και να ακούω τον αδερφό μου ή τον εαυτό μου να λέει με μια τεχνητή φυσικότητα:

- Ναι αμέ, μια χαρά είναι...Καταλαβαίνεις, έχει κι αυτός τα ζόρια του με τη σχολή και τελυταία είναι λιγο απορροφημένος με τα δικά του.

Οι χειρότερες περιπτώσεις ωστόσο ήταν όταν κάποιος από τους δικούς μου αποφάσιζε να μας επισκεφτεί και να μείνει κανένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα. Εκείνο το εξάμηνο το σπίτι είχε κλείσει σε φίλους και γνωστούς αφου υπήρχε ένας δεύτερος άγραφος κανόνας ο οποίος απαγορευε την παρουσία τρίτων στο "πεδίο της μάχης", αφού η εμφάνισή του θα ήταν δείγμα ανισότητας στην "μονομαχία" μας. Μόνο αν υπήρχε καμμιά περιστασιακή ανάγκη, με καμμιά γυναίκα για παράδειγμα, ο κανόνας αυτός πήγαινε στον βρόντο. Αλλά, εν τούτοις, αν στον φίλο εβρισκες μια δικαιολογία να ξεστομίσεις (γιατί τα εν οικω μη εν δήμω) και να αποφύγεις να τον προσκαλέσεις στο σπίτι, στον γονιό τούτο ήταν αδύνατο. Ξεκινούσε τότε μια περίεργη ανακωχή, αφού επ' ουδενί τω λόγω δεν έπρεπε να μάθουν κάτι και να στενοχωρηθούν για τα δικά μας τερτίπια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν θυμάμαι όταν εμφανιζόταν ο πατέρας. Άνθρωπος της παρέας, καμάρωνε για τους γιους του που σπούδαζε και συναντούσε στο σπίτι ΤΟΥΣ πια και τα κέφια του στις επισκέψεις απογειώνονταν. Με λίγο κρασί το μεσημέρι στο φαγητό, οι τρείς μας, αρχίζαν οι ιστοριες, τα καλαμπούρια και τα γέλια - κι άντε να συγκατηθεί να μην γελάσει ο ένας στον άλλο. Τσιμπιόσουν να το κόψεις ξέροντας οτι του γελας από σύμβαση κι επειδή οι συνθήκες το καλούν...αλλά πού! Τέτοια διήμερα ανακωχης λόγω των επισκέψεων αυτών, είχαμε πολλά. Με το που έμπαιναν ωστόσο στο ανσασέρ για ν' αναχωρήσουν κι η πόρτα έκλεινε πίσω τους, επέστρεφε και η ψυχρότητα ανάμεσα μας: τα βλέμματα αλλάζαν τροχιές, τα στόματα σφράγιζαν και ο άλλος γινόταν ξανά αόρατος.

Η ιστορία αυτή είχε ξεκινήσει Γενάρη, στις αρχές. Εκείνη τη χρονιά τελικός Τσαμπιονς Λιγκ ήταν Ρεαλ - Μπαγιερν Λεβερκούζεν. Κι οι δυο μας φανατικά αντι-Ρεαλικοί περιμέναμε ο καθένας για τον εαυτό του τη βραδυά. Έτυχε να χάσω το πρώτο ημιχρονο κι ένα μέρος του δευτέρου λόγω δουλειάς, και όταν έφτασα σπίτι το παιχνίδι ήταν 1-1. Μπήκα στο σπίτι και τον βρήκα στο χωλ να παρακολουθεί τον αγώνα. Αμίλητος κάθισα στην άλλη άκρη του καναπέ και προσηλώθηκα στα τεκαταινόμενα του αγώνα στην τηλεόραση. Και κάπου εκεί, ενώ όλα δείχναν οτι το παιχνίδι θα πάει στην παράταση κι ίσως από κεί στα πέναλντυ, οπότε υπήρχε η πιθανότητα να γίνει η έκπληξη κι η μισητή Ρεάλ από μεγάλο φαβορί να χάσει το στέμμα, ο Ζιζού σημειώνει ένα από τα ομορφότερα και τελειότερα σε εκτέλεση και έμπνευση γκολ στην ιστορία του ποδοσφαιρου με κείνη την ανεπανάληπτη πιρουέτα.

Στη θέα αυτου του γκολ παγώνουμε κι οι δύο. Αντανακλαστικά κοιταζομαστε αποσβωλομένοι. Πρώτο ριπλέυ. Γέρνουμε μπροστά, προς την οθόνη, για να δουμε το γκολ καλύτερα. Δεύτερο ριπλέυ. Τα σώματα μας ανασηκώνονται για να φτάσουν όσο πιο κοντά γίνεται στην οθόνη. Τρίτο ριπλέυ...

- Τί έβαλε ρε το άτομο;

ακούω μετά από 5 μήνες τον αδερφό μου να μου απευθύνει για πρώτη φορά το λόγο.

- Τί γκολ έβαλε ρε, ο Θεός;

επαναλαμβανει.

- Θεϊκό...

καταφέρνω να ψελλίσω κι ανατριχιάζω. Μετά από πέντε μήνες σιωπής και ψυχολογικής καταπίεσης στους τρόπους και τη συμπεριφορά, το γκολ αυτό είχε γίνει το ξόρκι που είχε λύσει τα μάγια μιας αποξένωσης που είχε επιφέρει τόση απομόνωση κι είχε κλείσει τον καθένα μας τόσο βαθειά στο δικό του προσωπικό σύμπαν που μόνο μια τέτοια στιγμή, πέραν και πάνω κι από τους δυο μας, θα μπορούσε να μας ξευπνήσει να μας συνεφέρει και να μας θέσει ξανά σε επανεκκίνηση.

- Απόψε πρέπει να δούμε Γεωργίου. Θα πέσει τρελλό γέλιο!!

πρότεινα κι εκείνος συμφώνησε.

Δεν θα πω πως οι σχέσεις μας αποκαταστάθηκαν αυτόματα. Πήρε κοντά ένα-δυο μήνες για να ξαναθυμηθούμε τους κώδικες επικοινωνίας μας. Τελικά έγινε γιατί, όπως λέει κι o Alvin Straight στ' ομώνυμο story:

There's no one who knows your life better than a brother that's near your age. He knows who you are and what you are better than anyone on earth. My brother and I said some unforgivable things the last time we met, but, I'm trying to put that behind me... and this trip is a hard swallow of my pride. I just hope I'm not too late... a brother's a brother.

Τα τελευταία 6 χρόνια μένουμε κάτι χιλιάδες μίλια μακρυά. Χθές όμως με αφορμή αυτό το εξαιρετικό πόστ του έντεκα μπόρεσα να τον πάρω ξανα τηλέφωνο και να σκάσουμε στα γέλια τραγουδώντας στο τηλέφωνο μαζί τους στίχους από το Sagma:

Πιες πιες της ταραχής το κρασί
πιες πιες μέθα μια νύχτα κι εσύ
κι η ζωή σου θ' αλλάξει με μιας
σαν πειρατής θα τριγυρνάς

Εξ αφορμής

2006-11-04T14:26:00.000+02:00

Στον ένα και κάτι χρόνο μου στη μπλογκόσφαιρα έχω διαβάσει πράγματα τόσο υπέρογκα που σχεδόν πάντα μου έκοβαν μια και καλή τη διάθεση για κουβέντα. Όταν αρχίζουμε από τη Βαβέλ, είναι μοιραίο να καταλήγουμε σε αγοραίους υστερισμούς. Έτσι περασε αυτός ο χρόνος και πολύ σπάνια πήρα την απόφαση να μιλήσω για θέματα που δεν αρχίζουν και τελειώνουν σε μένα. Κι ο λόγος που το κάνω τώρα δεν είναι άλλος από το ότι έχει ανοιχθεί μια κουβέντα για το περιβάλλον και τη φύση της μπλογκόσφαιρας στο οποίο και τα δικά μου γραφτά αναπνέουν.

Τον κο Τσαγκαρουσιάνο και τους μπλογκερ που υποστηρίζει στο editorial του πως του επιτέθηκαν δεν τους γνωρίζω προσωπικά. Ξέρω ωστόσο οτι σε πολλά οι αντιλήψεις μας είναι διαφορετικές και διαφορετικός ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το τι υπηρετεί ο χώρος των μπλογκ σε προσωπικό επίπεδο. Έχω διαφωνήσει σε τρία τουλάχιστον δικά μου ποστ που μπορώ να θυμηθώ, με τον τρόπο που χειρίστηκαν γλωσσικά και ψυχολογικά κάποιες καταστάσεις. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Προσπάθησα πάντα να κοιτώ περισσότερο αυτά που γίνεται να μοιραστώ με κάποιον παρά αυτά που μας χωρίζουν.

Όμως το θλιβερό πράγμα, που δεν είναι καθόλου άλλη ιστορία, είναι πως και στην πρόσφατη αντιπαράθεση και σε άλλες παλαιότερες, έρχεται να χρησιμοποιηθούν για τους σκοπούς μιας διαμάχης στοιχέια που αντλούνται από την προσωπική ζωή των άλλων. Κι επειδή πρέπει να εξηγουμε (αλοίμονο) και τα αυτονόητα ακόμη, προσθέτω πως σε μια κοινωνία όπου είναι φυσικό ν' αναρωτιέται κανείς μήπως θα διαβάσει την ιδιωτική του ζωή στις αυριανές εφημερίδες ή στα αυριανά ποστ, ούτε ειλικρίνεια μπορεί να υπάρξει πια ούτε σεβασμός.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Αποσπώντας και παραθέτοντας μια φράση ή μια πρόταση από ένα βιβλίο, ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται μπορεί ν' ανατρέξει στο πνεύμα ολόκληρου του κειμένου. Μ' ένα ποστ αυτό δεν μπορεί να γίνει, μολονότι πιο αναγκαίο γιατί, πρώτον, πρόκειται για κείμενο όπου η διάθεση της στιγμής λογαριάζει περισσότερο. Δευτερον, γιατί κάθε ποστ κουβαλά μια αυστηρή επαλληλία με την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα του γράφοντος. Υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις ένα ψυχόρμητο να βλέπει κανείς καταστάσεις του παρελθόντος σαν άμεσο παρόν και αυτά που αισθάνεται τώρα σαν ιστορία - και τα μικροπράγματα ακόμη. Όταν λοιπόν τον Χ τον ενοχλεί κάτι και τον πειράζει δεν απαντά ο ίδιος αλλά το προσωπείο του τοποθετημένο σε ένα άλλο περιβάλλον, αυτό των λέξεων. Ίσως αν το κοιτάξει κανείς από αυτή την πλευρά βρεί μια καλύτερη ερμηνεία ορισμένων λόγων που επαναλαμβάνονται τόσο πολύ όπως χυδαιότητα, χυδαίος, συκοφάντης, υβριστής και άλλα ωραία.

Οπωσδήποτε έχω την ιδέα πως θα προχωρούσε κανείς κάπως καλύτερα στην επίλυση ζητημάτων που φτάνουν να ξεπερνούν κάποια όρια, όταν το προσωπείο παραμερίζεται, παύει να υπεισέρχεται ως μεσάζον και αντ' αυτού κανονιζεται μια προσωπική επαφή για να δοθουν ειλικρινείς κι αμοιβαίες εξηγήσεις. Διαφορετικά, μια καθαρά ψυχολογική συμπύκνωση κι ανατροπή ενός κείμενου "επι προσωπικού" καταλήγει ισοπεδωτική όταν γίνεται απόπειρα να προσεγγιστεί με καθαρά αναλυτικά μέσα. Δεν είναι πια η όποια ρητορική εικόνα που ραπίζει τον αναγνώστη αλλά ο ψυχολογικός ρυθμός στον οποίο καλείται να κινηθεί για να το προσλάβει και να το αντικρούσει. Κι όπως είχα γράψει σ' ένα άλλο σχετικό ποστ "(...) το να κάνεις τον αλλο να νοιώσει με ακρίβεια, χωρίς μείωση και χωρίς υπερβολή, μιαν ευαισθησία είναι πολύ δύσκολο πράγμα."

Αν και περιττό να το σημειώσω, σκοπός εδώ δεν είναι να παραμορφώσω ή να κολοβώσω - θα ήταν τερατώδες - μια κατάσταση. Μπορεί η προσέγγιση μου να είναι στραβή αλλά νοιώθω πως απευθύνομαι σε καλόπιστα ώτα που στέκονται στην περιφέρεια, αν όχι πιο πέρα, μιας διαμάχης κι αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι το οποίο να μπορεί να κρατηθεί από αυτήν.

Υπάρχουν και οι κακόπιστοι βέβαια. Και με το παραπάνω.

ps. Για το ίδιο ζήτημα του εντιτόριαλ, μια ακριβής προσέγγιση του Ολντ Μπόυ εδώ και το κείμενο του Ελέφαντα εδώ

Aν-εκδοτο-λογικόν

2006-11-03T13:15:00.000+02:00

- Πώς εκτέθηκε ο τελευταίος έλλην μπλόγκερ;
- Αντί να διαβάσει και να λινκμπλογκάρει, λινκμπλόγκαρε και διάβασε.

Είν' άγριος τόπος ο έρωτας...

2006-11-03T02:47:00.000+02:00

...μα συ μ' άνοιξες ολόκληρη μια μέρα

κατάχαμα κι οι πλάτες σου γυμνές
πληγώνονταν στις πέτρες τις ζεστές
τραχειά η αφή μας πέρα ως πέρα,
μου δόθηκες ολόκληρη μια σπέρα,
σ' έβλεπα φοβισμένος κάτω μου μισή
κι έτρεμα νοιώθοντας να με ποθείς,
θυσία σε μι' άδεια σου Δευτέρα.

Κουβεντιάζοντας στον Διάδρομο...για την Ευγένεια

2006-11-02T15:26:00.000+02:00

- Είστε αγενής, κύριε!
- My politeness is reserved for those who deserve it, κύριε.

Charlotte Gainsbourg - The Operation
(This link will expire in 7 days)

ps: Σίγουρα το 5:55 είναι ο δικός μου δίσκος της χρονιάς.
Τέτοιος τόνος ευγένειας σε όλο τον δίσκο..

Facing the blogger

2006-11-01T23:50:00.000+02:00

Διαβάζοντας σήμερα με προσοχή τις αναφορές του κου Ρουσόπουλου στη Διάσκεψη για τη Διακυβέρνηση του Διαδικτύου που φιλοξένησαν σήμερα ο Όνειρος κι ο Ολντ Μπόυ ανάμεσα σε άλλους, νοιώθω πως θέλω να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις. Και λέω νοιώθω γιατί με κάποιο τρόπο αισθάνομαι the wrong man in the wrong place - αίσθημα πως δεν έχω τίποτε να κάνω με όλες αυτές τις φυσιογνωμίες και με όλα αυτά τα λόγια και τις δηλώσεις που τα βρίσκω σαν την αρχή μιας εκμετάλλευσης.

Μια προκαταρκτική επισήμανση για να αποσαφηνιστεί η πλευρά του θέματος που με ενδιαφέρει: για μένα η σημασία των λόγων του κου Ρουσσόπουλου δεν βρίσκεται μονάχα στο περιεχόμενο τους αλλά και στις σχέσεις επαλληλίας που αυτό αναπτύσσει μ' ένα πρόσφατο γεγονός. Και τούτο δεν είναι τόσο η γνωστή υπόθεση του BlogMe, αν και εύλογα θα αναφερθώ εμμέσως και σ' αυτήν στη συνέχεια, αλλά η έκθεση του Πενταγώνου για τα μίντια, το ιντερνετ και τα μπλογκ την οποία προ τριών ημερών έφερε στο φως της δημοσιότητας το Associated Press και αναδημοσίευσε το ΒΒC. Η ουσία της έκθεσης αυτής θα μπορούσε να αποκρυσταλλωθεί σε τρεις μόλις λεξεις "correct the record". Αφορά τη σύσταση ενός μηχανισμού που στόχο έχει την ανιχνευση και απαλοιφή δι' εξοστρακισμού από το ιντερνετ και τα μπλογκ πληροφοριών εμφανιζομένων ως γεγονότα ή φημες που κατά την κρίση των ιθυνόντων θα μπορούσαν να επηρεάσουν και να διαμορφώσουν με τρόπο πιεστικό τον παλμό της κοινής γνώμης.

Την παραπάνω είδηση από το BBC (εδώ κι εδώ) μου έφεραν σήμερα στο μυαλό οι απόψεις του κου Ρουσσόπουλου κάνοντάς με με αφέλεια να αναρωτηθώ για την ουσιαστική ή όχι συγγένειά τους καθώς επίσης για τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται γύρω από το ζήτημα της ελεύθερίας της έκφρασης σε τούτο εδώ το μέσο που λέγεται μπλογκ.

Γιατί, εμμέσως, αν μέσα απο την συγγένεια των δύο αυτών περιπτώσεων αντανακλάται κάτι για τα μπλογκ, αυτό είναι ένας επιχειρούμενος γενικόλογος διαχωρισμός στη βάσει αλήθειας και ψέμματος, καλού και κακού:

Από τη μια, το "ψέμμα", μια "δυναμη του κακού", που βρήκε στα μπλογκ έναν τρόπο να εξευτελίζει, να στραπατσάρει και να εκμηδενίζει ανθρώπινες προσωπικότητες βγάζοντας στην επιφάνεια την ιδιοτέλεια, τη δειλία, τη μικροπρέπεια, την ποταπότητα που, στη βάση αυτού του διαχωρισμού, πάει κανείς να πιστέψει πως είναι βασικές ιδιότητες κάποιων ανθρώπων. Ανθρώπων με όψη ενός μηχανοποιημένου κτήνους, ολωσδιόλου ανεύθυνου, αφού ο άνθρωπος και η ανθρωπιά δεν έχουν καμμία θέση στο σύστημα της.

Από την άλλη, η "αλήθεια", μια "δύναμη του καλού", που βρίσκεται σε κίνδυνο και πρέπει να προστατευθεί γιατί κινδυνεύει να βουλιάξει στη λάσπη των πρώτων. Δεν χρειάζεται ωστόσο να μιλήσει κανείς γι αυτήν. Αν θέλουν κι αν είναι άξιοι οι εκπρόσωποί της ας κοιτάξουν να πεθάνουν όπως αρμόζει σ' έναν τίμιο κι ευγενή άθρωπο. Τίποτε άλλο. The wrong man. Ο άνθρωπος που απλά έτυχε και βρέθηκε κατά λάθος σ'ενα ναυάγιο, εν τω μέσω ανάληψης δράσης των Πραιτοριανών. Σήμερα και πρό τριών ημερών, ωστόσο, μαθαίνουμε πως αυτοί οι "καλοί" θα είναι αντικείμενο σεβασμού. Αυτό είν' όλο.

Δεν χρειάζεται νομίζω ιδιαίτερη οξύνοια για να νοιώσεις την κατηφόρα που σημαίνουν τέτοιοι διαχωρισμοί. Ωστόσο αυτά τα πράγματα περνούν στα μυαλά των ανθρώπων και ξεχνούνται από μια ασήμαντη αφορμή, σα να ήταν αντικέμενο ονείρου. Κι αυτό δεν γίνεται νομίζω μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο: ζούμε σε μια εποχή υπνοβασίας. Η ζωή είναι όνειρο, έλεγε κάποτε ο ονειροπόλος, ο έξω κόσμου. Το ίδιο μπορεί να πει σήμερα αυτός που ζεί πραγματικά. Η ζωή αποτελείται από αυτούς που ονειρεύονται. Και τα χτυπήματα είναι τα ανυπόστατα χτυπήματα των ονείρων. Εκείνος που κερδίζει, εκείνος που χάνει κάνουν στερεότυπες κινήσεις και χειρονομίες κερδισμένου και χαμένου: χωρίς περιεχόμενο. Όταν έρθει η στιγμή κάτι να μας ξυπνήσει, δεν θα μείνει τίποτα στη θέση του.

Κι η ελπίδα είναι να έρθει αυτή η στιγμή.

Το ίντερνετ και τα μπλογκ είμαι βέβαιος πως στο μέλλον θα γράψουν μεγάλους κύκλους που θα απαρτιστούν απο γενεές και γενεές μπλογκερ κι ανθρώπων. Η δική μας όμως μοίρα έχω την αίσθηση πως θέλησε να πέσουμε σε ένα τόξο αυτής της τροχιάς, που αρχίζει αργά αργά να βυθίζεται στα κατάβαθα της νύχτας.

Wonderland

2006-10-30T17:29:00.000+02:00

Tu fais la tendre tristesse durer...
Merci.

Michael Nyman - Franklyn
(This link will expire in 7 days)

Η Καρτ Ποστάλ του Κόσμου

2006-10-30T11:27:00.000+02:00

Η τηλεόραση ανοικτή.
Εικόνες σε διαδοχή.
Χωρίς ήχο...

Το βλέμμα ζαλίζεται σαν ιθαγενής απ' τους στιγμιαίους αντικατοπτρισμούς στον καθρέφτη του κόσμου: άνθρωποι ντυμένοι με κουρέλια στραμμένοι στον ουρανό - ικετευτικά. Πύρινες γλώσσες τυλίγουν ένα ψηλό δέντρο - αποκαίδια. Ροζ σταυροι σ' ενα νεκροταφείο - ξεπλυμμένα πρόσωπα μικρών κοριτσιών σε φωτογραφίες. Οπλισμένοι διασχίζουν μιαν έρημο - σ' ένα φορείο ο πληγωμένος.

"Εν αρχή ην ο λόγος" είναι γραμμένο στη Βίβλο.
Εδώ, όμως, χωρίς ήχο,
Λόγου Απουσία...

...και το μάτι χάνεται στο ζωηρό των χρωμάτων. Στις εναλλαγές τους. Στις λεπτομέρειες. Στα Πρόσωπα: Εκφράσεις - Μορφαμοί. Ανιχνεύει ασταμάτητα. Σαρώνει τις εικόνες μαρκάροντας με φωσφοριζέ μαρκαδόρο: τον καπνό από τη φωτιά ν' ανεβαίνει στον ουρανό σα φίδι που σέρνεται στην γη. Ο πυροσβέστης χορεύει charleston με την πίεση της μάνικας. Το ζαρωμένο κορμί και τα ροζιασμένα χέρια του ικετη - τα θαλασσιά κοριτσίστικα σκουλαρίκια στ' αυτιά μιας παιδούλας. Τα σκουριασμένα καρφιά στον σταυρό του τάφου της. Τις τρύπες στα κράνη των πολεμιστών της ερήμου. Το ποτισμένο με αίμα ύφασμα του ρούχου.

Το μυαλό εξανίσταται. Θέλει να τραφεί.
Το ζητά νευρικά όπως η σκρόφα τη δόση της.
Επαναφορά του ήχου.

Ιστορίες. Κι άλλες ιστορίες. Και περισσότερες ιστορίες. Σήμερα: Αμερική. Ινδονησία. Αυστρία. Αφγανιστάν. Μια πυρκαγία - Μια πλημμυρα - Ένα δυστύχημα - Αντάρτες και θύματα. Λεπτομέρειες σε αριθμούς, γνώμες, σχόλια, αποκλειστικά. Παραλληλισμοί, συσχετισμοί, και αναλύσεις. Συζήτηση στο στούντιο. Ζωντανή σύνδεση με Καμπούλ μέσω web cam. Χαμηλά, στο λευκό στριπάκι που τρέχει ασταματητα όλη αυτήν την ώρα, κι άλλοι αριθμοι - κι άλλα γράμματα. Κωδικοί. Οι διεθνεις χρηματαγορές. Άνοιγμα Νέας Υορκης σε χιλιάδες μονάδες. Τόκιο; Λιγότερες.

Τα μάτια κλείνουν. Δεν θέλουν να βλέπουν άλλο μήτε το καμένο μήτε το λασπωμένο τοπίο. Ούτε να συναντηθούν με τα θύματα της πυρκαγίας ή ν' ακούσουν τη μάνα του νεκρού πυροσβέστη σε πρεσ κονφερανς. Αρνούνται να αποχαιρετίσουν ξανά άλλο ένα νεκρό κορίτσι και ν' αφουγκραστούν με κατανόηση τις κραυγές του φανατισμένου αντάρτη.

Ο ήχος στην τηλεόραση σωπαίνει ξανά.
Κι η οθόνη γίνεται ξανά μια κινούμενη καρτ-ποστάλ.
Με άγραφη την πίσω της όψη.

Κουβεντιάζοντας στον Διάδρομο...για τον Θεό

2006-10-28T18:16:00.000+03:00

- Γιατί...; Ποιo το προβλημά σου πάλι με τους αγνωστικιστές και τους άθεους;
- Τους βαριέμαι...όλο για τον θεό μιλάν.

Morrissey - I have forgiven you Jesus
(This link will expire in 7 days)

Utube video

(photo: Art Attack)

Sieg Heil

2006-10-28T12:28:00.000+03:00

Κοιτάζω τα παιδικά τους πρόσωπα, το βλέμμα τους, κι αντικρύζω κάτι γνώριμο: το Τέρας. Στο γυάλινο βλέμμα του νοιώθω την περιπλοκή του, έναν εκνευρισμό εντατικά καλλιεργημένο από χρόνια, ασυνάρτητο και χωρίς περιεχόμενο - χωρίς ξεκίνημα και χωρίς τέρμα, ασχημάτιστο. Υπάρχει απλά. Μονοκόμματα. Έτοιμος να σπάσει, να χαλάσει και να πληγώσει ό,τι θελήσει να τον πλησιάσει και να τον αγγίξει. Το άγγιγμα είναι για κείνον ο κίνδυνος του βάθους, εκεί όπου όλα συναντιούνται κι ολα διαλύονται στη δοκιμασία της πράξης. Τρέμει την προσδοκία - το αντάλλαγμα που θα του ζητηθεί για το τίμημα που κάθετι έχει. Δεν θ' αντέξει να φανεί κατώτερος της στιγμής. Γι αυτό και δεν θα δίσταζε ν' ανοίξει έναν λάκκο για να σπρώξει μέσα του ό,τι δοκιμάσει να τον προσεγγίσει παραπάν' απ' τα όρια και με φτυαριές χώμα να το σκεπάσει καλά. Μα την επομένη, και κάθε πρωί, θα γυρνά και θα ποτίζει τον τάφο με ζεστό νερό. Είν' η αίσθησή πως κάτι πρέπει να διασωθεί - μια στοργική επιστροφή στον εαυτό του: η λειτουργία της ανάστασης νεκρών κεντρισμένη από ένα ένστικτο που μυρίζεται τη μόνωση. Γιατί εν τέλει η ζωή κάθε αισθήματος είναι μια εναλλαγή από θανάτους κι αναστάσεις.

The Return said...

2006-10-27T14:05:00.000+03:00

Εξ ίσου νόστιμο είναι και το γεγονός
ότι ένας μίνι -"σοσιαλισμός" των...γραμματοσειρών στο μόνιτορ
έκανε την εμφάνιση του όλως αιφνιδίως!

Κι είναι τόσο ενοχλητικό όταν θες να περνάς απαρατήρητος,
σα να φοράς μια χαρτινη σακούλα γύρω απο το κεφάλι.

Goldfrapp - Paper Bag
(This link will expire in 7 days)

Μετά τον αχό, στην ησυχία

2006-10-27T13:01:00.000+03:00

...ήθελα να σε βρώ και να μιλήσουμε μιας και δεν δούλεψα. Έβγαλα χθες για λίγο τη ζωή μου απ' τον αυτόματο πιλότο. Κοντοστάθηκα, μ' έναν τρόπο, να πάρω μι' ανάσα κι ήμουν όπως ο ορειβάτης που παραμερίζει και σκυφτός βαριανασαίνει. Μα βλαστήμησα, αλήθεια, την ώρα που τ' αποφάσιζα. Η στιγμή ήταν λάθος.

Σκέφτομαι πως θα 'ρθούνε οι μέρες που θα μπορούμε κι εμείς να κουβεντιάσουμε πάλι περπατώντας σε κανένα στενό της παλιάς πόλης είτε πουθενά αλλού στην πόλη. Τον κόσμο οπου ζεις εκεί κάτω, μ' όλα τα δυσάρεστα και τα τραγικά του, τον έχω στην καρδιά μου. Εδώ αισθάνομαι τελείως αχρηστος ώρες ώρες, χωρίς ορίζοντα και προοπτική. Είναι φορές που η μοναξιά κι η απραξία είναι αφόρητες, ενώ εκεί που βρίσκεσαι...κάτω από τον ήλιο, δίπλα στον βράχο και τις ξερολιθιές, κοντά στη θάλασσα φυσάει ένας αγέρας διαφορετικός και τ' όνειρα που έρχονται είναι στέρεα γιατί είναι στο φόντο που μια ζωή θα θέλω να επιστρέψω.

Σου 'λεγα λοιπόν πως παραμέρισα μια ολιά χθες. Προσπάθησα λίγο να συμμαζέψω τον σκορπισμένο εαυτό μου. Τον έχ' απαρατήσει. Ό,τι με νοιάζει μόνο είναι να βγεί μια δουλειά ως τα τέλη του Γενάρη, να φύγει από πάνω μου. Ως τότε όλα τ' άλλα τα 'χω στείλει στον αγύριστο. Έτσι τα νοιώθω τα υπόλοιπα κομμάτια μου που δεν ανακατεύονται σε τούτον τον σκοπό, ακυβέρνητα, να τραβουν τον δικό τους δρόμο, να ζουν τη δική τους ζωή ξέχωρα από μένα. Μ' αυτά έκαμα να πιάσω κουβέντα χθες.

Τέτοια συναπαντήματα με τις σκέψεις του μέσα και με τους ανθρώπους ειν' ο,τι με συγκινεί περισσότερο στη ζωή, φίλε. Μόνο που από το χθεσινό απουσίαζαν παντελώς οι ανθρωποι. Κι είναι σκληρή αυτή η απουσία - θλάση της μοίρας.

Τη νύχτα έβρεξε. Τα πεσμένα φύλλα των δέντρων στον κήπο βγάζαν έναν μονότονο, συρτό ήχο όταν τα χτυπούσαν οι σταγόνες. Αφάνταστη ησυχία. Κάτω απο αυτην την επιφάνεια, η αγωνία ήταν να κοιτάξω να δω που συναντιόνται οι πορείες των πραγμάτων μέσα μου με τις πορείες εκείνων των ανθρώπων που νοιάζομαι, τώρα που τα δυο μοιάζουν τόσο χωρισμένα. Βασανισμένα πράγματα. Και πάνω σ' αυτο θα σου γραφα πολλά.

Θα μιλήσεις με τον δικηγόρο μου...

2006-10-26T12:24:00.000+03:00

...και πίστεψέ με είναι καλός.

Αυτή η ιστορία από χθες με το BlogMe είναι για γέλια και για κλάμματα... Τέτοια προκοπή πια, ειλικρινά δεν την περίμενα. Από τις "e-μηνύσεις" της Μανταλένας σε έφοδο της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με κατασχέσεις και προσαγωγές, ανοίγεται χαντάκι, χάσμα αγεφύρωτο. Δεν έχω δυστυχώς πληροφόρηση για την άποψη της άλλης πλευράς προκειμένου να σχηματίσω συνολική εικόνα. Θα ήθελα να ξέρω το περιεχόμενο της μηνυτήριας αναφοράς και τις διατάξεις στις οποίες βασίστηκε η σύνταξη του εντάλματος από την εισαγγελία, για να κουβεντιάσουμε με μεγαλυτερη ακρίβεια και με δεδομένα.

Εάν ωστόσο τα περιστατικά συνοψίζονται με ακρίβεια σε αυτές τις γραμμές,

Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το Blogme.gr για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο. Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου άλλου blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής RSS. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία.

τότε, κύριοι, μπορουμε να μιλήσουμε για μυαλά ανθρώπων που έχουν πάψει να σκέφτονται με βάση τον κοινό νου αλλά κλείνουν το μάτι πονηρά σε δικανικές πρακτικές Νταλαρισμού και "αμερικανοθρεμμένης ευαισθησίας".

Είμαι σιγουρος οτι περισσότερες πληροφορίες θα βγουν εν καιρώ στην επιφάνεια. Ως τότε θα 'θελα να διαβάσω απόψεις όπως του Οld Boy, του e-lawyer κι άλλων υπηρετών της Θέμιδος, που εκ των πραγμάτων είναι αρμοδιότεροι να μιλήσουν με τρόπο υπεύθυνο γι αυτά τα ζητήματα - διερωτώμαι λ.χ. ανάμεσα σε άλλα τι έκβαση μπορεί να έχει μια τέτοια δίκη.

Εν τω μεταξύ, το μονιτορ βρίθει ποστ για το συγκεκριμένο θέμα. Και κάνει καλά. Η αποσιώπηση δεν είναι καλός σύμβουλος αφού τα ΜΜΕ δεν νομίζω να δώσουν χώρο.

Και μια απορία: αλήθεια θα 'μουνα εντελώς εκτός πραγματικότητος αν περίμενα αναφορές στο θέμα από blog friendly free 'zines όπως η Athens Voice ή η Lifo, ακόμα και απ' τον κο Τσαγκαρουσιάνο στη Σαββατιατική στήλη του;

Λινκ:

Το κείμενο του Αντώνη Τσιπρόπουλου (διαχειριστή του ΒlogMe) το βρίσκεις εδώ και σχετικό ποστ του ιδίου εδώ

Γράψαν επίσης (επιλεκτικά)

Vrypan - BlogMe.gr. Aθλιότητα. Θέλω ονόματα
Nylon - Φοβού τα δημόσια πρόσωπα
Raresteak- Ο ασθενή ή η ασθένεια;
Πετεφρής - Κάτω τα χέρια από τον σκληρό (δίσκο)
Αστέρης Μασούρας - Μηνυση κατα ελληνικού aggregator

και η ψύχραιμη ματιά:

The Return - H αβάσταχτη ελαφρότητα της Blogosphere

Το μπάννερ είναι της Magica

Updt: Αν και δεν θέλω (ακόμα) να τα συνδυάσω, οι e-roosters πιάνουν το θέμα από μια πολύ καίρια πτυχή του εδώ

Updt2: Ανέβηκε προ ολίγου εδώ στο BlogMe:
Όσον αφορά τα δεκάδες μηνύματα, αλλά και τα εδώ posts που ζητούν να γνωστοποιήσω το όνομα του μηνυτή ,άλλα και του επίμαχου blog,έστω ιδιωτικά μέσω ηλ.ταχυδρομείου αυτή την στιγμή είναι αδύνατο.

Στην τελευταία περίπτωση μάλιστα θα μπορούσα να κατηγορηθώ και για υπόθαλψη εγκληματία (όσο εγκληματίας μπορεί να είναι ένας blogger).
Στις δεκάδες αναφορές και εικασίες που υπάρχουν στα άλλα blogs για την περίπτωση,γραφτκαν πολλά ονόματα και ιστολόγια.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι κάποιοι έχουν το "κληρονομικό χάρισμα" και έπεσαν μέσα.στις προβλέψεις
Για τους παραπάνω λόγους δηλώνω δημόσια οτι αδυνατώ να απαντήσω σε email από όπου και αν προέρχοντε που ζητάνε στοιχεία. Η γνωστοποίηση θα γίνει δημόσια μέσα από αυτόν το χώρο όταν θα υπάρξουν οι κατάλληλες νομικές προϋποθέσεις.
Να τελειώσω λεγωντας οτι το θέμα έχει πάρει διαστάσεις που ούτε εγω το περίμενα, καθώς δημοσιογράφοι απο μεγάλα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ έδειξαν να ενδιαφέρον και ο εξελίξεις τρέχουν.

Ο Λογαριασμός

2006-10-26T11:12:00.000+03:00

Moi je n' aime plus rien
ni un homme, ni un femme
ni mon corps, ni mon ame
pas meme mon vieux chien

Ας μου κάνει κάποιος τον λογαριασμό της απόφασης να τελειώνουμε πια.

Tom Waits - Tango 'till we 're sore
(This link will expire in 7 days)

Στον MacManus

2006-10-25T15:37:00.000+03:00

Δεν έχω τη συνήθεια να κάνω ποστ πράγματα που θα μπορούσαν να ειπωθούν σ' ενα σχόλιο αλλά στο σημερινό σου ποστ τα σχόλια είναι πια κλειστά. Το διάβασα πολλές φορές το κείμενό σου και θέλω να πιστεύω πως διάβασα σωστά σ' αυτό το αίσθημα της αποστροφής σου απέναντι στον πληθωρισμό διαθέσιμων mp3 τα όποία πιστεύεις οτι δίνονται

(...)ανάκατα, δίχως νόημα, δίχως ένα στοιχείωδες αφιέρωμα, δίχως μιά αναφορά, κάτι_τις τέλος πάντων!

λίγο- πολύ

(...)“σηκωμένα” στον αέρα της Μπλογκόσφαιρας σαν τσιτάκια σε πανέρια της Αγίου Μάρκου(...)

από ανθρώπους

(...) δίχως παιδεία, δίχως στοιχειώδη κουλτούρα, δίχως ελάχιστο γούστο κι αισθητική, ξεφτύλισαν κι αυτό το μέσον επικοινωνίας των bloggers!

Το συναίσθημα σου δεν μπορώ να το συζητήσω. Δεν κουβεντιάζονται αυτά τα πράγματα νομίζω. Την άποψή σου όμως που αναντίρρητα υπάρχει πίσω απ΄το συναίσθημα αυτό, μπορώ να την σχολιάσω, να την παραβαλλω με τη δική μου και να καταλήξω πως οι δύο τους είναι διαφορετικές.

Αλλά το σπουδαίο είναι να γίνει συνομιλία. Μονολογική κριτική δεν υπάρχει κι η κουβέντα στα σχόλια του ποστ σου πήγε περίπατο.

Παραλείποτας τις λεπτομέρειες, δοκιμάζω να σου αραδιάσω όσο πιο σύντομα μπορώ δυο-τρείς παρατηρήσεις μου. Το να κάνεις τον άλλο να νοίωσει με κάποια ακρίβεια, χωρίς μείωση και χωρίς υπερβολή, μια ευαισθησία είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Ξεκινάς λοιπόν με την "επίκληση" του Vague Tourist και διερωτάσαι πως θα αισθανόταν μέσα σ΄αυτό το κλίμα περιμένοντας φαντάζομαι να έχει κι εκείνος τη διάθεση να στρέψει το βλέμμα του μακρυά. Έχω την εντύπωση πως σ' ένα βαθμό θα συμφωνούσε ίσως μαζί σου. Θα υπήρχε όμως, πιστεύω, στην πίσω πλευρά του μυαλού του και η ακόλουθη σκέψη περί μουσικής:

Γιατί μ’ αρέσει στη ζωή να έχουμε ένα soundtrack. Έτσι, για ν’ αλλάζουν τα βήματα που και που... (σχόλιο εδώ)

Και διερωτώμαι τι άλλο είναι η μουσική στα μπλογκ εκτός από το soundtrack ενός κειμένου ή ένα συμπληρωματικό της διάθεσης του ιστολόγου. Υποτιμά νομίζω τον επισκέπτη ενός μπλογκ και τη νοημοσύνη του να περιμένει από έναν ιστολόγο-ακροατή μουσικής πληροφορίες εφάμιλλες μ' εκείνες που θα ευρισκε σε καθαρα μουσικου προσανατολισμου μπλογκ όπως του Τουρίστα, όπως του M. Hulot, όπως το Crack, όπως το δικό σου, ακόμη και το RU Sirius για ν'αναφέρω μερικά παραδείγματα μόνο.

Επίσης καλως αναφέρεις πως ο VT ήταν ο πρώτος στην ελληνική μπλογκόσφαιρα που ανέβασε κομμάτια στο μπλογκ. Ο τρόπος του, όμως, δεν είδα ποτέ να γίνεται τρόπος αστυνόμου ή αυτός του μονοπωλητή. Με τη συνήθεια αυτή θα πρέπει ν' αδειάζουμε τις τσέπες μας προτού ξεκινήσουμε να γράψουμε ένα κομμάτι, προτού ανεβάσουμε ένα τραγούδι, προτού μιλησουμε και πούμε μια κουβέντα. Η πρωτοπορία σε κάτι και οι επιδράσεις που ασκεί μάλλον χαροποιούν κάποιον παρά τον θλίβουν. Δεν βρίσκω λοιπόν το νόημα στην καλώς νοούμενη, πιστεύω, διδασκαλία. Το αναφέρω αυτό γιατί γενικά με ξαφνιαζει να παρατηρώ σε κριτικές πως, όταν κάτι ενοχλεί ή δεν συνάδει με τον δικό μας τρόπο, αρχίζουμε να ψάχνουμε για επιδράσεις κι όταν τις βρίσκουμε - και τις βρίσκουμε πάντα, είναι τόσο εύκολο - τότε παει ο κρινόμενος, δεν υπάρχει πια.. Παραμερίζεται και υποκαθίσταται μ' εκείνον από τον οποίο επηρεάστηκε. Γίνεται μια ανύπαρκτη μορφή κάτω από μάσκες, εν προκειμένω κάτω απο τη σκιά του πρωτου διδάξαντος. Και μια απουσία μορφής μπορεί να είναι ολα, γι αυτό και συχνα κι είναι αναπότρεπτος ο χλευασμός. Μ'αυτό το τελευταίο αντιπαρέρχομαι συγχρόνως τις κρίσεις και τους χαρακτηρισμούς προς ανθρώπους που λινκάρουν τραγούδια και που πιθανώς να μην έχουμε δοκιμάσει να μάθουμε λίγο καλύτερα.

Βλέπω τέλος πως στο μπλογκ σου έχεις ενα bannerακι Piracy kills Music Companies. Δεν έχω ιδέα αν είναι από νομικής πλευράς πειρατεία αυτό που γίνεται στα μπλογκ αλλά μ' έναν τρόπο μπορορύμε να βρίσκουμε επιτέλους κομμάτια χωρίς ιους, χωρίς τον μεσάζοντα του κάθε δικοπωλείου που εκτινάσσει τις τιμές στα ύψη και με το πιστοποιητικό γούστου που κάποιος μπλόγκερ έχει.

Αυτά τα ολίγα.

Φιλικά, και με την ευχή να αναθεωρήσεις τα περι διακοπής ανεβάσματος των προσωπικών σου συλλογών.

3:1

2006-10-25T11:26:00.000+03:00

Keeping a brave face in circumstances is impossible.
Cannot describe so many decisions.
It's impossible to know which is the proper order,
the best position to be in.
Take advantage or so it seems
the way it goes.

Elastica - 2:1
(This link will expire in 7 days)

(Εύνοστος)

2006-10-25T00:38:00.000+03:00

(Παρένθεση. Γουστάρω, μαν, με τα χίλια όταν κάποιος μου κάνει σήμερα λ.χ. σχόλιο σε πόστ της περασμένης βδομάδας ή κι ακόμα παλιότερο. Τα ετεροχρονισμένα σχόλια είναι για μένα ένας εύνοστος. Κλείνει η παρένθεση.)

Innocence and Despair

2006-10-24T12:44:00.000+03:00

Στα 1974 ο Hans Fenger, ένας νεαρός τότε κιθαρίστας απο το Βανκούβερ με όψη σαν του Geroge Harisson, πιάνει δουλειά ως καθηγητής μουσικής σ' ενα γυμνάσιο στα ανατολικά προάστια της πρωτεύσουσας του Καναδά με εξήντα όλους κι όλους μαθητές ηλικίας από 9 εως 12 ετών. Οργανώνει μια μικρή χορωδία και με 12 μικρόφωνα κι ένα απλό μαγνητόφωνο ηχογραφεί ένα άλμπουμ με διασκευές τραγουδίών που άρεσαν στα παιδιά και ένοιωθαν να εκφράζουν την διάθεση και την ψυχή τους. Ο δίσκος βγαίνει στα 1975 σε 300 αντίτυπα που μοιράζονται στο σχολείο στις οικογένεις των μαθητών και περιλαμβάνει τη σχολική χορωδία να τραγουδά με συνοδεία ακουστικής κιθάρας και ολίγων κρουστών, ανάμεσα σ' άλλα, τραγούδια του Paul McCartney, των Fleetwood Mac, του Brian Wilson και των Eagles. Το εγχείρημα επαναλαμβάνεται και την επόμενη χρονια πριν ο Fenger εν τέλει (μάντεψε! Surprise!!!) απολυθεί. Στα 2001, μια ολλανδική εταιρεία, η Basta Music, επανεκδίδει τους δύο δίσκους σ' ενα διπλο CD με τίτλο Innocence and Depspair. Από κει και το τραγούδι του David Bowie που δεν χρειάζεται συστάσεις. (Διάρκεια 6:26)

The Lonely School's Music Project - Space Oddity
(This link will expire in 7 days)

Στο ίδιο αρχείο έχω προσθέσει τη γαλλικη διασκευή του ίδιου τραγουδιού απο τον Gerard Palaprat με τίτλο Un homme a Disparu dans le Ciel. Aν το όνομα δεν σου λέει τίποτε, και τυγχάνει να έχεις στη συλλογή σου το ορίτζιναλ 666 των Aphrodite's Child κοίτα χαμηλά στους συντελεστές στην εσωτερική πλευρά του gateful εξώφυλλου. Σε μια εποχή στην οποία οι γάλλοι αναφέρονται ως 'pop music francaise' (1968 - 1974, περίπου) o Palaprat είναι ανάμεσα σε κείνους τους τύπους της Beaux-Art που μελοποιούν κι ηχογραφούν ανάμεσα σ' άλλα τα La Mort d' Orion (Gerard Manset) , Lux Eternae (William Sheller). Σε απόσταση ενός λεπτού από το προηγουμενο κομμάτι υπάρχει στο ίδιο αρχείο το ηχογραφημένο στα 1971 τραγούδι διάρκειας 3:45,

Gerard Palaprat - Un homme a disparu dans le Ciel
(This link will expire in 7 days)

2006-10-24T03:07:00.000+03:00

Σύντομα, μάλλον αυτό εδώ το μπλογκ θα τελέσει την ιερήν κι έντιμην πράξη του χαρακιριού. Είναι θλιβερό, κουραστικό και ψυχοφθόρο μια πλατφόρμα όπως αυτή του Blogger να είναι ανέφικτο να κάνει το αυτονόητο, να είναι δηλαδή διαθέσιμη 24/7. Κι αν τις περιπτώσεις των προειδοποιημένων και προγραμματισμένων αναβαθμίσεων τις αντιλαμβάνομαι και τις στηρίζω χωρίς να γκρινιάζω ποτέ, τα Εrrors τύπου 501 ή 404, τα βρίσκω αστεία κι ερασιτεχνικά.

Για τον λόγο αυτό αναζήτησα και βρήκα στο Wordpress το παλιό μου μπλογκ και, αφού έσβυσα τα παλιά ποστ κρατώντας μόνο το πρώτο, και ανανέωσα το Μπλογκρολ, είμαι πια ένα βήμα πριν την μετακόμιση. Δεν θέλω να την κάνω ακόμα όχι για λόγους συνήθειας ή συναισθηματικού δεσίματος (αλοίμονό μου!) με τον παρόντα προμηθέα αλλά για λόγους καθαρά πρακτικούς: αποφάσισα να περιμένω το τέλος του μήνα για να κάνω το Import στο αρχείο του Wordpress και να θυμηθώ ως τότε μερικά τρικ επεξεργασίας του κειμένου, παρουσίασης και μερικά άλλα ακόμη που είναι κάπως διαφορετικά από την άλλη πλευρα του φεγγαριού.

Ίσως βέβαια ως τότε το Blogger λογικευτεί πράγμα που δυστυχώς δεν βλέπω πολύ πιθανό να συμβαίνει.

Αν μη τι άλλο πάντως και ζωή μετά τον Blogger υπάρχει και κυρίως, ζωή μετά το blogging.

Ίδωμεν...

Λινκ: Ημεροδρόμιο in Wordpress

Το Κόκκινο Μουστάκι του Απατάγγελου

2006-10-24T01:42:00.000+03:00

- Δεν θα προλάβουμε, είπε ανήσυχα η Δ..
- Θα προλάβουμε, την καθησύχασε ο Ν. .

- Μα είμαστε είκοσι χιλιόμετρα σχεδόν έξω από την Πάτρα...και το πλοίο φεύγει σε σαρανταπέντε λεπτά.

- Θα προλάβουμε καλή μου. Μην ανησυχείς. Και την άλλη φορά, θυμάσαι; Τα ίδια έλεγες, και τελικά ήμασταν στο λιμάνι στην ώρα μας, της είπε με φωνή γεμάτη σιγουριά.
- Την άλλη φορά είμασταν με τη μηχανή Ν.. Αποφύγαμε έτσι το μποτιλιάρισμα στο κέντρο. Τώρα με το αυτοκίνητο, δεν υπάρχει περίπτωση…θα κολλήσουμε σίγουρα κάπου.

Άρχισε να κάνει υπολογισμούς με το μυαλό της. Το αυτοκίνητο έτρεχε με 120 - 130 χλμ ανά ώρα κι είχαν ακόμα καμια εικοσαριά χιλιόμετρα να διανύσουν. Θα ήταν στην Πάτρα σε…(καταραμένα μαθηματικά)…σε ένα έκτο της ώρας, 10 λεπτά περίπου. Είχε δίκιο ο Ν.. Τον κοίταξε από το πλάι.

- Θα προλάβουμε μάλλον, ε; του ψιθύρισε διστακτικά.
- Ναι καλή μου…Θα επέτρεπα, νομίζεις, να χαλάσει το ταξίδι μας;

Ο Ν. πίεσε ελαφρά λίγο παραπάνω το πόδι του στο πεντάλ του γκαζιού. Την ίδια στιγμή, για να την ηρεμήσει ακόμα πειρσσοτερο, γυρισε προς το μέρος της, έσμιξε τα φρύδια του, σούφρωσε τα χείλη κάνοντας μια αστεία γκριμάτσα, και με τα δάκτυλά του χτένισε το μουστάκι του απλώνοντας το προς τις δυο του άκρες καμώνοντας πως την κοιτούσε διερευνητικα. Η Δ. βλέποντάς τον δεν μπορούσε να καταλάβει αν της παρίστανε κάποιο μάγκα από παλιά ελληνική ταινία ή κανένα κριτικό τέχνης που στέκεται προβληματισμένος μπροστά σ’ έναν πίνακα. Ξέσπασε σε δυνατά και τρανταχτά γέλια πάνω στο μπρoστινό κάθισμα του παλιού Φολξ Βάγκεν. Ο Ν. τής γέλασε κι αυτός με τη σειρά του και την ένοιωσε να γέρνει και να κουρνιάζει πάνω στον ώμο του. Έκλεινε τα μάτια της...

Η Δ. άρχισε να σκεφτεται πως δεν θα υπήρχε λόγος ανησυχίας για το πλοίο αν είχαν φύγει εγκαίρως από την Αθήνα. Δεν μπορούσε όμως ν' αντισταθεί στο πείράγμα που του 'χε ετοιμάσει μέρες τώρα. Λίγο πριν αναχωρήσουν, λοιπόν, τού θύμισε ένα παλιό στοίχημα που εκείνος είχε χάσει και που προέβλεπε πως θα ξύριζε το μούσι του στο επόμενο ταξίδι τους, αφήνοντας μόνο το μουστάκι. Ο Ν. δεν είχε καμιά όρεξη να κυκλοφορεί μ’ ένα ντεμοντέ μουστάκι στο πρόσωπό του - αλλά όταν την είδε να επιμένει και να του θυμίζει την υπόσχεση του, κατάλαβε πως ήταν ματαιος ο κόπος να συνεχίσει να τ' αρνιέται. Δεν τον ένοιαξε μάλιστα τόσο κι αποφάσισε να κάνει κέφι τη φάση, από τη στιγμή που δεν θα έπρεπε να πάει στο δικηγορικό του γραφείο τις επόμενες δεκαπέντε μέρες αλλά να τριγυρίζει σε μέρη που δεν τον ξέρει κανείς.

Αν και απρόθυμα στην αρχή, μπήκε στο μπάνιο, σήκωσε την ξυριστική μηχανή και δεν άφησε στο πρόσωπο του άλλη τρίχα εκτός από κείνες που σχημάτιζαν στο πάνω χείλος του μια ίσια μαύρη γραμμή. Όταν τελείωσε, ξέπλυνε τους αφρούς και τις σαπουνάδες απο το πρόσωπο του και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Η θέα του εαυτού του τον σόκαρε. Πισωπάτησε για να τον δεί καλύτερα - ύστερα κόλλησε το πρόσωπο του στο τζάμι του καθρέφτη μήπως κι αλλάξει εντύπωση, μα το μόνο που κατάφερε ήταν να ψελλίσει στον εαυτό του ένα χαρούμενα απογοητευμένο:

- Μαύρα χάλια…!

Δεν είχε ποτέ ξανα αφήσει μουστάκι στη ζωή του. Γένια ή έστω κάποιο μικρό γενάκι, είχε για μεγάλα διαστήματα. Αλλά μουστάκι; Σκέτο; Ποτέ...Το καινούργιο του πρόσωπο τον ξένιζε υπερβολικά. Τού ήταν αδύνατο να συνηθίσει την εικόνα του στον καθρέφτη. Εκείνη τη στιγμή εισέβαλε η Δ. στο μπάνιο. Ένα παρατεταμένο Αααααα σε σε Ντο μείζονα έφυγ’ απ’ τα χείλη της και πλημμύρισε το μπάνιο.

- Γλυκέ μου, τί όμορφος που είσαι με το μουστάκι! Σου πάει πάρα πολύ! του είπε και τον έσφιξε στην αγκαλιά της δίνοντάς του ένα φιλί.

Άρχισε κατόπιν να κουνά το κεφάλι της πέρα δώθε προσπαθώντας να παρατηρήσει το νεο του πρόσωπο απ’ όσο το δυνατόν περισσότερες οπτικές γωνίες.

- Έλα ρε Δ., μη με δουλεύεις…Δεν βλέπεις πως είμαι;
- Κούκλος είσαι…μοιάζεις πολυ στον μακαρίτη τον πατέρα σου. Δείχνεις όπως εκείνος...πως να το πω, αρχοντάνθρωπος!
- Με το μουστάκι!; Αρχοντάνθρωπος!;!;!;! έκανε ο Ν. γελώντας.
- Ναι μωρό μου, γιατί; Το μουστάκι δίνει ένα τόνο ιντελεκτουέλ στον άνδρα, όταν του πάει,
είπε προσπαθώντας να πνίξει τα γέλια της.
Πόσοι ζωγράφοι, καλλιτέχνες κι αρχιτέκτονες είχαν μουστάκι! Ακόμα κι ο επόπτης μου στη Μπεζανσόν…Τον θυμάσαι αλήθεια τον Paul;
- Ξεχνιέται; είπε ο Ν. ειρωνικά.
- …άσε που είσαι και σεξυ με το μουστάκι, παρατήρησε και βύθισε τη γλώσσα της βαθειά στο
στόμα του μ’ ένα φιλί παθιασμένο κι ερωτικό.

...

Κουμπιά ανοίγαν, τιραντάκια πέφταν, οι αναπνοές καίγαν κι επιτάχυναν...

Η αίσθηση που είχε όταν γλύστρησε μέσα της τής θύμισε εκείνη τη γλυκειά ζάλη που είχε νοιώσει την πρώτη φορά που κάναν έρωτα στη Γαλλία - όταν το αισθάνθηκε αδύνατο να μείνει κλειστή μπροστά του. Και του άνοιξε και του δόθηκε. Σ’ εκείνον, έναν άγνωστό της ακόμα, που την είχε ωστόσο παρασύρει σ' ενα στροβίλισμα λαχτάρας.

Ο Ν. ήταν τότε μεταπτυχιακός Νομικής στο Ιδιωτικό/Διεθνές Δίκαιο κι εκείνη μόλις ξεκινούσε το δικό της στη Συντήρηση Έργων Τέχνης. Εργασιομανείς κι οι δυο μ’ αυτό που λάτρευαν να κάνουν όσο το δυνατόν τελειότερα, άρχισαν στο πέρασμα του χρόνου να χάνονται ο ένας μέσα στον άλλο, με μόνο νήμα να τους δένει στον εαυτό τους το πάθος της δουλειάς.

Τόσο σφριγηλή ήταν η επιθυμία που μοιράζονταν, όσο σφριγηλή ένοιωθε την απόληξή του να φτάνει να βαθειά μέσα στην άκρη της μυστικής της σπηλιάς και να τρίβεται γεμάτη ένταση στα πιο σκοτεινά τοιχώματά της.

Καθένας έκανε την κοινή τους ιστορία παιχνίδι στο μυαλό του: Η Δ. δούλευε στην συντήρηση του Έρωτα τους, που ήταν για κείνη η ύψιστη όλων των τεχνών, κι ο Ν. μετέφραζε τις Ιδιωτικές Ανάγκες του καθενός τους σε Κοινές Ανάγκες και των δύο, και την ίδια στιγμή μεταβαλόταν σ' ασπίδα σε κάθε τι έξω απ’ τους δυό τους που δοκίμαζε να διασαλεύσει την αρμονία τους. Ακουμπώντας μ’ εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, όντας ο ένας φόντο στη ζωή του αλλου και συνάμα πρωταγωνιστής, βρέθηκαν λίγα χρόνια αργότερα να δουλεύουν κι οι δύο στην Αθήνα, σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, με δουλειές που τους απέφεραν χρήματα αρκετά. Αρκετά, όχι για να κάνουν ο,τι θέλουν αλλά για να μην χρειάζεται να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν. Κι αυτό ήταν ο δικός τους ορισμός της ευτυχίας.

Κι ο έρωτας τους γινόταν με τον χρόνο ένστικτο. Γινόταν πόλεμος, στον οποίο ο ένας ζητούσε την άνευ όρων παράδοση του άλλου. Παράδοση και παράλυση…όπως μόνο στον στιγμή του οργασμού μπορεί να βιωθεί: όταν είσαι απόλυτα ανοικτός και εκτεθιμένος.

Απολάμβαναν την κοινή τους ζωή σ’ ένα σύμπαν κλειστό, αυτόνομο και προστατευμένο, ανοικτό σε λίγους μόνο καλούς φίλους. Κι η επιθυμία τους, τρεφόταν από την ενέργεια που αλληλοχάριζαν απλόχερα και που ο καθένας αμπομυζούσε για τον εαυτό του μέσα από τις στιγμές της δουλειάς.

Κι ήταν κάποιες φορές, κάποιες λίγες φορες, που πάνω στον έρωτα τους εκείνη ένοιωθε τον πόνο. Πόνο δυνατό και σκληρό να την τρυπά και να την ερεθίζει ολοένα και πιο πολύ. Κι ας ένοιωθε όλο της το κορμί να 'χει πάρει φωτιά, και τα άκρα της τόσο μουδιασμένα που ήταν λες και δεν τα είχε πια.

Όπως τώρα.

Άρχισε λίγο-λίγο να συνέρχεται. Κούνησε με κόπο τα βλέφαρά της, ώσπου ίσα που κατάφερε να τ’ ανοίξει. Το αυτοκίνητο ήταν σταματημένο δίπλα στις προστατευτικές μπάρες στην άκρη του δρόμου. Το παμπρίζ γεμάτο ρωγμές και μια μυρωδια καμένου λάστιχου παντού. Ήταν ακίνητη, δεμένη ακόμα με τη ζώνη ασφαλείας στο κάθισμά της. Κοίταξε τον Ν..

Ανακουφίστηκε. Ήταν δίπλα της. Δεμένος κι αυτός στη θέση του με τη ζώνη. Με τα μάτια κι αυτός ανοικτά...μ' ακίνητα. Ένα μικρό κόκκινο ρυάκι ανάβλυζε μέσ’ απ’ τα μαλλιά του κι έτρεχε πάνω στο κούτελο και το μάγουλό του και πότιζε τα χείλη του. Το μαύρο το μουστάκι του είχε πάρει ένα νοτισμένο κόκκινο χρώμα…

Κάτι έσπασε μέσα της. Σχεδόν άκουσε με τ' αυτιά της το κρακ.

Ήταν παγωμένη και ζαλιζόταν φριχτά. Χωρίς σκέψεις. Μόνο έλυσε τη ζώνη της με πολύ δυσκολία. Κάθε της κίνηση ένα σφυροκόπημα στο κεφάλι. Άνοιξε σπρώχνοντας την πόρτα και βγήκε στο δρόμο. Το διερχόμενο φορτηγό δεν πρόλαβε να φρενάρει, όταν τρεκλίζοντας βρέθηκε να παραπατά στην άσφαλτο της εθνικής. Από την σύγκροσυση εκσφενδονίστηκε δεκάδες μέτρα μακρυά.

Απέναντι από το επιπλάδικο.
Του Απατάγγελου.
Του έρωτα.

Τώρα τουλάχιστον θα μπορούσε να τον ξυρίσει.
Όπως άλλωστε του το 'χε κι εκείνη υποσχεθεί.

Hardcore Poupee

2006-10-20T16:45:00.000+03:00

Στις 20 Μαίου 1965, η 16χρονη τότε France Gall εκπροσωπει το Λουξεμβούργο στο διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι Poupee de Cire, Poupee de son και σαρώνει, με το τραγούδι όχι μόνο να γίνεται παγκοσμίως γνωστό αλλά να ερμηνεύεται από την ίδια, μετά από απαιτήση της Phillips, σε 5 γλώσσες ανάμεσα στις οποίες και τα Ιαπωνικα (!). Ακολουθεί μια ανεπανάληπτη για την εποχή άνοδος που φέρνει μοιραία κάποια στιγμή και στην πτώση, τα ναρκωτικά (LSD, mainly) και το σταδιακό αποτράβηγμα - very original, huh?

Οι Wizo δεν θέλουν εισαγωγικά.
(Wie so?)

Μια από τις καλύτερες punk/hardocore διασκευές (? - για να θυμηθώ τον Τομ) ever...!
2:30 λεπτά με τη μουσική να χαλά τον κόσμο.
Μην το σκεφτεσαι.
Κατέβασέ το κι άσε τη μουσική να παίξει στη διαπασσών ;)

Wizo - Poupee de Cire
(This link will expire in 7 days)

υγ: Αύριο, πρωινή πτήση (5:15) γι Αυστρία...
Τα γνωστά, θυμάσαι.
Θα σε βρώ μεσάνυχτα Δευτέρας.
Να προσέχεις, φίλε, ως τότε
να μην πληγωθεί η ψυχη σου...

υγ2: Αν είσαι του σπορ, δες στο Crack το American Hardcore

Ποιος να τα βάλει με τη θλίψη...

2006-10-20T14:24:00.000+03:00

...όσο αντιστέκεσαι νικάει
σ' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο
εσένα λέει θέλω μόνο...

Tα Ξυλινα Σπαθιά - Τrack 11
(This link will expire in 7 days)