Σάββατο, Οκτωβρίου 07, 2006

Ωρα χθεσινή...4:30

Δύσκολοι καιροι για πρίκγκηπες, μαν. Παίζαν πάλι εφιάλτες στον ύπνο μου. Πάλευα όλο το βράδυ να βρω μια στιγμή να κοιμηθώ μα δεν τα κατάφερα. Είπα λοιπόν να 'ρθω να κάτσω λίγο από δω μαζί σου για μια ανάσα. Δεν θα μείνω για πολύ. Ένα τριτάκι θα κάνω και θα φύγω πίσω στην παλαίστρα.

Έχεις φωτιά, ρε; Φέρε...

Άργησα πάλι χθές να γυρίσω σπίτι. ΄Εφυγα από το γραφείο κατά τις 11 και με το που βγήκα στο δρόμο θυμήθηκα πως είχα ξεχάσει το κινητό πάνω. Ανέβηκα να το πάρω και μετά έτρεχα να προλάβω το μετρό. Το ΄χασα για μισό λεπτό. Ξέμεινα λοιπόν στις αποβάθρες να κοιτάζω τα μονιτορ με τις ειδήσεις της ημέρας. Εδώ δεν φτάνει ούτε η Άθενς Βόις ούτε η Λάιφο και τη βγάζουμε ψωμοτύρι χαζεύοντας τα μόνιτορ των ειδήσεων μπας και πνίξουμε τον καϋμό της έλλειψης.

Ξέρεις τί έμαθα λοιπόν από αυτά τα μόνιτορ; Πως ο Ματεράτσης βγάζει βιβλίο με θέμα "τι είπα στον Ζιντάν μια βραδυά στο Βερολίνο". 112 σελίδες λέει είναι το βιβλίο. 112 σελίδες για να μας πεί οτι αυτό που ξεστόμισε ήταν πως θα προτιμούσε την αδερφή του Ζιντάν από τη φανέλα του. Είμαι σίγουρος μαν πως το βιβλίο θα προκαλέσει συνωστισμό στις παγκόσιες βιβλιοθήκες και θα 'ναι μια κουτούλια στα συγγραφικά δρώμενα.

- Κάτσε ρε, μην είσαι έτσι...Το ξέρεις πως θα δώσει τα λεφτά από τα έσοδα στη Unicef;
- Δεν με απασχολεί η Unicef ρε!
- Γιατί; Η Unicef είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός που βοηθά τα παιδιά όλου του κόσμου...ποιό το προβλημά σου με τη Unicef;
- Ποιό το πρόβλημα μου; Οτι είναι μια αστική οργάνωση χωρίς ταξικά χαρακτηριστικά.
- Ε;

Άστα μαν..Ανατρίχιασα με την ατάκα. Κοίταξα τους ανθρώπους από απέναντι για να ξεπεράσω την ανατριχίλα. Παρασκευή βράδυ χθές κι όλοι έξω - η πόλη αλώνεται από τους ανθρώπους της κάτι τέτοιες βραδυές. Να βλεπες κάτι κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά, φίλε, και να θές να κάνεις για καθένα από δαύτα ξεχωριστό λήμμα στη wikipedia.

Αφήνω όμως τα της ομορφιάς γιατί ξέρω σ' έχουν πρήξει κι οι άλλοι μ'αυτά και δεν θέλω να το κάνω κι εγώ αλλά να, μου μιλούσε προχθες στο τηλ ο Αντρέας για την πρώην του κι ήταν λες κι ακούω τον Πατσίνο στο Άρωμα Γυναίκας να φωνάζει Ι'm in the dark here - Ι'm in the dark... Και δεν λέμε για κανά πιτσιρικά, 14-15-16 χρονών... Αυτό θα 'ταν λογικό. Σου μιλάω γι άνθρωπο μεγάλο 37άρη...Γάμησε τα. Φτάνει ο ανθρωπος τόσων χρονών, κι ακόμα δεν μπορεί να κάνει καλά το μέσα του κι ας έχει ζήσει τόσα και τόσα.

Παίζει πολύ χάσιμο και μπέρδεμα στις ψυχές των ανθρώπων μ' αυτό το θέμα ρε. Και λέω μπερδεμα γιατί πολλοί όταν λένε πως είναι ερωτευμένοι με κάποιον στην ουσία εννοούν οτι βρίσκονται σε κατάσταση ανάγκης ν' αγαπήσουν και ν'αγαπηθούν ή να γαμηθούν ή πάλι να εξασφαλίσουν ένα σιγουρο μέλλον ή να βρούν κάποιον να λύσουν τα υπαρξιακά τους ή απλά να νοιώσουν οτι υπάρχει κάποιος που τους έχει ανάγκη - οτι δεν είναι πια μόνοι. Κι ο "έρωτας" γίνεται το φάρμακο σε ολα τούτα. Έτσι τη βλέπουν τη φάση. Γιατρικό...

Ρε μαν δώσε πάλι τη φωτιά. Έσβυσε πάλι το μπουρδέλο...
Τhanx..

Που λές, δεν είναι έρωτας αυτό ρε. Έχουμε θαρρώ μπερδέψει τη βούρτσα με τις ζαρτιέρες κάτω από τα ράσα μιας καλόγριας...γι αυτό βλέπεις κάτι "ναυάγια" τύπου Αντρέα. Μια ζωη ερωτήσεις-σούπα. Ερώτηση-σούπα είναι φίλε αυτή που ξεκινά μ' ένα γιατί και το ρήμα είναι πάντα σε β' ή γ' πρόσωπο και χρόνου παρελθοντικού. "Γιατί με άφησε;", "Γιατί φέρθηκε έτσι;", "Γιατί να μην ήταν αλλιώς τα πράγματα;". Τί "γιατί", ρε; Με δουλεύεις; Γιατί της άλλης της τελείωσε...Γιατί βρήκε κάτι άλλο που τηνν εξιτάρει περισσότερο, γιατί βαρέθηκε, γιατί θέλει να μείνει μόνη, γιατί, γιατί, γιατί...γιατι πρόβλημά της. Εσύ τι κάνεις γι όλα αυτά, είναι το θέμα. Είναι σα να στέκεσαι σ' ένα σταθμό τραίνων, μια αφετηρία όπως εγώ καλή ώρα χθές το βράδυ, κι αυτό είναι all that matters: πώς πας παρακάτω, που πάς από δώ, τι κρατάς και τι πετάς...Κάνε ένα γαμημένο βηματάκι πίσω, δώσε λίγο χώρο και χρόνο στον εαυτό σου για τις αναγκαίες αποτιμήσεις και προχώρα. Τεχνικό είναι το ζήτημα. Έτσι δες το. Και κοίτα, θέλει λίγο πίεση το θέμα..Άν μείνεις για πολύ στη φάση τη γάμησες... θα φτάσεις να κάνεις κύκλους στο σκοτάδι όπως ο Πατσίνο.

Τι με κοιτάς έτσι ρε;Μ' έχεις γι αναίσθητο; Ξέρεις πόσες φορές έχω χωρίσει στη ζωή μου από το γυμνάσιο ως σήμερα; Νι. Ξέρείς πόσες ακόμα θα χωρίσω; Νι στο τετράγωνο αν είμαι άτυχος. Έχει ξαναγίνει λοιπόν, ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε η τελευταία εκτός αν αποφάσισες να ζήσεις από δω κι εμπρός στη γυάλα, οπότε πάσσο. Τώρα ξέρω θα μου πείς οτι ο καθένας έχει τις εαυασθησίες του και κάθε σχέση έχει τη μοναδικότητά της και τα όμοια... Το σέβομαι, και θα υπερασπίζω το δικαίωμα σου στη θλίψη μέχρις εσχάτων...αλλά βοήθα κι εσύ λίγο τον εαυτό σου ρε!

Σ' 'επρηξα...
Ναι, ξέρω έχεις να κανεις κι άλλα πράγματα.
Α, να, έσβυσε και το τριτάκι...


Θα τα ξαναπούμε την άλλη Παρασκευή ρε.

Ως τότε πρόσεχε, ναι;
Την έκανα...
Βζιιιιιιιιιιιιιιιιιν

9 Comments:

Blogger Jane E. said...

...Φτάνει ο ανθρωπος τόσων χρονών, κι ακόμα δεν μπορεί να κάνει καλά το μέσα του κι ας έχει ζήσει τόσα και τόσα.

Καλά ξέρω ρε, δεν θα βρεθώ εγώ ποτέ στη θέση του. Παγωτό και κλάμα για τη χαμένη αγάπη, χαχαχα. Να αφεθείς στο νου άσσος με κάποιον για να περιμένεις με φόβο μετά την αφαίρεση; ένα πλην ένα ισούται σκοτάδι μαν. Άντε να χτίσεις ξανά ψυχοσύνθεση. Γαμημένη... Όχι ρε, από τον καπνό είναι, χέστο.

Παίζει πολύ χάσιμο και μπέρδεμα στις ψυχές των ανθρώπων μ' αυτό το θέμα ρε. Και λέω μπερδεμα...


Σε φιλώ και διατελώ... ύβρη.

10/07/2006 7:20 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

^ Eντός πωλούνται πάσης φυσεως υλικά..

Την ύβρη ακολουθεί η τήσις..Κι εδώ δεν υπάρχει κάθαρση κι άλλες τέτοιες ομορφιές.

10/07/2006 7:42 μ.μ.  
Blogger disturbed said...

Με όλο το θάρρος... πραγματικά σου εύχομαι και να ερωτευτείς και να μην χωρίσεις και να βρεις ένα κοριτσούδι σαν τα κρύα τα νερά, αλλά πως θα γίνουν όλα αυτά όταν φεύγεις από το γραφείο στις 11 το βράδυ της παρασκευής; Ξέρω άκυρο το σχόλιο απλώς σε αισθάνομαι αρκετά λυπημένο και είπα να ξεφουρνίσω την χαζομάρα μου καθότι είναι Σάββατο βράδυ (που λένε και οι Στέρο Νόβα) και κάθομαι στη βιβλιοθήκη σε αναζήτηση νοήματων:) Ματαιο-πονώ...

10/07/2006 7:45 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Dis, να ΄σαι καλά για τις ευχές σου, αλλά η αλήθεια είναι πως είναι κάπως ετεροχρονισμένες.

Αυτό παλι το λυπημένος που λες μου το γραψε κι ο ιτ ιζ κάποια στιγμή. Έτσι ακουγομαι ηθελα να ξερα;

10/07/2006 9:43 μ.μ.  
Blogger disturbed said...

Κάλλιο αργά παρά ποτέ πάντως...

Ίσως το λυπημένος να ήταν λάθος. Μάλλον τείνω προς το να χαρακτηρίσω το ύφος σου μελαγχολικό/νοσταλγικό. Ακόμη και όταν γράφεις για πράγματα που ανήκουν σε χρόνο ενεστώτα.

Καλό Σαββατόβραδο εύχομαι...ελπίζω αυτή τη φορά να ήμουν στην ώρα μου:)

10/07/2006 10:22 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

εντάξει, καταλαβα πως το εννοεις.

Ησουν. θενξ..
:)

10/07/2006 11:31 μ.μ.  
Blogger Dark Angel said...

Είδα dark και μπήκα...

:)

10/08/2006 2:04 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

:P

A ρε μαν!

10/08/2006 2:12 π.μ.  
Blogger it is said...

Εγώ σου το είχα πει αυτό σε άλλη φάση που νομίζω ίσχυε κι όλας! Όχι γιατί νόμιζες πως δε θα δω πως με αναφέρεις :P
Μετά σου είπα πως σε βλέπω καλύτερα και χαίρομαι...
Ο καθένας έχει τον τρόπο του να αντιδρά σε χωρισμούς πάντως.....
Και ξέρω και μια χαζούλα που προς το πρόν μάλλον ανρωτιέται για τα ίδια γιατί με τον φίλο σου αλλά ονόματα δε θα πω...:P
Το ιδανικό είναι να πατάς το κουμπάκι και να μην τα σκέφτεσαι αυτά και να σου μένουν μόνο οι καλές στιγμές....Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα όμως.
Πάντως είναι άσχημο και άρρωστο να μένεις προσκολλημένος σε κάτι που πέθανε....

10/09/2006 3:25 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home