Κυριακή, Οκτωβρίου 15, 2006

Kουβέντες στον διάδρομο [#1]

- Χμμ...γιατί οι σειρές δημιουργούν την αίσθηση της συνέχειας, του μη-τέλους. Besides, we all need a new nipple to suck..

9 Comments:

Blogger disturbed said...

Εμένα πάλι ποτέ δε με τράβηξαν οι σειρές. Και αν θα έπρεπε να δω κάποια από δαύτες θα προτιμούσα να ήταν αυτοτελείς τουλάχιστον. Βρίσκω αυτή την εβδομαδιαία παράταση αγωνίας ανούσια. Μου αρέσουν τα ολοκληρωμένα πράγματα, συνεκτικά και περιεκτικά. Κτίρια, ταινίες, πίνακες, τραγούδια... τέτοια πράγματα.

Την καλησπέρα μου στην μετεκλογική πατρίδα!

10/15/2006 9:34 μ.μ.  
Anonymous druuna said...

Ομορφες είναι οι σειρές, απαλές, με συνέχεια κι αν ακόμα χάσεις και καμμία δε πειράζει, θα δεις την επόμενη και θα καταλάβεις.

Περίπου όπως είναι η ζωή.

Δουλεύουμε με συνέχειες.
Ερωτευόμαστε με συνέχειες.
Γαμάμε ή γαμιόμαστε σε συνέχειες.
Γεννάμε συνέχεια συνέχειες.
Μπλογκάρουμε με συνέπεια συνέχεια.
...

Μέχρι ο παραγωγός reality να "κόψει" τη σειρά.
Εκείνος συμβολίζει την Ασυνέχεια, το Τέλος.

ο Θάνατος...

[DON'T expect others DO what U DON'T, fare?]

10/15/2006 10:50 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

@ disturbed

λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να μεταφέρω τα χαιρετίσματα σου..;)

@ druuna

Πανέμορφο..

υγ.δεν πήρα τίποτα δικό σου..ούτε καν σε μορφή σπαμ

10/16/2006 12:40 π.μ.  
Blogger Art Attack said...

lol καλο , δεν ειχα σκεφτει αυτη την εκδοχη!

10/16/2006 1:10 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

;)

10/16/2006 1:43 π.μ.  
Blogger Jane E. said...

Έβλεπα μια σειρά στην τηλεόραση, τελευταίο επεισόδιο, πώς να μην τελειώσει μετά απ'όσα ειπώθηκαν:

"Να δίνεις πάντα ευκαιρία στον άλλο γι' απάντηση. Πληγώθηκα από τις προσβολές, με χτύπησαν. Σε δυο ανθρώπους που αγαπώ, ο ένας είναι ο εαυτός μου-δεν μπορούσα παρά να γίνω protective. Δεν έκανα κακό, ίσως ούτε κι εσύ. Κι αν δε μ'ένοιαζες δε θα θύμωνα κλπ. Μπορεί απλά να είμαστε δυο άνθρωποι που δεν έπρεπε να συναντηθούν λόγω διαφορετικότητας. Πάντως είσαι υπερβολικά εύκολος στο να τους πιάνεις και να τους πετάς- κάτι εντελώς καινούριο σε μένα."

Χαχαχαχα, δεν υπάρχει λόγος που καταγράφω τον μονόλογο, απλά τον αποστήθισα, felt like writing it down :p

Good Show. My view: Μου αρέσουν οι σειρές (αρκεί να μην είναι αυτοτελή τα επεισόδια) γιατί η ιστορία διαρκεί(κάτι που προσθέτει στην ακεραιότητα/αισθητική, στη συνοχή του έργου) και μοιάζει πιο δικαιολογημένη κάθε κίνηση εντός των.

10/16/2006 3:19 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

@ Τζέιν

Η σειρά είναι διασκευή. Έχω δει δύο άλλες βερσιόν, με άλλο τέλος: στην πρώτη, η σκηνή που περιγράφεις στο σχόλιο σου, απλά δεν υπάρχει. Στην τελευταία σκηνή, ο καθένας είναι καθιμένος σ'ένα παγκάκι ενός παρκου, σε άλλες πόλεις και αναλογίζεται τι πηγε στραβά ξέροντας ωστόσο πως δεν υπάρχει δρόμος που να οδηγεί σε λύση. Στη δεύτερη, έχεις τον πρωταγωνιστή να έχει ένα πικρό χαμόγελο που ως την τελευταία στιγμή εκείνη επαναλαμβάνει τις ομφαλοσκοπικές της εμμονές.

Για το πόιντ σου: Ξεχνάς κάτι πολυ βασικό: τον εγγενή κίνδυνο της χαλαρότητας συνοχής όταν η αποσπασματικότητα κι η μερικότητα είναι ο κανόνας ή αντίθετα τον πλεονασμό του ασήμαντου. Γι αυτό κι όλες οι καλές σειρές θέλουν συνήθως δύο δυνατους σεναριογράφους που δουλεύουν μαζί, κι οχι ένα..

Καλή ήταν

10/16/2006 4:53 π.μ.  
Blogger Jane E. said...

Η τύπισσα δέχτηκε επίθεση και αμύνθηκε. Αυτό κατάλαβα εγώ.

Ένας πρωταγωνιστής κι ένας σεναριογράφος, you said it yourself. You were right though... about the aquarius thing.

Καληνύχτα

10/16/2006 5:21 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Οι ατάκες από τη σειρά είναι διαθέσιμες στο ΙΜDB, πέραν των κλασσικών που φαντάζομαι όσοι παρακολούθησαν τη σειρά τις θυμούνται. Play it again Sam..

whatever...(που λες κι εσύ)

10/16/2006 11:36 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home