Τετάρτη, Οκτωβρίου 25, 2006

Στον MacManus

Δεν έχω τη συνήθεια να κάνω ποστ πράγματα που θα μπορούσαν να ειπωθούν σ' ενα σχόλιο αλλά στο σημερινό σου ποστ τα σχόλια είναι πια κλειστά. Το διάβασα πολλές φορές το κείμενό σου και θέλω να πιστεύω πως διάβασα σωστά σ' αυτό το αίσθημα της αποστροφής σου απέναντι στον πληθωρισμό διαθέσιμων mp3 τα όποία πιστεύεις οτι δίνονται

(...)ανάκατα, δίχως νόημα, δίχως ένα στοιχείωδες αφιέρωμα, δίχως μιά αναφορά, κάτι_τις τέλος πάντων!

λίγο- πολύ

(...)“σηκωμένα” στον αέρα της Μπλογκόσφαιρας σαν τσιτάκια σε πανέρια της Αγίου Μάρκου(...)

από ανθρώπους

(...) δίχως παιδεία, δίχως στοιχειώδη κουλτούρα, δίχως ελάχιστο γούστο κι αισθητική, ξεφτύλισαν κι αυτό το μέσον επικοινωνίας των bloggers!

Το συναίσθημα σου δεν μπορώ να το συζητήσω. Δεν κουβεντιάζονται αυτά τα πράγματα νομίζω. Την άποψή σου όμως που αναντίρρητα υπάρχει πίσω απ΄το συναίσθημα αυτό, μπορώ να την σχολιάσω, να την παραβαλλω με τη δική μου και να καταλήξω πως οι δύο τους είναι διαφορετικές.

Αλλά το σπουδαίο είναι να γίνει συνομιλία. Μονολογική κριτική δεν υπάρχει κι η κουβέντα στα σχόλια του ποστ σου πήγε περίπατο.

Παραλείποτας τις λεπτομέρειες, δοκιμάζω να σου αραδιάσω όσο πιο σύντομα μπορώ δυο-τρείς παρατηρήσεις μου. Το να κάνεις τον άλλο να νοίωσει με κάποια ακρίβεια, χωρίς μείωση και χωρίς υπερβολή, μια ευαισθησία είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Ξεκινάς λοιπόν με την "επίκληση" του Vague Tourist και διερωτάσαι πως θα αισθανόταν μέσα σ΄αυτό το κλίμα περιμένοντας φαντάζομαι να έχει κι εκείνος τη διάθεση να στρέψει το βλέμμα του μακρυά. Έχω την εντύπωση πως σ' ένα βαθμό θα συμφωνούσε ίσως μαζί σου. Θα υπήρχε όμως, πιστεύω, στην πίσω πλευρά του μυαλού του και η ακόλουθη σκέψη περί μουσικής:

Γιατί μ’ αρέσει στη ζωή να έχουμε ένα soundtrack. Έτσι, για ν’ αλλάζουν τα βήματα που και που... (σχόλιο εδώ)

Και διερωτώμαι τι άλλο είναι η μουσική στα μπλογκ εκτός από το soundtrack ενός κειμένου ή ένα συμπληρωματικό της διάθεσης του ιστολόγου. Υποτιμά νομίζω τον επισκέπτη ενός μπλογκ και τη νοημοσύνη του να περιμένει από έναν ιστολόγο-ακροατή μουσικής πληροφορίες εφάμιλλες μ' εκείνες που θα ευρισκε σε καθαρα μουσικου προσανατολισμου μπλογκ όπως του Τουρίστα, όπως του M. Hulot, όπως το Crack, όπως το δικό σου, ακόμη και το RU Sirius για ν'αναφέρω μερικά παραδείγματα μόνο.

Επίσης καλως αναφέρεις πως ο VT ήταν ο πρώτος στην ελληνική μπλογκόσφαιρα που ανέβασε κομμάτια στο μπλογκ. Ο τρόπος του, όμως, δεν είδα ποτέ να γίνεται τρόπος αστυνόμου ή αυτός του μονοπωλητή. Με τη συνήθεια αυτή θα πρέπει ν' αδειάζουμε τις τσέπες μας προτού ξεκινήσουμε να γράψουμε ένα κομμάτι, προτού ανεβάσουμε ένα τραγούδι, προτού μιλησουμε και πούμε μια κουβέντα. Η πρωτοπορία σε κάτι και οι επιδράσεις που ασκεί μάλλον χαροποιούν κάποιον παρά τον θλίβουν. Δεν βρίσκω λοιπόν το νόημα στην καλώς νοούμενη, πιστεύω, διδασκαλία. Το αναφέρω αυτό γιατί γενικά με ξαφνιαζει να παρατηρώ σε κριτικές πως, όταν κάτι ενοχλεί ή δεν συνάδει με τον δικό μας τρόπο, αρχίζουμε να ψάχνουμε για επιδράσεις κι όταν τις βρίσκουμε - και τις βρίσκουμε πάντα, είναι τόσο εύκολο - τότε παει ο κρινόμενος, δεν υπάρχει πια.. Παραμερίζεται και υποκαθίσταται μ' εκείνον από τον οποίο επηρεάστηκε. Γίνεται μια ανύπαρκτη μορφή κάτω από μάσκες, εν προκειμένω κάτω απο τη σκιά του πρωτου διδάξαντος. Και μια απουσία μορφής μπορεί να είναι ολα, γι αυτό και συχνα κι είναι αναπότρεπτος ο χλευασμός. Μ'αυτό το τελευταίο αντιπαρέρχομαι συγχρόνως τις κρίσεις και τους χαρακτηρισμούς προς ανθρώπους που λινκάρουν τραγούδια και που πιθανώς να μην έχουμε δοκιμάσει να μάθουμε λίγο καλύτερα.

Βλέπω τέλος πως στο μπλογκ σου έχεις ενα bannerακι Piracy kills Music Companies. Δεν έχω ιδέα αν είναι από νομικής πλευράς πειρατεία αυτό που γίνεται στα μπλογκ αλλά μ' έναν τρόπο μπορορύμε να βρίσκουμε επιτέλους κομμάτια χωρίς ιους, χωρίς τον μεσάζοντα του κάθε δικοπωλείου που εκτινάσσει τις τιμές στα ύψη και με το πιστοποιητικό γούστου που κάποιος μπλόγκερ έχει.

Αυτά τα ολίγα.

Φιλικά, και με την ευχή να αναθεωρήσεις τα περι διακοπής ανεβάσματος των προσωπικών σου συλλογών.

11 Comments:

Blogger pascal said...

"Άνθρωποι δίχως παιδεία, δίχως στοιχειώδη κουλτούρα, δίχως ελάχιστο γούστο κι αισθητική, ξεφτύλισαν κι αυτό το μέσον επικοινωνίας των bloggers! Kι απορώ που άργησαν κιόλας!

Ιστολόγια(;) που μετετράπησαν, μη έχοντας τι άλλο πλέον να ξε-ρομπιάσουν, σε μιά “παληά ντισκοτέκ”, σ’ ένα ατέρμονο jukebox δίχως αρχή και τέλος!"

O mac αναφέρεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο/blog πάντως. Απλά στο λέω στην περίπτωση που δεν έχεις καταλάβει.

10/25/2006 7:51 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Ναι, Πασ-, το διάβασα στα εναπομείνανατα σχόλια του Μακ.

Νομίζω όμως οτι κι εσύ κι οποιος άλλος διαβάσει το ποστ εδώ, θα καταλάβει οτι δεν κάνω τον δικηγόρο της εναγομένης ουτε και κατακρίνω τον Μακ. Με την προσωπική του αλήθεια και το συναίσθημα του μιλα ο άνθρωπος. Σεβαστό.

Διαβάζοντας το ποστ όμως διακρίνω πίσω από το "κράξιμο" και μια άποψη περι της μουσικής στα μπλογκ η οποία, αν θες, ίσως και να βγαίνει εξ αφορμής μιας αιχμής. Έχω άλλωστε την αίσθηση (και μου τη σπάει αλήθεια να επικαλούμαι διαισθήσεις) οτι αν ρωτήσεις σε άσχετη στιγμή τον Μακ την άποψή του για τη μουσικη στα μπλογκ γενικά και φιλολογικά, τα ίδια που γράφει για την Λ. θα σου πει. Και είναι γι αυτήν την άποψη για την οποία θα θελα να κουβεντιάσω μαζί του στα σχόλια.

Τα προσωπικά καθενός δεν μ' ενδιαφέρουν καθόλου. Οι απόψεις, πάλι, πάνω στις οποίες μπορεί να γίνει μια κουβέντα, πολύ.

10/25/2006 8:19 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

Πολύ καλά τα λέν' οι σκιές που μιλάν :-)

Ξέρεις, κάποτε ένας παπούς έκοψε σύρριζα τις αχλαδιές στο χωράφι του γιατί μπαίναν κάτι αλάνια κι έκλεβαν αχλάδια. Οταν, μετά από μέρες, σκέφτηκε πως δε θα μπορούσε πια να στέλνει αχλάδια στα εγγονάκια του, ήταν αργά.
Θυμάνω, ναι.. δικαιολογημένα, ναι.. να μάθω να διαχειρίζομαι το θυμό μου, αυτό χρειάζεται. Ναι;
[το σχόλιο προς το Μακ, που μου αρέσει η μουσική που βάζει ΚΑΙ ο ανάλογος σχολιασμός και δε θέλω να στερηθώ τπτ απ' αυτά.. αν και για εγγονάκι του πέφτω κομματάκι σιτεμένη.. ;-)]

10/25/2006 8:59 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Θυμώνω, ναι.. δικαιολογημένα, ναι.. να μάθω να διαχειρίζομαι το θυμό μου, αυτό χρειάζεται. Ναι;

Ναι, σίγουρα. Έχεις δίκιο. Ιδεατό θα 'ταν αυτό, να είναι σε αρμονία δηλαδή η διαχείριση θυμικού και λογικής...

...αν και όπως είπα στον Πασκάλ και ανέφερα και στο ποστ δεν είμαι σε θέση να κάνω υποδείξεις σε κανέναν για τις θυμικές του αντιδράσεις.

10/25/2006 9:21 μ.μ.  
Anonymous Novalis said...

Άσχετο: Συγγνώμη δηλ, εσύ δεν έλεγες τα τρελλά για τους Μογγόλους (Φιλλανδούς) που μιλάνε λατινικά; Στον ύπνο μου το είδα αυτό;(;;)
Am in the wrong blog?

10/26/2006 2:52 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Eγώ το 'λεγα Νοβαλις αλλά το σβυσα το ποστ ως "άσχετο"..Κάτι άλλο ήθελα να γράψω και μου βγήκε εν τέλει ρεπορταζιακό. Οταν το διαβασα το πρωι μου φάνηκε σαν κομμάτι του in.gr και ανατρίχιασα...

:ΡΡΡΡΡΡ

Θα το ξαναδουλεψω και θα το ανεβάσω ;)

10/26/2006 3:18 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Παρεπιπτόντως να σε ευχαριστήσω, για τους Εύνοστους ;)

10/26/2006 3:20 π.μ.  
Anonymous Novalis said...

να 'σαι καλά

10/26/2006 4:08 π.μ.  
Anonymous J.McManus said...

Eμένα άσε με στην άκρη! Είμαι εκτός monitor κι εκτός τόπου και χρόνου!

Αλλά θυμήσου τα συναισθήματα ευφορίας όταν κατέβαζες ένα κομμάτι από τα ιστολόγια των:
-Vogue Tourist
-Μ.Hulot Nothing Days
-Κουκουζέλη(aspripetra)
-Thas(Vita Moderna)
-Χοιροβοσκού
κλπ

...ακόμα και του τρελλό-Bruce που έγραφε τα δικά του και πέταγε κι ένα τραγουδάκι ανάμεσα!

Και πάντα δυσεύρετα, ψιλοσπάνια, πρώτες εκδόσεις ...

Θυμήσου πως οι παραπάνω και πολλοί άλλοι "συσκεύαζαν το προϊόν" τους πριν το παραδώσουν στο πόπολο!

Μιά ιστοριούλα, μιά αφορμή, μιά αναδρομή, μια επαίτειο!

Αυτό το καρκατσουλιό με τα μαζεμένα ανά 20άδες, 30άδρες mp3's ανά μέρα, δίχως κάποιον συνδετικό κρίκο, απλά ξεσκαρτάρουμε τον σκληρό μας δίσκο κι έχουμε και το θράσσος να γράφουμε κι από πάνω: Ο,ΤΙ "ΑΥΤΑ" ΔΕΝ ΤΑ ΠΟΛΥΓΟΥΣΤΑΡΩ, τι νόημα έχουν;

Κι αφού δεν τα ψιλο-γουστάρει η μανδάμ, τι τα σηκώνει στον αέρα! Μήπως βρεθεί κάποιος φτωχός/ιά και τα γουστάρει;

Τι είναι;

Παλυκαιρισμένα ρούχα δια τον Αλβανό της γειτονιάς;;;

Δέχομαι ένα-δύο τραγουδάκια την ημέρα παράλληλα με ένα ωραίο κειμενάκι να το συνοδεύουν!

ΟΥΚ ΕΝ ΤΩ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ ΑΔΕΡΦΕ!

Φαντάσου τον Αθήναιο μέσα σε ΜΙΑ μέρα να σηκώσει 55 συνταγές φαγητών! Τι θα λέγαμε τότες;

Γνωστά αυτά τα πράγματα και πως καταλήγουν!

Μια κούπα κεράσια σ'ευχαριστεί, ένα καφάσι σε στέλνει στον WC για διάρροια!

Το γάμησε και ψόφησε η μανδάμ!

Έτσι γίνεται πάντα με την υπερβολή!

Πάμε παρακάτω:
Τα σχόλια έκλεισαν διότι η συζήτηση παρεκτράπη και μπήκαν φιλικά πρόσωπα κάτω από ψευδώνυμα νικ να σχολιάσουν αντί να πουν ευθαρσώς την γνώμη τους με το διαδικτυακό τους όνομα!

Μπούργκες εγώ προσωπικά δεν γουστάρω και φαίνεται κι από το url μου!

Μετά τιμής.
ΜΙΒ

ΥΓ. Αυτές τις ημέρες με την επαίτειο του κλεισίματος του ιστορικού club CBGB's σκέφθηκα να σηκώσω μερικές ζωντανές ηχογραφήσεις από βινύλιο της περιόδου του punk! Ξενέρωσα όμως αδερφέ!

10/26/2006 5:18 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Μακ,

κατάλαβα αλήθεια πριν καν διαβάσω τα σχόλιά σου σε ποιον πήγαινε το μυαλό σου και σ' ένα βαθμό θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε.

Το ντυσες όμως το ρημάδι ποστ σαν κρεμμύδι μαν. "Βαρειά". Πολύ. Συναίσθημα, θα μου πείς, από αγάπη για τη μουσική που γουστάρεις και δεν θες να τη βλέπεις να "ξοδεύεται" άκοπα. Μαζί σου, αλλά να, στο ποστ σου, κάπου έχω την αίσθηση πως το μέτρο το πήρε η φουσκοθαλασσιά.

Χαλιέσαι για το τι έκανε ένας άλλος. Δεν το καταλαβαίνω, μα το Θεό. Αφου δε σε νοιάζουν οι άνθρωποι αυτοί. Ας τους να πορευτούν όπως νομίζουν. Και στο τέλος τέλος, νόμισμα κοινό μπορεί να είναι η μουσική, αλλά σημασία έχει (και το ξέρεις καλυτερα απο μένα) απο που την αφήνεις να μπει μέσα σου: άλλοι την αφήνουν από την τσέπη, άλλοι από το μυαλό άλλοι από την καρδιά, άλλοι από τα μπλογκ. Καθενας και το σουρωτήρι του. Εσύ κι "η μαντάμ" δεν έχετε το ίδιο. Μην ασχολείσαι τότε γιατί..

..ξοδεύεσαι, φίλε, έτσι άδικα σε μικρά για τα οποία στην ουσία δεν δίνεις δεκάρα, ενώ θα πρεπε να πηγαίνεις γι άλλα. Και δίνοντας ενέργεια σε πολλά-πολλά μικρά εν τέλει εξαντλείσαι κι απογοητεύεσαι και φτάνεις να γράφεις σε τελευταίες αράδες στο ποστ σου κι εδώ λόγια παραίτησης. Δεν χρειάζεται να πάει έτσι..

Ξέρεις εσύ όμως καλύτερα τον εαυτό σου..

Κάνε τις ζωντανές πανκο-ηχογραφήσεις σου οπως και δήποτε και ανέβασε τες.
Θα 'μαι εκεί να τις τσιμπήσω ;)

Συνεχίζουμε, άντε!

10/26/2006 8:53 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

υγ. Μια κουβέντα ακόμα.

Ειλικρινά σου λεω πως τουτο το αίσθημα το δικό σου το νοιώθω ακέραιο όσο λίγα: να βλέπεις δλδ να παίρνουν στο σορλολό κάτι που για σένα είναι μέχρι κι οξυγόνο. Και το αντιπαραβάλλω μ' ένα δικό μου, γιατί ξέρεις, Μακ, εδώ στα μπλογκ ΞΑΝ-άρχισα ν' ακούω μουσική μετα 4-5 χρόνια απόστασης γεννημένης από απογοήτευση οχι τόσο για τη μουσική αλλά για τους ανθρώπους της, από παραγωγούς ως ακροατές, που την εκπόρνευαν άλλοτε για να κάνουν το κομμάτι τους, άλλοτε για αυτοεπιβεβαίωση, άλλοτε για την ποζεριά τους, αλλοτε..άλλοτε...

Κι εδώ φιλε την ανακάλυψα πάλι, μέσα από ανθρωπους με μεράκι που μου θυμισαν πως υπάρχουν και οι άλλοι πέραν των "σορλολάδων" γυρω της.

Μ' αυτους θέλω πάρε-δώσε.

Μου αρκούν.

10/26/2006 9:13 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home