Παρασκευή, Οκτωβρίου 20, 2006

Από "την τέχνη της Nicole Kindman" στην Ποίηση του The Return

Δύο περιστατικα:

Το πρώτο. Στα 2001 έτυχε να παρακολουθήσω τον λόγο της Νικόλ Κίντμαν κατά την παραλαβή του βραβείου Οσκαρ για το Μουλάν Ρουζ. Έκλεισε την ομιλία της με την εξής φράση:

Η Τέχνη... Ευτυχώς που υπάρχει και η Τέχνη.

Το δεύτερο. Έναν περίπου μήνα αργότερα έτυχε να βρεθώ σε κεντρικό αθηναϊκό βιβλιοπωλείο κατά την παρουσίαση της καινουργιας συλλογής μιας γνωστής ελληνίδας ποιήτριας. Στο τέλος της παρουσίασης και κατά την υπογραφή των βιβλίων, σ' ενα διάλογο που είχε με μια θαυμάστριά της, η ποιήτρια τη ρώτησε:

Γράφεις και κανένα ποίημα όταν είσαι στεναχωρημένη;

Θυμήθηκα τα δύο περιστατικά εξ αφορμής του χθεσινού ποστ του/της The Return (να με συμπαθά για την άγνοια) με τίτλο Το Ποίημα-Πειραματόζωο. Κι ο λόγος είναι γιατί στο ποίημα αυτό βρίσκω εκφρασμένο με τον καλύτερο τρόπο (αυτον που ο Πετεφρής στα σχόλια καλεί οργανική επαλληλία) τη ριζική μου διαφωνία με την προσέγγιση της τέχνης, και πιο συκεκριμένα της ποίησης, που τα δύο παραπάνω περιστατικά προκρίνουν.

Η τέχνη, για μένα τουλάχιστον, δεν υπάρχει
ευτυχώς ή δυστυχώς. Υπάρχει όπως υπάρχει, με τον τρόπο που υπάρχει χωρίς να είναι επιφώνημα όπως όταν λέει κανείς Ευτυχώς υπάρχουν οι γυναίκες/τα ταξίδια/το κρασί/τα ναρκωτικά... . Δεν είναι λησμονια ποετάστρων και κλαψιάρηδων, ούτε και παρηγοριά, θάλαμος ανάρρωσης, σανατόριο ή καταφύγιο. Πολύ δε περισσοτερο δεν είναι διασκέδαση.

Γράφει ο/η The Return:

Η ποίηση όταν γραφεται, καλείται
Πείραμα μυστικό που κανει εν εαυτώ
Κατα τους μέν βεβαίως ο Θεός
κατα τους δε η ιστορία
(...)

Για μένα δεν ισχύει
Ούτ' ακριβώς το πρώτο
Ουτ' ακριβώς το δεύτερο

Κι ας μετέχουν το ένα και το άλλο

Και τρίτο δεν υφίσταται ασφαλώς

Η ποίηση (γιατί αυτη μ' ενδιαφέρει εδώ που μιλάω για την τέχνη) είναι βάσανο κι αγωνία του καλλιτέχνη. Ως τεχνίτη, χρειάζεται να τον αφήσεις ήσυχο κι απομονωμένο όταν πρέπει να δουλέψει τα εκφραστικά του μέσα, τη γλώσσα του, τη μυθολογία του, τον ψυχικό του κόσμο, με μια λέξη όλα όσα αποτελούν την υπόστασή του, και που αν δεν δουλευθούν δεν θα μπορέσει να εκφράσει ποτε, τίποτα
ο ίδιος. Κανένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να καταργήσει την εσωτερική αυτή προσήλωση. Την ίδια ώρα όμως, δεν σημαίνει οτι δύναται να γυρίσει την πλάτη του στη ζωή. Γιατί τα πράγματα που γυρεύει και προσπαθει να εκφράσει με τα μέσα που ψάχνει ν'αντλήσει από τον ίδιο του τον εαυτό, είναι ακριβώς οι περιπέτειές του εντός ενός κόσμου που έχει κι αυτός τις δικές του περιπέτειες. Σε τούτο νομίζω το σημείο έγγυται και η ουσία της της ποίησης και της τέχνης.

Γράφει ξανά ο/η The Return:


Κι εν τέλει ποιος
ο πειρώμενος και ποιο το πείραμα;

(...)

Ακίνητος βλέπω
Ακίνητος παρακολουθώ

Αν κάτι τελικά είναι ποίηση (και τέχνη γενικότερα), αυτό δεν είναι άλλο από την αγωνία για τον άνθρωπο (ή την ανθρωπιά, αν προτιμάς) στον ανοικτό χώρο της Συνείδησης του Καλλιτέχνη. Κι όταν λέω Συνείδηση του Καλλιτέχνη, δεν εννοώ την ιδιωτική συνείδησή του (- με αυτόν τον τρόπο λογαριαζω εκείνη του ποετάστρου και κλαψιάρη), αλλά την παράσταση μιας κινούμενης πλατείας απ' όπου περνάει κι ο ίδιος και πολύς κόσμος, και ο ήλιος και η βροχή και τ' ανθρώπινα σώματα και ο χρόνος και τα γεγονότα του κόσμου. Με δυο λογια, μια κινούμενη πλατεια στην οποια όλα τούτα συναντώνται σε μια εικόνα, κάμποσο grotesque. Και Καλλιτέχνης είναι εκείνος που ανοίγει την πόρτα της ιδιώτευσης του, αφήνει πίσω του την προσωπική του πνευματική και αισθηματική κρίση, που όλοι δίχως άλλο οι άνθρωποι περνούν, και βγαίνει έξω σε τούτη την πλατεία του κόσμου για να κοιτάξει από τα έξω προς τα μέσα τον εαυτό του. Βγαίνει έξω, στήνει το παρατηρητήριό του κι από κεί παρακολουθει την κίνηση για να την εκφράσει. Κι είναι ακριβώς αυτή η στιγμή της έκφρασης της κίνησης που τον προϋποθετει και τον αναγκάζει να μείνει ακίνητος, ισορροπημένος σα γέφυρα ίσια, στρωτή και σταθερή ανάμεσα στον έξω και τον μέσα κόσμο. Γιατί, εκράζοντας το έξω απ' αυτόν, λέει το μέσα του με το διάμεσο της γλώσσας.

Έχω παράλληλα στο μυαλό μου την αίσθηση ενός άλλου ανθρώπου σε μια άλλη πλατεία, αυτήν ενός κινηματογράφου, όπου ακίνητος και καθισμένος στην θέση του αφουγκράζεται τις επι της οθόνης εικόνες. Εκείνες που μια δέσμη φωτός απο έναν προτζέκτορα κάπου πίσω του κουβαλά και ξετυλίγει μπρος του. Με τον ίδιο τρόπο κι ο καλλιτέχνης αφουγκράζεται τον μέσα κόσμο όπως αυτός αντανακλάται στην φωτεινή δέσμη της παρακολούθησης κι έκφρασης της κινούμενη πλατείας.

Κι έτσι ακυρώνει και καταργεί το σύνορο που χωρίζει το προσωπικό απο το Ανθρώπινο.

Κι έτσι λυτρώνεται.

18 Comments:

Blogger Alkyoni said...

καλή σου μέρα

10/20/2006 12:14 μ.μ.  
Blogger the_return said...

Πολύ ενδιαφέρον το κείμενό σου, ομιλούσα σκιά.

Εφαρμόζεις μια -ας την πούμε έτσι - διαλεκτική του ατομικού και του καθολικού
που βρίσκεται (αντικειμενικά) και σε μια παραλληλία με τη σχέση ιδιωτικού-κοσμικού.

Ναι, συμφωνώ, η ποίηση δεν είναι ο ιδανικός τρόπος για να βγάλει κάποιος το μαράζι του, και
σε κάθε περίπτωση δεν είναι ο κατάλληλος τόπος όπου μπορεί να "ξεσπάει" κανείς, να εκτονώνεται προσωπικά, κ.λπ. κ.λπ. (όχι ότι κάποιες φορές δεν μπορεί να συμβαίνει και αυτό, αλλά ασφαλώς δεν είναι επιθυμητό να είναι αυτή η τάση η κυριαρχούσα-δεσπόζουσα νότα...)

Είναι ένας νέος κόσμος ο οποίος κτίζεται παράλληλα με τον ορατό κόσμο. Ή καλύτερα, κάνει πραγματικά ορατό τον "ορατό" κόσμο.

Η πραγματική ποίηση ομιλεί πάντα την αληθινή γλώσσα των πραγμάτων γι'αυτό και ξαφνιάζει.
Ποίηση που δεν αιφνιδιάζει δεν είναι ποίηση.

Και ο καθημερινός λόγος ipso facto δεν μπορεί παρά να είναι πάντα η σκιά του ποιητικού λόγου.

Επειδή ακριβώς στην ποίηση οι λέξεις μπορούν να ξεδιπλώσουν όλη τη νοηματική λάμψη τους.

Να είσαι καλά.

O Return.

10/20/2006 12:23 μ.μ.  
Blogger elefantas said...

yo ταυτίζομαι με το πνεύμα του πόστ
δεν έχω σκοπό να διαφωνήσω γιατί δεν έχει νόημα εφόσον όπως σου είπα το πνεύμα του ποστ με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο , απλά θα πώ κάτι για να το επεξεργαστείς και εσύ. Νομίζω η τέχνη εν πρώτοις αφορά το ασυνείδητο. Για αυτό και η έμπνευση είναι ανεξέλεγκτη , δεν μπορείς να κανονίσεις ραντεβού μαζί της . ενα ποίημα με αξία είναι το ποίημα που δεν βγαίνει μίζερα , δηλαδή με προσπάθεια. και δεν είναι απαραίτητο ο ποιητής να καταλαβαίνει τι εννοεί όταν γράφει. όπως στα όνειρα. Εσύ θα δείς ενα όνειρο. Δε σημαίνει οτι θα συνειδητοποιήσεις τι σήμαινε αυτό που είδες.
Γενικά το θέμα είναι οτι καλή φάση να γράφει κάποιος πόίηση , ακόμα και αν είναι "κλαψιάρικο". Αντίθετα το να κράζει κάποιος σαν εφηβικό τον τρόπο γραφής κάποιου άλλου ή γενικά την ποίηση σαν πράξη κλαψομουνιάρικη , είναι νομίζω λίγο άστοχο. Το τι είναι τέχνη δεν προσδιορίζεται απο το τι μου αρέσει εμένα.

yo , χρειαζόμαστε τέτοια ποστ
συνέχισε έτσι :)

10/20/2006 12:36 μ.μ.  
Blogger elefantas said...

(συμπληρώνω το "η τέχνη αφορά στο ασυνείδητο" στο κόμμεντ μου πιο πάνω : εννοώ οτι το έργο τέχνης δεν είναι μια διανοητική κατασκευή στη βάση του και αυτό γιατι πηγάζει απο το ασυνείδητο. το αν θα γίνει μέρος της συνείδησης του δημιουργού του είναι άλλο θέμα. και πάλι yo :)

10/20/2006 12:39 μ.μ.  
Blogger elefantas said...

δηλαδή sorry για τα απανωτά κομμεντς αλλα νομίζω οτι αυτό λέει και ο the return όταν λέει "είναι ένας νέος κόσμος ο οποίος κτίζεται παράλληλα με τον ορατό κόσμο. Ή καλύτερα, κάνει πραγματικά ορατό τον "ορατό" κόσμο."

:)

10/20/2006 12:41 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Πριν πιάσω ν'απαντήσω στα σχόλια να σας ευχαριστήσω και τους τρεις που είχατε την υπομονή να διαβάσετε το κείμενο. Και λέω υπομονή γιατί ξεκίνησε να γράφεται κατά τη μία το βράδυ, γυρνώντας απ' το γραφείο, και σήμερα ξαναδιαβάζοντας το βλέπω οτι μου βγήκε περισσοτερο "σκοτεινό" απ' όσο θα έπρεπε, οδηγώντας σε σημεία του ακόμα και σε αντιφάσεις ή, ακόμα χειρότερα, σ' ελλειψη λεπτομέρειας και νοηματικής καθαρότητας.

Να με συμπαθάτε γι αυτό.

10/20/2006 1:21 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

@ Aλκυόνη,

...και τις δικές μου καλημέρες

@ Ριτέρν

Θα συμφωνήσω με το σχόλιό σου. Είναι από μόνο του ένα ποστ για τη σχέση του υλικού της ποίησης (της γλώσσας) και της ποιητικής διαδικασίας, την οποία αντιλαβάνομαι, μαζί σου νομίζω, ως ένα είδος μετασχηματισμού.

Γιατί αν μη τι άλλο η ποίηση και η τέχνη αυτό ακριβώς νοιώθω πως κάνει: Αν-οικειώνει το οικείο. Το μονοσήμαντο της καθημερινής ζωής, την 1 προς 1 αυτή σχέση, την εμπλουτίζει και την εξακτινώνει σε νοηματικά πεδία, όπως λες, μη-ορατά. Κι όλο αυτό συντελείται με την κατάργηση μιας άλλης μονοσήμαντης 1:1 σχέσης, της γλωσσικής σύμβασης. Όταν λ.χ. Στέρνα ο Σεφέρης δεν σημαίνεται κάποιο πηγάδι αλλά το σκοτεινό λαγούμι της προσωπικής κρίσης μέσα από το οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να βγεί στο φώς. Κι είναι από την διατάραξη αυτών των 1:1 συμβάσεων που γεννιέται η έκπληξη και το ξεδίπλωμα της ποιητικής λάμψης.

Σ'ευχαριστώ και πάλι πολυ για το σχόλιο και φυσικά: keep writing

10/20/2006 1:49 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

@ elefenta

Θα συμφωνήσω μαζί σου στο οτι η ποίηση κι ο ποιητής, ο καλλιτέχνης γενικότερα, έχει δικαίωμα (κι υποχρέωση) να διαπραγματευθει οτιδήποτε, εννοώ από μια ερωτική απογοήτευση ως τον βομβαρδισμό της Γκερνίκα. Καμμία αντίρρηση.

Θα διαφωνήσω ωστόσο στα όσα αναφέρεις περί ασυνείδητης διαδικασίας και ελλείψεως προσπάθειας. Η πρωτόλεια δημιουργία, εκείνη που μένει τελικά στο συρτάρι του καλλιτέχνη και δεν βγαίνει ποτέ έξω, μπορεί να είναι όσο σκοτεινή κι ονειρική θες. Από κείνο το πρωτόλειο όμως ως την τελική μορφή που ένα έργο θα λάβει, μεσολαβεί μια διαδικασία 101% συνειδητή - όσο συνειδητή είναι η δουλειά του χτίστη πάνω στη σκαλωσιά. Στο κείμενο του ποστ χρησιμοποίησα τη λέξη "τεχνίτης" κι ο καλλιτέχνης είναι συνειδητός τεχνίτης ενός υλικού και στην επεξεργασία του προχωρεί ακριβώς με τη διανοήτική επεξεργασία που εσύ στο σχόλιο σου αποκλείεις. Εξοβελίζοντας το διανοητικό κομμάτι ακροβατείς νομίζω μεταξύ του ατόφιου (εξαιρετικα πολυ σπάνιο) και του ερασιτεχνικού ομορφοπαθιάσματος (συντριπτική πλειοψηφία).

Επίτρεψέ μου να κλείσω μ'ένα τσιτάτο γιατί άλλοι τα ΄χουν πει καλύτερα απο μένα:
Δεν διανοείται ο μεγάλος καλλιτέχνης ξέχωρα από τον μεγάλο κριτικό. Κι αντίστροφα.
Yeats (- αν δεν κάνω λάθος)

10/20/2006 2:15 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

ναι δεν είμαι σίγουρος αν η διαφωνία μας είναι κάτι άλλο απο διαφωνία πάνω στην ορολογία. πιστεύω απλά οτι το έργο τέχνης έχει αρχικά πνευματική βάση και σίγουρα στην πορεία ο καλλιτέχνης το επεξεργάζεται διανοητικά αλλα αυτό δεν είναι και απαράιτητο (επιμένω δηλαδή στο οτι ο καλλιτέχνης δεν είναι απαραίτητο οτι έχει συνείδηση του τί σημαίνει αυτό που φτιάχνει). Πχ το dada σαν κίνημα αποφεύγει τη διανοητική επεξεργασία ή ακόμα καλύτερα ενα παιδί ζωγραφίζει ένα αριστούργημα. Δε σημαίνει οτι έχει συνείδηση του τι ακριβώς έχει φτιάξει.

εχω μια πολύ ιδιόμορφη άποψη για το ζήτημα καθώς διαχωρίζω το πνευματικό απο το διανοητικό και δεν έχω σκοπό να σε πείσω αλλα αμα δε βαριέσαι πήγαινε σε αυτά τα πιο παλιά πόστ για να πάρεις μια ιδέα

http://arxediamedia.blogspot.com/2006/04/2.html (η εισαγωγή απο το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ-όσκαρ ουάιλντ)
http://arxediamedia.blogspot.com/2006/03/to.html
http://arxediamedia.blogspot.com/2006/05/3.html

sorry για τη διαφήμιση
keep going :)

10/20/2006 4:19 μ.μ.  
Blogger elefantas said...

anonymous= elefantas

10/20/2006 4:19 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

νομίζω οτι την έχς διαβάσει τη σειρα που μου δίνεις >> φανατικός της Μήσειας των Μedia

αλλά θα τα ξανακοιτάξω..ίσως έχω κάποιο αλλο ποστ στο μυαλό μου.

Α, και μην έχεις κανένα πρόβλημα με το αφήνεις λινκ σε δικά σου ποστ, ούτ' εσύ ούτε κανεις άλλος αρκει να μην σε πάει στο γιου τιουμπ για βίντεο της Βέρας Λάμπρου :ΡΡΡ

10/20/2006 4:30 μ.μ.  
Anonymous Novalis said...

Λινκ της Βέρας Λάμπρου; Γιατί; Τί έχει η καλλιτέχνις και σε χαλάει;

Για να το σοβαρέψω λίγο, θα αναγκαστώ να συμφωνήσω με τον Ελέφαντα. Είμαι κι εγώ της άποψης πως είναι σπάνιες οι συνειδητές δραστηριότητες στον άνθρωπο. Αναφέρεις, Σκιές, το παράδειγμα του κτίστη στη σκαλωσία, για να δείξεις πως η δουλειά αυτή είναι συνειδητή, όπως κι η επεξεργασία ενός κειμένου από τον (συγ)γραφέα του. Συνειδητή σε ποιο βαθμό; Με ποιον τρόπο; Δηλ, σε κάποια στιγμή λέει στον εαυτό του, να τώρα θα ρίξω λάσπη και θα πάρω αυτό το τούβλο να το βάλω δίπλα στ' άλλα; Όχι. Μάλλον εκείνη τη στιγμή της δουλειάς θα τον πιάσεις να σκέφτεται εκατομμύρια άλλα πράγματα, άσχετα. Έχει όμως αυτοματοποιήσει αυτήν την δουλειά (σε γλωσσικό επίπεδο) και κατά κάποιον τρόπο μπορεί να την κάνει με κλειστά μάτια. Στην περίπτωσή μας, τα κλειστά μάτια είναι η μη συνείδηση, το Ασυνείδητο. Ομοίως και για τους γραφείς. Σχετική είναι και η έννοια του ταλέντου, αλλά ας μην μπλέκουμε τα πράγματα.

Οκ, μετά απ' αυτά, θα πρέπει να επανέλθουμε και να ορίσουμε τυπικώς την έννοια της συνείδησης (Τώρα την γαμήσαμε!).

10/20/2006 6:13 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Novalis,

η "εμπνευση" είναι μια κατάσταση του ανθρώπινου ψυχισμού ιδιαίτερη για την οποία έχω δυσκολία να μιλήσω. Η σύλληψη μιας ποιητικής ιδέας είναι τόσο ιδιαίτερη σε καθε καλλιτέχνη και τόσο προσωπική που δεν ξέρω αν μπορώ καν να κουβεντιαστεί. Για το "κατέβασμά" της όμως στο χαρτί, στις λέξεις, στο χρώμα, στο μάρμαρο, στον γύψο δουλευει ο καλλιτέχνης σε συνταγματικά και παραδειγματικά πεδία τα οποία μόνο συνειδητα μπορουν να επεξεργαστουν. Να σου φέρω ενα πολύ γνωστο παράδειγμα με τα πρωτολεια του Σολωμού, μερικά από τα οποία έχουν διασωθει, και τις δοκιμές του στην τονικότητα με τις αλλαγλες λέξεων, στίχων ακόμα και στροφων ολόκληρων μέχρι το ποίημα να πάρει τη μορφή που εκείνος ήθελε.
Σίγουρα υπάρχει ένα είδος παιχνιδιού εδώ, αλλά, το θεωρώ, συνειδητό 101%.

Μα πού πήγαν οι ποιητές να μας βοηθήσουν στην κουβλεντα.. :(

10/20/2006 11:42 μ.μ.  
Anonymous Novalis said...

Πρώτα να σου πω πως το κομματάκι που ανέβασες κεντάει.

Ο Λακάν ήταν εκείνος που εισήγαγε γλωσσολογικούς όρους (του Σωσσύρ, συνταγματικό και παραδειγματικό άξονα) και του Γιάκομπσον (μεταφορά, μετωνυμία) στην ψυχανάλυση. Και κατέληξε (χοντρικά) να υποστηρίζει: το ασυνείδητο είναι (δομημένο ως) γλώσσα. Και: το υποκείμενο είναι το σύνολο των επιπτώσεων της γλώσσας.
Από 'δω εκκινώ την κριτική μου στην συνείδηση. Το ασυνείδητο είναι ήδη σχηματισμένο πριν (is always/already there) από την συνείδηση. Κι η συνείδηση η ίδια ένα σύμπτωμα είναι (της γλώσσας του Άλλου) του ασυνειδήτου. Άρα, πριν γράψει ο (οποιωσδήποτε) Σολωμός, το κείμενο υπάρχει ήδη πριν μέσα του. Ακόμη κι όταν επεμβαίνει εκ των υστέρων.

Ελπίζω να μην κούρασα και να μπέρδεψα.

ΥΓ: Μια υποκειμενική κρίση: όλη η νεωτερικότητα (modernit?: από την πτώση της Πόλης; από την Αναγέννηση και μετά; Από τον Κοπέρνικο και μετά; Από τον Διαφωτισμό και μετά; Δύσκολο θέμα αυτό) είναι μια συνεχής κριτική της συνείδησης, του ατόμου, του προσώπου. Σκέψου μόνο τον θάνατο του θεού και τo πρώτο αξίωμα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας.
Και ιδού το παράδοξο: τέχνη και επιστήμη αμφισβητούν το άτομο και την συνείδηση, ενώ η κεφαλαιοκρατική ιδεολογία τα εξυψώνει.

10/21/2006 2:57 π.μ.  
Anonymous Novalis said...

Συγνώμη για τα άσχετα - δείχτε κατανόηση

10/21/2006 2:59 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

@ νοβαλις

έκανα ενα σχετικό σχόλιο πριν λίγες μέρες στου Δήμου (στο ποστ του περί ψυχανάλυσης) αλλά δεν το βρίσκω. Έχω σκοπό να κάνω ένα extended ποστ για τη σχέση γλώσσας και ψυχανάλυσης.

Stand by...
;)

10/24/2006 3:06 π.μ.  
Anonymous Novalis said...

will do (πως και πως)

Και τώρα, επειδή ξανάγραψα ελληνοαγγλικά, θέλω να σε ρωτήσω: δεν είναι διαφορετικά τα υποκείμενα που μιλάνε ελληνικά κι αγγλικά μέσα σου; Δεν μιλάνε μιαν άλλη γλώσσα; Δεν είναι δυο διαφορετικές φωνές; Τέλος πάντων, as defence I'm neutered and spayed, what the hell am trying to say

10/24/2006 8:12 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Ναι σίγουρα...γι αυτό και απέφευγα επισταμένως να μιλάω λόγου χαρη για ασχημα πράγματα στα ελληνικά. Η βιωματικότητα των λέξεων αποδίδει στις περιγραφές διαστάσεις που δεν έχουν συχνα ή και αποπροσανατολίζουν ή, ακόμη χειρότερα, δραματοποιούν εύκολα κι ανέξοδα. Αυτό ήταν έστω ένα "κόλπο" που χρησιμοποιούσα παλαιότερα για να εξισορροπώ κάπως. Δεν νοιώθω πως το χρειάζομαι πια αλλά, ναι, έχεις απόλυτο δίκιο.

Επίσης να σου φέρω και το παραδειγμα του Ζιντ, ο οποίος είχε μείνει άναυδος όταν ο Έντεν του είχε πει οτι θα μπορούσε να γράψει ποίηση ακόμα και στα Κινέζικα... Κάθε γλώσσα έχει τους δικούς της ξεχωριστούς κι ιδιαίτερους τρόπους οργάνωσης του κόσμου (χωρίς να σημαίνει αυτό πως θα δεχτώ να μου πει ποτέ κάποιος για ανώτερες και κατώτερες γλώσσες ;) - μαύρο φίδι που τον έφαγε :ΡΡΡ) κι ως υποκείμενο-ομιλητης μπορείς να κάνεις τις συνειδητές σου επιλογές.

Πολύ εύστοχη επισημανση.
Θένξ.

υγ. δες το μεθαυριανό ποστ ;)

10/25/2006 12:36 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home