Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006

Facing the blogger

Διαβάζοντας σήμερα με προσοχή τις αναφορές του κου Ρουσόπουλου στη Διάσκεψη για τη Διακυβέρνηση του Διαδικτύου που φιλοξένησαν σήμερα ο Όνειρος κι ο Ολντ Μπόυ ανάμεσα σε άλλους, νοιώθω πως θέλω να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις. Και λέω νοιώθω γιατί με κάποιο τρόπο αισθάνομαι the wrong man in the wrong place - αίσθημα πως δεν έχω τίποτε να κάνω με όλες αυτές τις φυσιογνωμίες και με όλα αυτά τα λόγια και τις δηλώσεις που τα βρίσκω σαν την αρχή μιας εκμετάλλευσης.

Μια προκαταρκτική επισήμανση για να αποσαφηνιστεί η πλευρά του θέματος που με ενδιαφέρει: για μένα η σημασία των λόγων του κου Ρουσσόπουλου δεν βρίσκεται μονάχα στο περιεχόμενο τους αλλά και στις σχέσεις επαλληλίας που αυτό αναπτύσσει μ' ένα πρόσφατο γεγονός. Και τούτο δεν είναι τόσο η γνωστή υπόθεση του BlogMe, αν και εύλογα θα αναφερθώ εμμέσως και σ' αυτήν στη συνέχεια, αλλά η έκθεση του Πενταγώνου για τα μίντια, το ιντερνετ και τα μπλογκ την οποία προ τριών ημερών έφερε στο φως της δημοσιότητας το Associated Press και αναδημοσίευσε το ΒΒC. Η ουσία της έκθεσης αυτής θα μπορούσε να αποκρυσταλλωθεί σε τρεις μόλις λεξεις "correct the record". Αφορά τη σύσταση ενός μηχανισμού που στόχο έχει την ανιχνευση και απαλοιφή δι' εξοστρακισμού από το ιντερνετ και τα μπλογκ πληροφοριών εμφανιζομένων ως γεγονότα ή φημες που κατά την κρίση των ιθυνόντων θα μπορούσαν να επηρεάσουν και να διαμορφώσουν με τρόπο πιεστικό τον παλμό της κοινής γνώμης.

Την παραπάνω είδηση από το BBC (εδώ κι εδώ) μου έφεραν σήμερα στο μυαλό οι απόψεις του κου Ρουσσόπουλου κάνοντάς με με αφέλεια να αναρωτηθώ για την ουσιαστική ή όχι συγγένειά τους καθώς επίσης για τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται γύρω από το ζήτημα της ελεύθερίας της έκφρασης σε τούτο εδώ το μέσο που λέγεται μπλογκ.

Γιατί, εμμέσως, αν μέσα απο την συγγένεια των δύο αυτών περιπτώσεων αντανακλάται κάτι για τα μπλογκ, αυτό είναι ένας επιχειρούμενος γενικόλογος διαχωρισμός στη βάσει αλήθειας και ψέμματος, καλού και κακού:

Από τη μια, το "ψέμμα", μια "δυναμη του κακού", που βρήκε στα μπλογκ έναν τρόπο να εξευτελίζει, να στραπατσάρει και να εκμηδενίζει ανθρώπινες προσωπικότητες βγάζοντας στην επιφάνεια την ιδιοτέλεια, τη δειλία, τη μικροπρέπεια, την ποταπότητα που, στη βάση αυτού του διαχωρισμού, πάει κανείς να πιστέψει πως είναι βασικές ιδιότητες κάποιων ανθρώπων. Ανθρώπων με όψη ενός μηχανοποιημένου κτήνους, ολωσδιόλου ανεύθυνου, αφού ο άνθρωπος και η ανθρωπιά δεν έχουν καμμία θέση στο σύστημα της.

Από την άλλη, η "αλήθεια", μια "δύναμη του καλού", που βρίσκεται σε κίνδυνο και πρέπει να προστατευθεί γιατί κινδυνεύει να βουλιάξει στη λάσπη των πρώτων. Δεν χρειάζεται ωστόσο να μιλήσει κανείς γι αυτήν. Αν θέλουν κι αν είναι άξιοι οι εκπρόσωποί της ας κοιτάξουν να πεθάνουν όπως αρμόζει σ' έναν τίμιο κι ευγενή άθρωπο. Τίποτε άλλο. The wrong man. Ο άνθρωπος που απλά έτυχε και βρέθηκε κατά λάθος σ'ενα ναυάγιο, εν τω μέσω ανάληψης δράσης των Πραιτοριανών. Σήμερα και πρό τριών ημερών, ωστόσο, μαθαίνουμε πως αυτοί οι "καλοί" θα είναι αντικείμενο σεβασμού. Αυτό είν' όλο.

Δεν χρειάζεται νομίζω ιδιαίτερη οξύνοια για να νοιώσεις την κατηφόρα που σημαίνουν τέτοιοι διαχωρισμοί. Ωστόσο αυτά τα πράγματα περνούν στα μυαλά των ανθρώπων και ξεχνούνται από μια ασήμαντη αφορμή, σα να ήταν αντικέμενο ονείρου. Κι αυτό δεν γίνεται νομίζω μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο: ζούμε σε μια εποχή υπνοβασίας. Η ζωή είναι όνειρο, έλεγε κάποτε ο ονειροπόλος, ο έξω κόσμου. Το ίδιο μπορεί να πει σήμερα αυτός που ζεί πραγματικά. Η ζωή αποτελείται από αυτούς που ονειρεύονται. Και τα χτυπήματα είναι τα ανυπόστατα χτυπήματα των ονείρων. Εκείνος που κερδίζει, εκείνος που χάνει κάνουν στερεότυπες κινήσεις και χειρονομίες κερδισμένου και χαμένου: χωρίς περιεχόμενο. Όταν έρθει η στιγμή κάτι να μας ξυπνήσει, δεν θα μείνει τίποτα στη θέση του.

Κι η ελπίδα είναι να έρθει αυτή η στιγμή.

Το ίντερνετ και τα μπλογκ είμαι βέβαιος πως στο μέλλον θα γράψουν μεγάλους κύκλους που θα απαρτιστούν απο γενεές και γενεές μπλογκερ κι ανθρώπων. Η δική μας όμως μοίρα έχω την αίσθηση πως θέλησε να πέσουμε σε ένα τόξο αυτής της τροχιάς, που αρχίζει αργά αργά να βυθίζεται στα κατάβαθα της νύχτας.

17 Comments:

Anonymous Novalis said...

Haven't you heard it's a battle of words?
The poster bearer cried


Περισσότερα σχόλια αργότερα, πρέπει να το ξαναδιαβάσω, δεν έχω πιάσει τον ειρμό

11/02/2006 5:23 π.μ.  
Anonymous Novalis said...

Άσχετο: το posting/commenting είναι μια κρυφή ασχολία; Ασκείται μόνο τη νύχτα;

11/02/2006 5:28 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Λες να μετονομάσω το μπλογκ σε Νυχτοδρόμιο;

11/02/2006 10:35 π.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Διαβάζοντας το ποστ, μπορείς να έχεις στο μυαλό σου τι εν Αμέρικα καλείται the axis of evil. Αυτομάτως έχεις και την coalition of willful. Μετάφερε τον διαχωρισμό στα μπλογκ.

Γι αυτούς τους διαχωρισμούς μιλάω κι αναρωτιέμαι για ο,τι αναρωτιέμαι.

Καλημέρες

11/02/2006 10:43 π.μ.  
Blogger 3 parties a day said...

"Ζούμε σε μια εποχή υπνοβασίας".
Ώρα να ξαναδιαβάσω Μπροχ

11/02/2006 2:58 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Kι ο Κος Τεστ του Βαλερύ δεν θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα

:)

11/02/2006 3:45 μ.μ.  
Anonymous Novalis said...

Λες να μετονομάσω το μπλογκ σε Νυχτοδρόμιο;

Τί λες για το «Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτά»;
Ξέρω, ακούγεται μελό και καταθλιπτικό.

Την παραπάνω είδηση από το BBC (εδώ κι εδώ) μου έφεραν σήμερα στο μυαλό οι απόψεις του κου Ρουσσόπουλου κάνοντάς με με αφέλεια να αναρωτηθώ για την ουσιαστική ή όχι συγγένειά τους καθώς επίσης για τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται γύρω από το ζήτημα της ελεύθερίας της έκφρασης σε τούτο εδώ το μέσο που λέγεται μπλογκ.

Συγγενείς όντως, ως απόψεις της εξουσίας, του Θεσμού. Αν η εξουσία δεν έχει παρά έναν μόνο σκοπό (αυτοσκοπός μάλλον, τη συντήρηση της), προφανώς θα έχει και έναν και τον αυτό discourse, ή έστω παρόμοιο.

Από τη μια, το "ψέμμα", μια "δυναμη του κακού"...
Από την άλλη, η "αλήθεια", μια "δύναμη του καλού"...

Η δύναμη του καλού; Γιατί όχι, προσπαθώντας να θέσουμε το πράγμα σε μιαν άλλη οπτική, το καλό της δύναμης; Η δύναμη/εξουσία ως καλό; Πάντα έτσι δεν ήταν;
Και μπορεί το πρόγραμμα της αστικής δημοκρατίας να ξεκίνησε με τις καλύτερες των προθέσεων, όμως, από την πτώση του τείχους του Βερολίνου και πέρα, γίνεται ξεκάθαρο «τι κούφια λόγια ήσανε». No alarms and no surprises.

Αν θέλουν κι αν είναι άξιοι οι εκπρόσωποί της ας κοιτάξουν να πεθάνουν όπως αρμόζει σ' έναν τίμιο κι ευγενή άθρωπο. Τίποτε άλλο. The wrong man. Ο άνθρωπος που απλά έτυχε και βρέθηκε κατά λάθος σ'ενα ναυάγιο, εν τω μέσω ανάληψης δράσης των Πραιτοριανών.

Εδώ σ' έχασα τελείως.

Το ίντερνετ και τα μπλογκ είμαι βέβαιος πως στο μέλλον θα γράψουν μεγάλους κύκλους που θα απαρτιστούν απο γενεές και γενεές μπλογκερ κι ανθρώπων.

Αν ιστορικισμός σημαίνει την αισιοδοξία πως το μέλλον θα φέρει ένα καλύτερο κόσμο, τότε μάλλον δεν θα ήμουν ιστορικιστής.

11/02/2006 4:48 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

μελό και καταθλιπτικό

είναι λίγο

Συγγενείς όντως, ως απόψεις της εξουσίας, του Θεσμού

Το "εξουσία των ελληνικών αρχών" δίπλα στο "εξουσία του Πεντάγωνου" μου ακούγεται λίγο παραπληρωματικό. Αλλά πάλι την προτιμώ κι εγώ αυτήν την ερμηνεία παρά αυτή της ντιρεκτίβας, που μου σχολίασε κάποιος όταν το κουβέντιασα μαζί του.

το καλό της δύναμης

Στο κείμενο το έχω σε εισαγωγικά. Και όχι, δεν μπορώ να μιλήσω για καλή και κακή δύναμη. Πρώτον, γιατί και μόνο η εμπλοκή όρων ηθικής σε τέτοια ζητήματα είναι επικίνδυνα απλουστευτική. Δεύτερον, γιατί κάθε μορφή δύναμης υπάρχει ανεξαρτήτως σχολιασμού και γλςσσικής της τροποποίησης. Ο χαρακτηρισμός με κάποιο επίθετο αφορά τη χρήση της και τη διχέτευσή της. Ας μιλήσουμε γι αυτά τα δύο τότε.

Δεν ξέρω αν ήταν κουφια ή όχι. Ξέρω πως όταν είσαι στην έρημο και δεν υπάρχει κανείς ολόγυρα μπορείς να αποκτηνωθέις ή μπορεί να γίνεις άγιος.

Αν θέλουν κι αν είναι άξιοι οι εκπρόσωποί της ας κοιτάξουν να πεθάνουν όπως αρμόζει σ' έναν τίμιο κι ευγενή άθρωπο. Τίποτε άλλο. The wrong man. Ο άνθρωπος που απλά έτυχε και βρέθηκε κατά λάθος σ'ενα ναυάγιο, εν τω μέσω ανάληψης δράσης των Πραιτοριανών.

Μιλώ για την αντίληψη/εικόνα του "καλού ανθρώπου/μπλογκερ/μιντιάνθρωπου" από εκείνους που προβαίνουν στον διαχωρισμό
για τον οποίο μιλά το ποστ, ήτοι ο απλός "ευγενικός" άνθρωπος ο γεμάτος συγκατάβατικός, υποχωρητικός που αποφεύγει την κλιμάκωση και την αντίδραση και τούτο γίνεται εν τέλει όχημα που οδηγεί στην επιθυμητή σύμπλευση. Και που αν "χαθεί", δεν τρέχει και τίποτα..Οι απώλειες αμάχων είναι πάντα στο πρόγραμμα.
Κάτι σαν την σκηνή στο Dr. Strangelove που ο στρατηγός κάνει λόγο για απώλειες μόνο 20,000,000 αντί 90,000,000 ανθρώπων.

πως στο μέλλον θα γράψουν μεγάλους κύκλους

Δεν βρισκω πουθενα καμμιά αισοδοξία. Κυριολεκτικά μιλάω. Θα εξακολουθούν να υπάρχουν μπλογκ. είμαι βέβαιος γι αυτό. Με ποια μορφή, δεν ξέρω. Αλλά από την τελευταία μου πρόταση στο ποστ μάλλον απαισιόδοξος είμαι, τουλάχιστον όσον αφορά την ελευθερία έκφρασης.
Αν και, there are ways out.

11/02/2006 5:26 μ.μ.  
Anonymous Novalis said...

το καλό της δύναμης, η δύναμη ως καλό

Ίσως να εξακολουθώ να μην κατανοώ, ίσως να σε μπέρδεψα με τα ερωτηματικά. Μια ταχεία (αν και όχι πρόχειρη θέλω να πιστεύω) ανασκόπηση της ιστορίας της Ευρώπης (ας μείνουμε σ' αυτήν) δείχνει πως κάθε δύναμη υιοθετεί τον χαρακτήρα/το προσωπείο του καλού. Είναι η εκπροσώπηση του θεϊκού σχεδίου, του ανθρωπισμού, της ατομιστικής ευτυχίας (Βλέπεις το σχήμα θεός > άνθρωπος > άτομο; Ιστορική έκπτωση; [με έναν ειρωνικό τόνο, βεβαίως]).

γιατί κάθε μορφή δύναμης υπάρχει ανεξαρτήτως σχολιασμού και γλςσσικής της τροποποίησης

Αυτό το σχόλιο, κατά την άποψή μου, είναι ηθικιστικό (δηλ, προϋποθέτει μιαν μεταφυσική, υπερβατική αντίληψη του καλού και του κακού).

Μα νόμιζα πως την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Κι όταν έχεις την δύναμη να την γράψεις, έχεις και την δύναμη να την γράψεις «ορθά», «σωστά», καλώς.
Μια ετυμολογική προσέγγιση των εννοιών του αριστοκράτη, δυνατού, πλούσιου κτλ στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες θα σε πείσει (από την «Γενεαλογία της ηθικής»).
(Το παραπάνω σχόλιο είναι συμβατιστικό.)

Δεν ξέρω αν ήταν κουφια ή όχι. Ξέρω πως όταν είσαι στην έρημο και δεν υπάρχει κανείς ολόγυρα μπορείς να αποκτηνωθέις ή μπορεί να γίνεις άγιος.

Fair enough, αλλά η παρακμή και η κριτική (του προτάγματος) παραμένει.

Αν και, there are ways out.

No reason to get excited
The thief he kindly spoke

11/02/2006 6:19 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Ok, δεν την κατάλαβα την ειρωνεία. Νομιζα μιλούσες κυριολεκτικά.
Συγγνωμη παρανόηση..
Συμφωνουμε σε αυτό. Άλλωστε πως διάβολε περιμένει να βρει έρεισμα αν δεν πλασαριστεί ως θεόσταλτη, προασπίστης της ευχτυχίας, της τάξης και άλλα τέτοια νόστιμα;

ηθικιστικό (δηλ, προϋποθέτει μιαν μεταφυσική, υπερβατική αντίληψη του καλού και του κακού).

To ακριβώς αντίθετο θα 'λεγα. Με το που θα γδύσεις την όποια "δύναμη" από σχολιασμό και τη δεις ex ipso, μπορείς να αντιληφθείς και το μέγεθος και την πραγματική της φύση της η οποία αποκρυσταλλώνεται στο τι μπορεί να επιφέρει, τι μπορεί να προκαλέσει. Αυτόν τουλάχνιστον αναγνωρίζω προσωπικά ως τη μόνη περιγραφή της. Το ντύσιμο της με επιθετα, και δη ηθικολογικού περιεχομένου, δρα για μενα παραπλανητικά και αποπροσανατολιστικά.

No reason to get excited

I feel more comfortable when alternatives are around. I hate signle route paths.
(It's a psychological thing - nothing deep)

Σ'ευχαριστώ που μοιράζεσαι δυο τρεις σκεψεις :)

υγ:Βλογί αλήθεια πότε θ'ανοίξεις;
:Ρ :)

11/02/2006 7:02 μ.μ.  
Anonymous Novalis said...

To ακριβώς αντίθετο θα 'λεγα. Με το που θα γδύσεις την όποια "δύναμη" από σχολιασμό...

Συμφωνώ. Να διευκρινίσω λίγο. Μπορούμε να κάνουμε κριτική (και θα 'πρεπε) πέραν της κατηγορίας καλού/κακού (ακριβώς) επειδή αυτόν τον λόγο τον μετέρχεται το σύστημα. Δηλαδή, εξακολουθούμε να κάνουμε αξιολογικές κρίσεις, με άλλο μέτρο όμως.
(Καλά, γι' αυτό, τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Κι ο δικός μας λόγος, από το σύστημα απορρέει. Τί τον διαφοροποιεί; Η θέση μας; Πως μπορεί να αντιταχθεί; Πως μπορεί να μην αφομοιωθεί από την κυρίαρχη ιδεολογία;)

It's a psychological thing - nothing deep

Τι να κάνεις...

Κι εγώ σ' ευχαριστώ που έχεις την καλοσύνη και την υπομονή να μοιράζεσαι τον χώρο σου.

Υ.Γ: ρε πούστη μου, όλο μελό και καταθλιπτικούς τίτλους για μπλογκ βρίσκω. Άσε δεν ανοίγω, θα γίνω φτέλι ;-)

11/02/2006 8:55 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

Δεν είναι καλοσύνη ούτε κι υπομονή. Ευχαρίστηση είναι. Αλλιώς θα 'χα τα σχόλια κλειστά.

Την πρόταση του μπλογκ την έκανα μόνο γιατί σε βλέπω λίγο σαν νομάδα (πράγμα που έχει φυσικά τη δική του χάρη) αλλά μια κι έχεις τόσες σκέψεις στο μυαλό σου, δε θα 'ταν καλή ιδέα να τις βγάλεις κάπου; Μια ιδέα απλά.
Όσο για το όνομα δεν έχει τοση σημασία.
Γιατί όχι Νοβαλις;

11/02/2006 9:05 μ.μ.  
Anonymous Novalis said...

Ο Μπαρτ έλεγε (κι εγώ ως πλύστρα του, το ξέρω)* ότι πρέπει να αποδεσμευτούμε από τις αντιθέσεις και τα ζεύγη τύπου καλό / κακό...

Coincidence/Concepsion

11/02/2006 9:32 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

:)
όντως
Δεν έχει σχόλια;
:(

11/02/2006 9:45 μ.μ.  
Anonymous druuna said...

[είδες που τελικά πως η εξουσία σε βάζει στη πρίζα της "ηθικής"?]

Το 2 κυριαρχεί πάντα στην δυτική κοινωνία κι είναι αυτό που μας παγκοσμιοποιεί τελικά διότι σου δίνει 2 δρόμους, το καλό και το κακό, αυτές είναι οι δυνατότητες επιλογής, κάθε τι άλλο περιθωριοποιείται χωρίς σημασία ή εντάσσεται σε κάποιο από τα 2. Ο θεός κι ο διάβολος, ο άντρας κι η γυναίκα, οι μπλογκερς και οι αναγνώστες, το κρατος κι οι πολιτες, οι δημοσιοι κι οι ιδιωτικοι, οι χριστιανοι και οι μουσουλμανοι, "εμείς" και οι "άλλοι" ή -καλύτερα- "ΕΓΩ κι ο ΑΛΛΟΣ".
Κι η σχέση ανάμεσα στα 2 είναι η κατσαρή γραμμή της εξουσίας.

Ψάχνεις "το όνειρο", περιμένεις το "ξύπνημα", λυπάμαι γλυκιά μου σκιά μα οι αιώνιες αλήθειες πέθαναν, τίποτα δεν υπάρχει, έτσι θα ναι τα πάντα για πάντα, κανείς δεν θα σε σκουντήσει ένα ωραίο πρωινό να σου πει πως "άλλαξαν" τα πράγματα.
Μείνε νομάδας novalis, οι νομάδες είναι προσωρινοί, εφήμεροι. Καμμιά σημασία δεν έχει αν η δικτυακή σου περσόνα μείνει "για πάντα" ον λάιν ή μονάχα ένα βράδυ.
Φαντασιώσου τις Τ.Α.Ζ. και φαντάσου τα μπλογκς, τα σαιτ, το δικτυο σαν μικρά εφήμερα πειρατικά νησιά ξεκούρασης, μια λερναία ύδρα που της κοβεις ενα κεφάλι και βγαίνουν δέκα κι ίσως...

Μα δεν υπάρχει ναρκισσισμός στο εφήμερο, δεν υπάρχει εγωπάθεια ή εγωκεντρισμός στο προσωρινό, σ αυτό που τη μια στιγμή υπάρχει και την άλλη είναι παρελθόν Γι αυτο και -ΙΣΩΣ- δεν υπάρχει εξουσία.
Ομως για να μεταβεις στο εφήμερο, στην έννοια του νομάδα ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΠΡΕΠΕΙ να ξεπλύνεις από το μυαλό σου(μας)... την έννοια της ΗΘΙΚΗΣ ή αλλιώς το Νο 2
Και πως μπορείς να το κάνεις αυτό? Μονάχα με το ΛΟΓΟ σου...

Απλωσέ τον όσο μπορείς, μίλα, ξεδίπλωσέ τον...
[...όπως προηγουμένως κάνατε κι οι δυό σας και σας ευχαριστώ μη έχοντας καμμιά διάθεση να φανώ ευγενική...]

11/03/2006 1:41 μ.μ.  
Anonymous druuna said...

[...χρησιμοποίησα δεύτερο πρόσωπο για να δείξω αμεσότητα, μην θεωρήσετε πως απαντώ σε κάποιον "άλλο", ήθελα απλά να "δείξω" και το διευκρινίζω αυτό επειδή τώρα ήθελα να φανώ ευγενική...]

11/03/2006 1:49 μ.μ.  
Blogger οι σκιές μιλάν said...

1 is "the loneliest number",
2 is pathetic
3 is too angular
a quartet 's a cage
...
και πάει λέγοντας.

Ντρούνα,

ο Φουκουγιάμα μάλλον θα σε προσκαλούσε για δείπνο.

Εγώ απλά θα σου ζητήσω να 'ρχεσαι κατά δω και να μιλάς όσο συχνά σε βολεύει κι όσο το φέρνει το κέφι σου.

Ωραίο κείμενο

11/03/2006 3:11 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home